Xander Michiel Beute

Carnage

2012-01-10T16:12:00.003+01:00

Het is een toneelstuk. Polanski doet geen enkele moeite om dat te verhullen. Integendeel. Een appartement. Vier mensen. Vijf kwartier. Dat is het.

De vier acteurs hebben het zo naar hun zin dat het spelplezier van het bioscoopscherm spat. Tegelijk slaagt de regisseur erin om het ene na het andere schilderij tevoorschijn te toveren. Erwin Olaf zal zijn hart op kunnen halen.

Een meesterwerk schudt niemand uit zijn mouw: ook Roman Polanski niet, maar deze film heeft de air van meesterlijk gemak over zich. En dat zijn de allerbeste.

geen goede avond

2011-11-06T12:12:00.005+01:00

Waarom we toch blijven gaan, willen ze weten in de kroeg. Thuis in Den Haag. Na afloop. De avond was veelbelovend begonnen op HS met een man die ons zijn bierbuik liet zien, het Feyenoordlogo er groots op getatoeëerd. 'Ja, ik ben ook een fan,' waren de begeleidende woorden. Zaten wij met onze sjaaltjes.

Na de wedstrijd reden eerst de trams en daarna ook de treinen niet. Heel Rotterdam was tot stilstand gekomen. Iemand was voor de trein gesprongen. Of een schietpartij. Of iets. Gescheld. Harde grappen. Gezellig was het niet.

De kenner tegenover mij mopperde: 'die Klassie waar iedereen het over heeft, ik zie het niet, dat is gewoon een hele gewone voetballer.' Voor de vorm meldde ik hem dat Clasie ook vandaag zo'n beetje de enige was die bij tijd en wijle tempo in onze aanvallen bracht. 'Nee. Een heel gewone voetballer, die Klassie. Komt van Excelsior. Dan weet je het wel.' Tuurlijk.

Moegestreden bereiken we de stad. In de kroeg zitten meisjes. En dat hoort zo. Dat is goed. In jurkjes ook. En met neusjes. En je kunt het wel verklaren, maar het is zo; en daar gaat het toch maar om.

Fin

2011-11-03T16:14:00.004+01:00

Rij 3. In het midden. En Micha Maisky, 3 rijen naar voren, maar vechten met die cello. We horen hem puffen, zwoegen, de vingerzetting, we ruiken het zweet dat hij met een doekje dat achter zijn instrument hangt, wegveegt. De gedistingeerde dirigent Jarvi, een kruising tussen Hitchcock en Churchill, maant hem twee, drie keer met een haast onzichtbaar gebaar tot kalmte. Maisky zwoegt voort. Dvorak. Al moet ie er dwars doorheen. Die cello gaat eraan.

Toegift. Tsjaikovski. Rust.

En dan mag het Residentie Orkest solo. Sibelius 5. We duiken in duizend Finse meren. Koel. Fris. Wij zijn Fin. En de enige echte Fin danst op de bok. Sibelius rockt. Pizzicato.

de kinderboerderij

2011-11-03T16:01:00.002+01:00

a day in california

2011-10-12T16:05:00.001+02:00

Gertjan liet me dit zien. Ik liet het Frank zien. Frank blogt niet meer. Ik wel. Frank wil dat u dit ziet. Ik ook.

De maker is Ryan Killackey.

tijger

2011-09-05T10:00:00.003+02:00

"Er zat een tijger op het balkon en die wilde het glas en mij opeten. En dat deed hij ook. En mama en papa. En Teuntje.

Mijn droom wilde niet over iets moois gaan. Dat wilde die droom niet."

survivalkamp

2011-09-05T09:57:00.001+02:00

foto: Bob Feenstra.

Klaas doet het gemeentemuseum

2011-07-31T23:12:00.006+02:00

Je had de titel niet moeten vergeten (2007), Daniël Richter, 1962

Carrousel (1988) Bruce Nauman, 1941

Klaas en duif voor het museum (2011), Michiel Beute, 1975

exit Been

2011-07-23T22:04:00.003+02:00

Ik was blij dat Been kwam, twee jaar terug, ik heb daar vast een lyrisch blogje over geschreven. Ik ben blij dat ie gaat.

Ik geloof niet dat ik slechter voetbal heb gezien in de Kuip dan vorig jaar. Ideeënloos. Passieloos. Kansloos. Het feit dat spelers als Wijnaldum en Fer weg willen, komt ook omdat ze het gevoel dat ze niet meer leren. Been voelde zich bedreigd door Van Hanegem terwijl hij hem gewoon naast zich op de bank had moeten zetten. Hij maakte ruzie met El Ahmadi, zeker in potentie een van de beste spelers. Been haalde Van Beukering. Been stelde Van Beukering op, ten koste van Castaignos nota bene. Been verkoos wedstrijden lang Leerdam boven Fer op het middenveld en liet zo Swerts in de basis. Beens elftal verloor met 10-0 bij PSV.

Van Feyenoord verwacht ik het komende jaar geen wonderen, maar ik ben blij dat we een nieuwe coach hebben. Ik wil niet onstuimig hoeven juichen om een 2-0 overwinning op De Graafschap. Het idee.

schuddende grond en krokodillen

2011-06-22T00:28:00.005+02:00

Klaas vertelt: "Nog heel veel nachtjes slapen, en dan nog heel veel nachtjes slapen; en dan gaat de grond trillen, en dan komen er scheuren in, en die scheuren zijn overal, en uit de spleten in de grond komen dan krokodillen. Die gaan ons opeten."

"Ja, ho even," protesteer ik, "dat gaat echt niet gebeuren."

"Nee, want dan pak jij zo'n mes," hij wijst naar het messenblok op het aanrecht. "En dan ga jij die krokodil snijden, alleen z'n bek. Dan ga jij die krokodil snijden. Zoals je een komkommer snijdt."

Jan Janssen Classic

2011-06-19T21:44:00.002+02:00

Nederland is niet vlak. Onder meer dan barre, bijna ongekend zware, weersomstandigheden hebben vier Haagse mannen dit weekeinde bewezen kerels te zijn. In storm en regen fietsten zij zaterdag de befaamde Jan Janssen Classic. 156 kilometer. 32 beklimmingen. Om even over acht uur in de ochtend vertrokken zij vanuit Wageningen om de strijd met de elementen aan te gaan. De route ging over de toppen van onder andere de Woeste Hoogte, de Posbank, de Galgenberg en de Muur van Roscam Abbing. Tegen vier uur in de middag waren de elementen verslagen.

Trouw

2011-05-11T23:50:00.000+02:00

Geachte redactie,

Zoals veel van uw lezers ben ik opgegroeid met Trouw. In mijn studententijd heb ik geflirt met andere kranten. Goedkope proefabonnementen. Zodra ik het kon betalen heb ik me geabonneerd op Trouw. Proefondervindelijk immers misschien wel de beste krant...

Dat mijn krant weinig aandacht had voor het betaalde voetbal en dat de boekenbijlage er steevast in slaagde om onleesbare historische romans en biografieën te prefereren boven nieuwe steengoede fictie werd probleemloos goedgemaakt door een eigen geluid, een spannende Letter en Geest, de prachtige vormgeving en door de Verdieping.

Noem me een oppervlakkig mens, maar ik vond het ‘cool’ om een Trouwlezer te zijn, ging graag met de krant dandyachtig in de zijzak van mijn jasje over straat en las trots Trouw op een terras. Wie schetste dan ook mijn verbazing toen ik door mijn krant werd gebombardeerd tot vrijetijdsfotograaf, wandel- en fietsfanaat en inmiddels zelfs tot een grijze tuinier. Trouw maakt me nog ouder en kaler dan ik al ben. Van hip naar oubollig.

Ik neem afscheid, met pijn in het hart, een beetje weemoedig ook wel, maar ik hoef u niet te vertellen dat een krant meer is dan alleen een boodschapper van nieuws en duiding. Een goede krant is een verlengstuk van de lezer. Een abonnee is trots op zijn krant en hoeft niet de neiging te onderdrukken zich voor die krant te verontschuldigen. Met dat laatste houd ik nu op.

Dank u voor de goede jaren.

Hoogachtend en met vriendelijke groet,

Michiel Beute

zomers gediggie

2011-04-12T21:35:00.002+02:00

Zuiderstrand

Gistermorgen aan het Zuiderstrand
begonnen
met het tellen van zandkorrels.

’s Middags, ’k was een eind op weg, kwam de zon langs.
Bovenstukjes verdwenen in kleurige tassen,
de dood flaneerde in een kek jasje langs de branding.

Bij de ondergang proosten we op Zuid
op goud, en Bob Marley, steeds hij weer,
zong wat
tot we zat op onze tweewielers stapten.

Het was nacht.

Vanmorgen was ik ouder
en zonder
idee waar ik gebleven was.

sneeuwglobe

2011-04-10T21:48:00.002+02:00

Klaas heeft nog nooit een sneeuwglobe gezien. In de zijne zit het Colosseum. In die van zijn zusje de Sint-Pieter.
'Als je ermee schudt, gaat het sneeuwen,' leg ik uit.
Klaas doet het en kijkt bewonderend hoe de sneeuw op het Colosseum neerdaalt. 'Heeft Teuntje dezelfde?' vraagt hij.
'Nee, die heeft een andere.'
'O,' hij gluurt naar zijn zusje die de hare nog niet uit de verpakking heeft gehaald. 'Heeft zij regen?'

moeder, dochter, een makreel, de kelder en de levende

2011-03-26T17:42:00.004+01:00

Moeder en dochter. Beiden berijden een brommer van het merk Tomos. Met kleine hupjes rijden ze de stoep op en parkeren hun bolides voor Peters Vis- en Snackpaleis. Moeder draagt een lange leren jas die tot haar enkels reikt. Het permanent van de dochter vormt een blonde aureool van krullen. Kort na elkaar betreden ze de keet van de visboer. Buiten, op de Laan van Meedervoort, wacht een lange rij auto’s voor het stoplicht. Binnen glimmen de zilveren schubben in het ijs.
‘Wat mag het wezen?’ wil Peter weten. Hij grijnst naar de dochter. De moeder heeft zich over de vitrine gebogen. Met een lange nagel wijst ze op een makreel.
Gewapend met een blauwwitte plastic zak met daarin de dode vis bestijgen de dames hun Tomos. Venijnig trappen ze de bromfietsen aan en rijden, achter elkaar aan, de Azaleastraat in. Op het Goudenregenplein parkeren ze allebei aan de andere kant van de weg. Het is vrijdagmiddag. Het miezerregent. Moeder wandelt IJzerhandel Roos binnen, de dochter Gall & Gall. Bijna tegelijk komen ze weer naar buiten. Een doos Duitse witte wijn. Hamer, beitel, houtschaaf, nijptang, spijkers, waterpomptang en bijl. De zijtassen van de metallicblauwe brommers raken vol.
Hup hop. Van de stoep de weg weer op. De krullen van de dochter, de lederen jas van de moeder, ze wapperen boven de uitlaat. In de kelder van hun flat wacht het avontuur. De levende. Makreel. Witte wijn. Gereedschap. Het wordt een fijn weekeinde.

Hoek van Holland

2011-03-20T10:55:00.004+01:00

Wat is dat toch? Op de heenweg is het windstil. Ik ben nog niet omgekeerd of het begint te waaien. Tegen. Gisteren heb ik voor het eerst weer wat kilometers gemaakt op de gitzwarte Sensa Prima. En zo koninklijk als ik richting Hoek van Holland reed zo onderdanig reed ik terug naar de residentie.

En al met al is dat twee keer een kippeneindje.

Onderweg rijden oude mannen met dikke kuiten en smalle billen me aan alle kanten voorbij. Ik probeer intussen stoer wat snot uit mijn neusgaten te blazen. Het mislukt. Heerlijk dat mijn seizoen is begonnen. Tussen Milan en San Remo razen de mannen urenlang 40 in het uur. Ik zak bij Monster onder de 28. En de wind trekt nog steeds aan. Den Haag is nog ver.

een huis met een zwembad

2011-03-08T12:00:00.005+01:00

Een tijd terug schreef ik een blog over Het Diner. Vandaag kan ik min of meer hetzelfde schrijven over Kochs nieuwste roman. Wat goed is aan het Diner is ook goed aan Een Zomerhuis...; en wat slecht is aan...

Wellicht ontbreekt het mij aan goede wil, maar ik kan er niet bij dat het zelfs maar geloofwaardig zou kunnen zijn dat een karakter dat over alles en iedereen een moreel oordeel velt zelf amoreel gedrag vertoont, let wel: zonder daar ook maar iets van te vinden, of er een opmerking aan te wijden. Het irriteert mateloos. Het klopt niet. Verteller Marc vindt het 'vies' dat een andere man verlekkerd naar zijn vrouw kijkt en heeft zelf een affaire met een andere vrouw. Een meisje trappen mag niet, maar als huisarts patiënten belazeren (met alle gevolgen van dien), dat mag dan weer wel. En zo gaat het maar door.

Marc is erg ingenomen met zichzelf. Een vervelende kerel. En iedereen vindt hem fantastisch. Waarom wordt nergens duidelijk. En waarom al die pagina's om uit te leggen dat pedofilie fout is?

En verder... op een los eindje hier en daar na ... een heerlijk boek dat leest als een trein. Koch zit erop. Hij moet wel blijven oefenen.

geen woorden

2011-02-27T21:35:00.002+01:00

Residentie Orkest

2011-02-27T12:11:00.004+01:00

In de krant las ik dat het Residentie Orkest, in reactie op PVV'er Fritsma die het orkest een tromboneclubje had genoemd, haar best doet om van haar elitaire karakter af te komen. Concerten in de Bijenkorf, begeleidende film in de Philipszaal en zelfs een optreden op Lowlands moeten daarbij helpen. Nu moet de kunst niet teveel reageren op de politiek en al helemaal niet op lompe proleten, en wellicht was dit allemaal allang bedacht, hoe dan ook, verfrissend is het. Het Residentie Orkest op Lowlands met de tiende van Shostakovitsj. Goed plan. Dat gaan die Lowlandsjongeren mooi vinden. En terecht.

Het experiment gisteren met symfonic cinema was minder geslaagd. Lees de Blaakblog er maar op na. Hoe dom kun je trouwens als filmmaker zijn? Als je iets wilt toevoegen aan een stuk dat Dodeneiland heet, kun je natuurlijk zo'n beetje alles filmen behalve... inderdaad... een eiland.

Intussen was Mahler 4 verrukkelijk. Het Residentie Orkest kan niet genoeg 'onder de mensen' komen. Hoe meer mensen ernaar luisteren, hoe beter het is voor die mensen. Recht zo die gaat. Of hoe domme politici onbedoeld toch ergens goed voor kunnen zijn. Maar vanaf nu niets meer zeggen, hoor. Gewoon lekker in de Anton Philipszaal gaan zitten. En luisteren.

toerist in eigen stad

2011-02-20T16:01:00.003+01:00

Na Panorama Mesdag wandelen we met de kleine dictator meteen langs een aantal andere verplichte attracties in zijn eigen stad. Waaronder het paleis van zijn collega Beatrix. Ik leg uit wat een koningin is.
'De koningin is niet de baas,' zegt meneer.
'Wie dan?' vraag ik naar de bekende weg.
'Ik.'
We drinken koffie bij Juliana's op de Plaats. Onze man bestelt een tosti voor zichzelf. Appelsapje erbij. Ik leg alvast uit wat een vijver is. Voor de Hofvijver straks.
'Hebben wij naast de televisie,' zegt meneer.
'Huh?' Maar hij verklaart zich niet nader. Het is hem duidelijk genoeg.
Het is koud in Den Haag. We wandelen. We praten. Het is gezellig.
Pas thuis begrijp ik hoe beroerd ik een vijver heb uitgelegd. Als ik de vissenkom zie staan. Naast de televisie.

getweet

2011-02-18T15:58:00.004+01:00

Mijn geliefde vindt mijn getwitter wat onzinnig. Ze heeft een punt. Veel wat ik lees, en soms ook schrijf, doet er nauwelijks toe en riekt naar een nieuwe vorm van exhibitionisme.

En toch... de revolutie kon ik live meemaken vanaf het Tahrirplein. Twitterende jongeren schreven welke weg die dag toegankelijk was, hoe ze leuzen bedachten, een hospitaal inrichtten. Dagelijks berichten als: "Republic of Tahrir is a free one already. Books which were banned by the regime are being sold here with low prices." En: "A group is heading back to Tahrir to get blankets and tents for tonight's stay at Maspero. I've already picked a cool spot by the Nile :)" Ik bedoel: hoe stoer is dat? Live vanuit de revolutie. Terwijl verslaggevers op hoge balkons hun vage praatjes deden, was er een stroom aan berichten als van deze Mosa'ab Elshamy. Middenin de ellende. Fan van FC Barcelona en vrijelijk The Killers en Salinger citerend.

Het nieuws raast op Twitter en voor een nieuwsjunk is dat heerlijk.

Vandaag iets heel anders. Maxime Verhagen kan het niet laten en schrijft over de huidige ministerraad: "Valt me in vergelijking met het vorige kabinet telkens weer op dat we elkaar niet steeds van ons eigen gelijk proberen te overtuigen maar samen aan een goede oplossing werken."

Een vreemde en wat overbodige trap na, maar ja, het is verkiezingstijd. Zijn collega in dat vorige kabinet André Rouvoet reageert onmiddellijk. Véél eloquenter, en vilein op het dodelijke af.

"Ik begrijp hieruit dat je een positieve ontwikkeling in je gedrag hebt doorgemaakt. Complimenten!"

Ik houd van Twitter.

juichen of juist niet

2011-02-12T14:37:00.003+01:00

Noem het arrogantie, maar behalve als het een wonderschone goal is, juich ik vanavond niet als we scoren. Ik sta op. Ik klap in mijn handen. Ik glimlach en ga weer zitten. Nog niet zo lang geleden wonnen we thuis van dit soort clubs met vier doelpunten verschil. En vonden we dat volstrekt normaal. Het land kan inmiddels beweren dat de tijden veranderen. Feyenoord niet. De spelers. De trainer. Zij zijn passanten. Feyenoord niet. Dat is een grootse club. En een doorsnee doelpunt tegen Heracles. Daar juich je niet voor.

een probleem

2011-02-10T23:52:00.004+01:00

foto: Vincent Mentzel

Een werkelijk probleem is dit. Over welke muziek gaat het in de derde strofe? In de tweede lezen we Beatles en Schubert. Die vluchtende vogel? Weet u het? En trouwens, wat een prachtig gedicht. Filosoof Blaakmeer maakte het ooit al eens het gedicht van de week. Dat mag nog wel een keer. Bij deze.

Muziek voor het slapen gaan

Er stond muziek op toen zij hem vond
wat er speelde was zij later vergeten, had zij
afgelegd toegedekt of ingeslikt met zijn leven

zij hoopte dat het strawberries was geweest
zoetrood geneurie op koelere hoogte
en niet de negende kleine steeds weer
voorgoed onvoltooide

maar het liefst dat met die vluchtende vogel
die nooit kon antwoorden waarheen hij op weg was
en onder zijn veren kon uitrusten, inwonen -

Gerrit Kouwenaar

geëngageerd

2011-02-05T14:15:00.002+01:00

Vind ervan wat u ervan moet vinden. De dichter op zijn oude dag, hij vindt er iets van. Post 9/11 poëzie. Letterlijk. "[...] deze eeuw valt niet meer te bedenken/tijden al dat ik hoor/het geraas van instortende nieuwbouw". Verdraaid zeg, heb ik mijn favoriete dichter nooit zo goed gelezen? Welnu, hoe dan ook, goede reden om het weer eens opnieuw te doen. De maatschappelijk geëngageerde Campert is namelijk ook een fraai dichter. Leest u maar. Dit doet denken aan de poëticale gedichten van De Coninck. Het is eigenlijk niet veel, poëzie, struikgewas versus gierende tanks. En het helpt niet, maar het staat wel aan de goede kant. Leve de dichters.

poëzie

Eergister was het oorlog
gisteren ook
en nog altijd in mijn heden
dat niet alleen van mij is

geld sluipt rond over de wereld
betaalt zichzelf met oorlog

oorlog mag zijn naam niet dragen
noemt zichzelf defensie

poezie is het struikgewas
waarin ik me verberg
als de soldaten komen
in hun gierende tanks

uit: 'een oud geluid' 2011.

3 jaar oud en alles al bereikt

2011-02-03T17:24:00.001+01:00

schaamteloos

2011-02-02T14:11:00.005+01:00

Het wordt bijna terloops vermeld in een bericht vandaag. Er was een deal tussen Heerenveen en Ajax over Dost. Daarin staat dat bij een eventueel kampioenschap van Ajax in de komende vijf jaar Heerenveen een half miljoen euro bovenop de transfersom krijgt.

Huh?

Het is verre van ondenkbaar dat de twee clubs elkaar aan het einde van een seizoen treffen en dat Ajax de punten nodig heeft... Een half miljoen.

En hoeveel van die deals zijn er in Nederland? Nog twee, drie en je hebt jezelf een kampioenschap getransfereerd. Gaat iemand hier nog iets van zeggen? Of kijken we volgend seizoen 's morgens alvast op Teletekst voor de uitslagen van die middag?

Sap zegt ja

2011-01-28T14:01:00.003+01:00

Complotdenken is doorgaans een wat treurig gebeuren maar wat is dat dan toch? Dat gevoel dat je bekruipt als er besloten moet worden tot zo'n missie? Dat je, zelfs op het moment dat serieuze partijen nog uitgesproken negatief zijn, geen seconde twijfelt aan de uitkomst? Die er dan ook komt. Wikileaks toonde aan dat het gevaar eerder bij ons zelf, machtsgeile CDA-bestuurders, ligt dan bij de Amerikanen. Maar wat is dan de druk waaronder Sap uiteindelijk bezwijkt?

Of zal ze echt geloven dat deze militaire missie civiel is? Echt oprecht. Het zal toch niet...

weglopen of blijven

2011-01-23T10:50:00.004+01:00

Het verhaal van de wedstrijd voltrekt zich na het laatste fluitsignaal. Voordat de scheidsrechter de fluit uit de mond heeft genomen lopen Bruins, De Cler en El Ahmadi richting de tunnel. Aanvoerder Vlaar schreeuwt ze terug, maar zijn stem komt niet over het striemende fluitconcert heen. Stefan de Vrij, een tiener nog, laat zijn tranen de vrije loop. Het legioen zong het laatste kwartier: 'schaam je dood'. Hij doet dat. Ook Wijnaldum lijkt het niet droog te houden. Het verhaal van deze wedstrijd is het verhaal van de weglopers en het verhaal van de mannen die na afloop hun publiek onder ogen durfden te komen, en te bedanken.

Voor die laatsten haalde het legioen tot slot de vingers uit de mond. De mannen die bleven, kregen applaus. Want dát is Feyenoord. De weglopers begrijpen dat blijkbaar niet. Het zegt alles.

tienminutengesprek

2011-01-22T14:47:00.003+01:00

'Ik kom eraan hoor,' zegt de juf vriendelijk als ze me een kamertje binnenstuurt. Er staan twee vrolijke banken. Bloemetjesmotief. Ik ga zitten. Overal hangen foto's. Blijde juffies. Een klok tikt de seconden weg. Als de juf tegenover me plaatsneemt, legt ze een rapport op tafel. Teuntje is vorige maand één jaar geworden. En vandaag krijg ik te horen of het ooit wat wordt of dat ... Mijn hart klopt in mijn keel. De juf, ze glimlacht, een teken van blijdschap, van troost, medelijden, ik weet het niet, ze schuift het rapport naar mij toe. Ik acteer een ontspannen man en sla het achteloos open. Mijn ogen schieten langs de onderdelen. Sociaal: prima, maakt fijne contacten, motorisch: Teuntje tijgert als een koningin, pincetgreep appeltje eitje, spraak: keurig, ze brabbelt wat af, eten: als een bootwerker. Mijn borst zwelt tot vliegdekschipgrootte. Ik wist het! De juf legt gedetailleerd uit hoe ze tot al die prachtige oordelen over Teuntje is gekomen. Ik neem het in mij op als een vioolsonate van Bach. De overwinningsmars uit Aida neuriend fietsen de Beutes even later naar huis. We hebben een goeie!

de stem van Nederland

2011-01-22T00:30:00.003+01:00

't Was een goede week. Vanavond zaten we voldaan op de bank. Te moe voor een goede film. Te begeesterd voor een slechte. We zapten. We zagen fragmenten van een show waarvan het land in de ban is.

De laatste jaren begrijp ik minder en minder van het land. De ontwikkelingen in de politiek, waarin nuance en intelligentie worden bestraft en schurkerigheid en domheid electoraal worden beloond, gaan mijn verstand te boven. Maar dat een drie uur durend reclameblok vol zelfbevlekking, geldklopperij en doelloos opgeilerig slap geouwehoer met zo heel nu en dan een matige cover van een slecht popliedje tussendoor door de Nederlandse bevolking als zoete koek wordt geslikt, dat moet toch wel een voorbode zijn van de definitieve ondergang van onze beschaving.

Nog eventjes. Dan doet Marco Borsato het licht uit. Slaap zacht allemaal.

ballettekettet

2010-12-20T10:52:00.003+01:00

Ik beschik niet over de woordenschat om over ballet te kunnen schrijven. Ik kom een serieus aantal woorden tekort. Ergens. Zaterdagavond zat ik in het Lucent Dansstheater op het puntje van mijn stoel bij twee stukken van de choreografen Lightfoot en Léon. Sehnsucht en Schmettering.

Het eerste onder de muziek van Beethoven. De trage delen uit de eerste pianoconcerten en de finale van de vijfde symfonie. Nu ja, dan is het sowieso al goed, maar hallo, wat een vaart, wat een honing voor de ogen, wat een pracht. Om gelukkig van te worden. Een decor met een huiskamer als Villa Volta en twee geliefden met meer dan drie dimensies. Adembenemend.

De muziek bij Schmettering is grotendeels van the Magnetic Fields, waarover in een latere blog meer. Dit dansen, het was grappig, de zaal lachte. Het was lief. Ontroerend. En, het was, zoals dat in de poëzie heet, poëticaal. Het ging over het dansen zelf. Dat het belangrijk is, nee, noodzaak. Er moet gedanst. Ik weet niet hoe dat bij u zit. Ik wist dat niet. Nu wel.

Lightfoot en Leon toveren met het NDT de dans tot levensbehoefte, tot... ik schreef het al: ik kom woorden tekort.

nachtelijk wandelen

2010-12-19T13:36:00.002+01:00

Het is even na middernacht. In de tramtrunnel is het druk. Honderden wachtenden. De digitale borden boven onze hoofden beloven trams. "Kraayenstein 2 over 3 minuten." Dat soort nieuws. De tunnel blijft leeg.

Als er om half één eindelijk trams komen, de digitale borden beloven nog steeds gouden bergen, hebben ze allemaal dezelfde boodschap: "sorry, geen dienst". Honderden wachtenden. En lege trams razen voorbij.

Ik ga lopen. De sneeuw valt zo hard dat ik in het wilde weg in een bus stap. Die blijkt in de doodstille en witte stad langs het Zuiderpark te gaan. Ik stap uit. Nog een kilometer of twee, gok ik, naar de Vruchtenbuurt. Mijn Van Bommels, zonder profiel op de zool, verdwijnen bij elk stap in de sneeuw. Het is inmiddels half twee in de nacht, maar door al dat wit helder licht.

Het sneeuwt. Het is stil. Ik loop. Midden op de weg. Het is absurd. Verschrikkelijk. Prachtig. Dit ongeluk is een vorm van geluk. Ik heb het koud. Mijn voeten zijn nat. Ik ben stram. De stad is wit. Stil. Verlaten. Ik ben gelukkig.

voorbeschouwing

2010-12-18T17:10:00.004+01:00

Op het dakterras staat een sneeuwpop. Hij heeft een Feyenoordsjaal om. De snoepjes, die zijn ogen moeten voorstellen, smelten. De sneeuwpop huilt. Zwarte tranen.

Morgen spelen we tegen onze favoriete tegenstander. En het is voor het eerst dat ik onszelf volkomen kansloos acht. Ik geloof dat we in de gouden jaren van Van Gaal, waarin we toch ook zelden punten pakten, minder kansloos waren dan we morgen zijn. Zij zijn goed. Meer niet. Wij ontstellend zwak.

Dat is treurig. Klote.

Marijn en ik zouden morgen gaan fietsen. Geen telefoons mee. Gedurende de wedstrijd afgesloten van de wereld. De sneeuw gooit roet in het eten. We verzinnen wel wat anders. Voorlopig zoeken we krampachtig troost. In drank. In het pianospel van Bill Evans. Ik lees Herman de Coninck. Vanavond gaan we naar het NDT.

Het is maar goed dat er kunst is. Het is goed dat Feyenoord er is. Maar morgen misschien even niet. Desalniettemin natuurlijk: Godspeed.

schrijven

2010-11-30T15:58:00.005+01:00

De bedoeling was toch dat ik een groot schrijver zou worden, of althans, dat 'groot' mag u weglaten. Een schrijver. Dat zou ik worden. Minstens. Veel hoger kun je als mens volgens mij niet... speler van Feyenoord... vader... maar dat is het verder dan ook.

Natuurlijk, ik heb twee romans geschreven. Mensen hebben die boeken gekocht en gelezen. Niet veel. Over die boeken zijn stukjes in sufferdjes, studentenblaadjes en zelfs kranten verschenen. Niet veel. En daarna werd het stil. Net zo ging het met de verhalen. Tientallen. In Lava. Passionate. De Brakke Hond. Bijelkaar duizenden lezers toch. En elke keer bleef het stil.

Dan moet je roepen.

Ik zweeg. Ik denk terecht. Ik nam een borrel en ging verder, maar niet met schrijven. Vandaag schreef ik, voor het eerst in lange tijd, een paar zinnen die ertoe doen. Die goed zijn. Vandaag ben ik weer heel even schrijver geweest. Het voelde heerlijk. 'Ik heb 'm nog.' Na afloop ben ik met zoon en dochter langs het prachtig ijzige strand gaan wandelen. Heel even maar. De wind jaagde ons naar de thee. Met een koekje.

vinexvrouwen

2010-11-30T12:40:00.005+01:00

Noem me naïef. Ik kan het me eenvoudigweg niet voorstellen. Als we Naima El Bezaz mogen geloven is de halve Vinexwijk aan de drugs. In elk geval is de nieuwbouwwijk bevolkt met proleten die zo ongeveer allemaal PVV stemmen en zenuwachtig worden in het bijzijn van een allochtoon. Niet dat ik niet heb gelachen bij het lezen van Vinexvrouwen. Buitengewoon grappig en lekker leesbaar boek, maar ik hoop wel dat het volledig over the top is. En dat terwijl ik nu juist de indruk kreeg dat de schrijfster ons wil doen vermoeden dat dit het werkelijke leven is. In Trouw wist Ephimenco er direct de kracht van assimilatie in te zien, maar de schrijfster verzucht aan het einde van de roman dat ze na dertig jaar in Nederland nog steeds niets begrijpt van Nederlanders. Ik woon een paar jaar langer in dit land. Ik begrijp ze ook niet. Laat staan de exemplaren in Vinexvrouwen.

schodova

2010-11-16T13:55:00.004+01:00

Het betekent zoiets als: trappen. Geen onaardige naam voor een straat die voornamelijk bestaat uit, jawel, trappen. Bovenaan die trappen, waar mijn broertje tegenwoordig aan woont, staan dagelijks mensen foto's te maken. Van het pittoreske straatje, het uitzicht op het park en de indrukwekkende poort die toegang tot Schodova geeft. Ik meedoen. De iPhone, of ik, schoot hopeloos tekort: kadrering, belichting, scherpte, you name it. Alles mis. De Nikon D40 zat netjes in de tas. Thuis in Den Haag.

Gauw maar weer eens naar Tsjechie. Al dat moois in Schodova is in het echt toch op zijn best.

IJsland van Ronald Giphart

2010-11-15T15:28:00.002+01:00

Ja, er zijn wel wat bezwaren te bedenken. Altijd weer die moraliteit die om de hoek komt kijken. Of die plotselinge wending aan het slot. De auteur lijkt zijn alter-ego, Giph, alvast de vrije hand te willen geven. Voor later. Zonde. Die afronding, die uit de lucht komt vallen en dit beklemmende verhaal toch weer wat vrijblijvend maakt, is weinig passend voor dit fantastische boek. Want dát is het.

Dat Ronald Giphart kan schrijven is duidelijk. Mensen die dat betwisten, of ooit hebben gedaan, moeten ernstig bij zichzelf te rade. Giphart is een begenadigd stilist die schrijven terloops doet lijken, alsof hij het je zit te vertellen, en dat is het moeilijkste wat er is. Wel hebben zijn boeken doorgaans de neiging zich vooral op de buitenkant te richten. Zelfs de dood van Giphs moeder werd in ik omhels je met duizend armen nog een sociale en retehippe happening.

In IJsland is de balans volmaakt. Enerzijds is er het cabarettrio dat zich slapstickachtig en Gipharthip door een vakantie in IJsland worstelt. Die reis wedijvert met de herinneringen van de nieuwbakken vader die in het ziekenhuis wekenlang zijn zoon voor zijn leven ziet vechten. Het levert een steengoede roman op. Een beetje sadder, en ook wat wiser, maar ook helemaal Giphart.

geloven

2010-11-08T22:01:00.006+01:00

'Spanje is echt heel ver weg, he?'
'Ja, Klaas, dat is heel ver weg.'
'En hoe komt hij dan?'
'Tsja, eens denken, met het vliegtuig?'
'Neehee, met de boot natuurlijk.'
'O ja, en weet je wat voor een boot dat is?'
'Nee, dat weet ik niet.'
'Een stoomboot.'
'O, een stoomboot.'
'Ja, en weet je hoe die boot heet?'
'Nee, dat weet ik niet.'
'De pakjesboot.'
'O, de pakjesboot.'
'En weet je waarom die zo heet?'
'Nee, dat weet ik niet.'
'Omdat ie helemaal vol zit met pakjes. Met cadeautjes.'
'Nee, papa, dat geloof ik niet.'

Darina Hana Beute

2010-11-04T16:53:00.005+01:00

Oom word je niet tussen neus en lippen door. Gisteren verwelkomde ik een jongedame in onze school, sprak simultaan met een collega en nam tegelijk de telefoon op. Mijn kleine broertje. Dat hij papa was geworden. Van een dochter! Tien minuten later gaf ik les aan klas 3, daarna een korte bespreking, studeren, ritje naar Utrecht, tentamen maken, weer terug naar Den Haag. Intussen toch elke drie minuten wel een keer: 'Victor is papa. Katka mama. Ik oom. Een nichtje. Darina!' Wat gaat het gewone leven soms genadeloos door. En wat wonen mijn broertje, schoonzus en prachtige nichtje eindeloos ver weg. Wat doet dat soms een beetje pijn. En wat zijn we blij! Wat een heerlijk geluk! Darina! Welkom, lief nichtje. Welkom!

even klikken als u het mooiste liedje ooit met de mooiste tekst ooit in de mooiste uitvoering ooit wilt horen, anders niet hoor

2010-10-30T00:38:00.006+02:00

hier dus

zwijgen

2010-10-25T16:54:00.003+02:00

Soms kun je beter zwijgen. Maar laten we even kijken naar Mario. Hebben ze nu alle tien de andere kant opgekeken? Koppie erbij, jongens. Been heeft de hele tweede helft langs de lijn gestaan. Hij is de man. Eindverantwoordelijk. Rechte rug. Tranen in de ogen.

Woensdag gaan we zien dat Feyenoord een grote club is. In een bomvolle Kuip zullen tienduizenden mensen hun club aanmoedigen. In de wetenschap dat niet de trainer, niet de spelers, niet het bestuur Feyenoord groots maken. De supporters doen dat.

We hebben al heel wat selecties en trainers versleten. Maar wij zitten er nog. Sjaaltje om. Wij zijn Feyenoord.

Extase

2010-10-22T14:25:00.005+02:00

Na afloop waren we er snel uit. Het was goed. In iets meer dan een uur tijd had zich voor onze ogen een helder drama tussen twee geliefden voltrokken. Beiden in gevecht met hun 'natuur' en daarmee elkaar. Meeslepend.

Om midden in een dialoog geloofwaardig en natuurlijk op een interne monoloog over te stappen is niet makkelijk. Het doet al snel gekunsteld aan. In Extase gebeurde het aan de lopende band. En met het grootste gemak. Het gaf het stuk dynamiek, humor en vaart. En dat in een bewerking van de roman van Couperus uit 1892 die de taal van de schrijver recht doet. Het vraagt om een goede regie en bekwame acteurs. En zo was het. Het kon niet op. Het was goed toeven in Theater Branoul.

In het café even later bespraken we, je ontkomt er deze dagen niet aan, de nieuwe wind en de cultuursubsidies. Het is misschien hetzelfde als die mannen die bestemmingsplannen maken. Als ze zondags eens door de polder zouden fietsen... Als de politieke heren eens een beetje Couperus lezen en dezer dagen de prachtvoorstelling Extase bezoeken. Moet je dan eens zien.

boten kijken

2010-10-12T18:00:00.003+02:00

de koning van rock en soul

2010-10-12T17:23:00.003+02:00

Op één plaat staat een nummer in het Engels. Sam Strong. Niet hun beste liedje. De Dijk is de beste soul- en rockband in de wereld. Én Nederlandstalig. Die twee gaan goed samen. Maar als de king of soul en rock zich in levende en lijvige lijve aanbiedt om een potje te komen rocken zeg je geen nee. Het gevolg is dat de hele wereld nu kan horen wat we in Nederland allang weten. De Dijk rockt.

Het is bizar. Ik droom alle muziek van De Dijk. Ik ken elke tekst. En nu hoor ik mijn mannen dezelfde muziek maken als altijd, maar klinkt het door de aanwezigheid van Burke anders. Het is een wereldplaat die bij beluistering, hele legers engeltjes staan op een rij in je oren te piesen, tegelijk toch ook doet verlangen naar het stemgeluid en de teksten van Huub van der Lubbe, en als je die dan op hebt staan, denk je terug aan Burke en verlang je naar hem.

De versies van Van der Lubbe en Burke slaan elkaar niet de hersens in. Integendeel. Solomon Burke maakt De Dijk nóg beter, en interessant genoeg, worden ook de originelen er, op een wijze die ik nog niet heb doorgrond, mooier van. Wie weet hoe dat kan, mag het zeggen.

De Dijk in het Engels. Het is vloeken in de kerk. Het is steengoed!

natuur

2010-10-06T18:21:00.005+02:00

Vier mannen gaan de natuur in. Te voet. We zijn inmiddels volwassen. We zijn gewapend. Met apparatuur. Onze telefoons houden precies bij waar we zijn. "Over 12 meter links de Bosstraat in en dan lopen we zo de natuur in, kerels. Riemen vast." Het duurt zeker zes bomen voordat de eerste durft te vragen of het nog ver is. Of we een café tegenkomen onderweg. Of hier in principe ook taxi's komen. Of we misschien een pizzaatje kunnen bestellen. Of we nog dieren tegenkomen? We zijn immers op safari. Soort van. In Brabant. En ja hoor, we passeren een schaapskudde en even later bruine koeien met grote en dodelijk scherpe hoorns erop. Wilde dieren dus. Ze liggen op het wandelpad. Te slapen. Na twee uur lopen bereiken we land. Beschaving. Min of meer. In de kroeg bestellen we eten. Bier. We vertellen elkaar hoe prachtig het wandelen was en hoe fascinerend de wonderen van de natuur. Proost. En we leven nog. De taxichauffeur, die geen idee heeft tegen wie PSV speelt dit weekeinde, weet wel de weg terug.

fietsen

2010-09-25T01:43:00.006+02:00

's Nachts draai ik op zolder graag Johnny Cash. Hard. Mijn hart klopt zondags voor Feyenoord. Zondagochtend voor Vivaldi. Hallelujah. Doordeweeks onderwijs ik pubers. In het weekeinde ga ik fietsen. Vanuit de Vruchtenbuurt door de duinen naar Hoek van Holland, langs de Nieuwe Waterweg naar Maassluis, via Maasland en Schipluiden richting Wateringen, ten zuiden van Den Haag naar Poeldijk en dan naar het noorden de bewoonde wereld in. Dat is Nederland. Duinen. Zee. Scheepvaart. God. Koeien. Gras. Wolken. Polder. Schapen. Brommers. Kassen. Het is bovenstaande foto (uit de losse pols met de telefoon geschoten). Stukkie fietsen in het weekeinde. Moet je kijken.

Klaas en Langnek

2010-09-23T15:21:00.002+02:00

Charlie Dee in de huiskamer

2010-09-14T10:32:00.006+02:00

Wat is de beste setting om live naar singer-songwritermuziek te luisteren? Nu ja, hoe kleiner hoe intiemer hoe beter zou je denken. En zo is het. Afgelopen zaterdagavond zaten wij met ons goede gedrag in een Haagse huiskamer een concert van Charlie Dee bij te wonen. Kleiner kan het nauwelijks. De zangeres greep ons schitterend bij de strot en kneep bijna twee uur lang heerlijk zachtjes. We voelden ons bevoorrecht. Dit was toch zoals muziek bedoeld is. Een prachtige stem, piano, twee gitaarspelende heren en de enige ruis was die van een op de Waldeck Pyrmontkade voorbijrazende ambulance. En om het kwartier: tram 17.

Het was heerlijk allemaal. Alleen al zoals Charlie Dee a case of you van Joni Mitchell introduceert en vervolgens speelt en zingt. Adembenemend.

politiek

2010-09-06T16:18:00.005+02:00

Hoe kan het dat een sluw politicus als Verhagen zich zo laat ringeloren, in de hoek laat zetten en vernederen door een vuilspuiende non-democraat? Is macht zó geil dat zelfs de vos der vossen in de politiek zichzelf en zijn partij laat kleineren en vervolgens stukmaken? En hoe bestaat het dat diezelfde partij zelf een eigen hooggewaardeerd kamerlid in de hoek zet omdat hij gewetensbezwaren had? Klink stapt op. Het CDA zwijgt. Hoe kan dat?

Het is allemaal het tegenovergestelde van wat had moeten gebeuren. De dag dat Wilders meldde dat hij in New York zou zeggen wat hij wilde, hadden zowel Verhagen als Rutte moeten zeggen: "Toedeledoki. Jij wilt geen zaken met ons doen. Jij breekt. Jij bent een onbetrouwbare politicus. Haagse kliek. Bah."

Dat zeiden ze niet. Ze zeiden: ja. En amen.

Rutte komt ermee weg. God weet waarom. Verhagen komt ermee weg. Vooralsnog. Kan er nu, ergens, eindelijk eens een leider opstaan? Alstublieft. Vandaag is er een politicus met ruggegraat vertrokken. Is er nog eentje over?

vallen

2010-08-27T09:38:00.003+02:00

'Een gevallen topclub' lees ik vandaag. En zo is het natuurlijk ook. Als je uitgeschakeld wordt door AA Gent is er nog weinig over van statuur of grandeur.

Hoe is het mogelijk dat je in 2002 de Uefacup wint en acht jaar later met een elftal vol tieners op het veld staat en 40 miljoen euro schuld hebt?

Geld voor een nieuwe speler is er niet, en met een elftal zo jeugdig als dit ga je het dus ook niet verdienen. Een oplossing lijkt niet in zicht.

Terwijl in Utrecht, Alkmaar, Amsterdam en Eindhoven feest wordt gevierd, allemaal door in Europa, is de mooiste club, de beste stad de schlemiel. De komende jaren moeten we toezien hoe diep een voormalige topclub kan vallen.

Wie gaat hier eigenlijk over?

krokodil

2010-08-22T21:02:00.003+02:00

Klaas en ik moesten ons vanmiddag schuilhouden. We verstopen ons achter de gordijnen, op de kast en onder de dekens. Dat zit zo. Op de tweede etage waarde vandaag een krokodil rond. En niet zo'n kleintje ook. Steeds net om de hoek. Levensgevaarlijk.

Uiteindelijk heb ik het beest weggejaagd. Hoera voor spierballenpapa!

Klaas was echter niet helemaal overtuigd. Op kousenvoeten doorzocht hij de slaapkamers en kwam me na afloop het slechte nieuws brengen.
'Hij zit er nog.'
'Echt? Waar zit hij dan?'
'Onder het bed. Kijk maar.'
Ik ging op mijn knieën zitten en keek. 'Ik zie hem niet.'
Klaas kwam naast me zitten en wees met zijn vinger. 'Kijk maar, daar zit hij. Naast die olifant.'

runter vom gas

2010-08-13T15:52:00.003+02:00

In Duitsland staan grote zwarte borden langs de autobahn waarop nabestaanden ons een foto van hun 'lost ones' tonen. Die zijn gestorven op de snelweg. Verkeersongeluk. 'Te hard gereden' is de boodschap en of wij het dus een beetje rustig aan willen doen. Runter vom Gas.

Het helpt weinig. Als ik mijn Volkswagen Golf Variant 1.8 uit 1994 opgestuwd door de omgeving op 150 kilometer per uur heb weten te krijgen, schieten de Audi's, Volkswagens en BMW's nog aan alle kanten voorbij. Nichts runter vom Gas. Drauf!

In '74 schreef Kraftwerk er een liedje over met de poëtische tekst: 'Fahren fahren fahren auf der Autobahn'. Vinden ze leuk, Duitsers. Toen ik bovenstaand meisje voor de tweede keer in beeld kreeg, ging mijn rechtervoet toch als vanzelf wat omhoog. Buitengewoon akelige campagne. Bij mij hielp het. Eventjes.

Oranje versus Feyenoord

2010-07-08T20:58:00.004+02:00

Om ware clubliefde te ontwaren stellen Feyenoorders elkaar graag de volgende vraag: wat heb je liever, Feyenoord landskampioen of Nederland wereldkampioen?

Het uitgangspunt is dan dat het eerste een reële optie is, het tweede een soort fata morgana dat zo onvoorstelbaar mooi is dat je daar wel voor moet kiezen. Dat moet je dan trouwens niet doen. Het enige goede antwoord op de vraag is: Feyenoord landskampioen.

De zaken staan er iets anders voor. Het landskampioenschap is het fata morgana. De wereldbeker voor landenteams ligt voor het grijpen. Het tikkie tikkievoetbal van het Spaanse middenveld zal toch niet bestand zijn tegen de tandem Van Bommel/De Jong? We eren de Spaanse koning, maar winnen intussen wel de oorlog.

De vraag blijft. Zondag Spanje verslaan, of verliezen, maar Feyenoord landskampioen?

Zondag zit ik in mijn retro-oranjeshirt te vloeken en juichen voor de buis, maar over bovenstaande vraag twijfel ik niet. Geen seconde.

zomer

2010-07-08T20:41:00.002+02:00

Fun Lovin' Criminals - Classic Fantastic
Camera Obscura - French Navy
de Haagse Regahs - De Meisjes uit Den Haag
Phoenix - If I ever feel better
Eva de Roovere - Fantastig Toch
Illinois Jacquet & his Orchestra - Spanish Boots
OMC - How Bizarre
Andre Hazes - Zomer
Tony Esposito - Papa Chico
Wir Sind Helden - Ich will da sein
the Noisettes - Never forget you
Rosemary Clooney - Mambo Italiano
the Lovin' Spoonful - What a Day for a Daydream
Brainpower ft. Herman van Veen - Dansplaat
Fixkes - Kvraagetaan
Karen Zoid - Engel
Bobby Darin - Beyond the Sea
Spinvis - Ik wil alleen maar zwemmen
Bitter Sweet - Dirty Laundry
Boudewijn de Groot - Strand
Perez Prado - Ay Cosita Linda
Herman van Veen - Alfred Jodokus Kwak
Coldplay ft. Michael Stipe - In the sun
Otis Redding - (Sittin' on) the Dock of the Bay

bonustrack: Chris Chameleon - Soen

Teuntje en Klaas

2010-07-07T15:30:00.000+02:00

hard fietsen

2010-06-20T14:52:00.004+02:00

Vraag je een nieuwe racefiets voor je verjaardag. Krijg je hem niet. Zo ging dat vroeger ook al.

Vandaag rijdt Robert Gesink in Zwitserland hard. Lance Armstrong zit hem op de hielen. Virtueel. Het is een tijdrit. Een Nederlandse renner leidt op de laatste dag het klassement van de Ronde van Zwitserland. Daar rijden geen prutsers rond. Eergisteren reed Gesink grote mannen eraf. De gebroeders Schleck. The Boss. Van het fietsen dan. Springsteen heeft de leeftijd er niet meer naar om hard bergop te fietsen.

En straks dus die tijdrit. Nog geen dertig kilometer. Nog geen dertig seconden voorsprong. Bovenstaande foto illustreert de strijd. Zo'n foto, dat noemen wij thuis: poëzie. Het is een heel verhaal op zich. Hopelijk is de kleurverdeling vanavond nog steeds dezelfde. Kom op, Gesink, geef er een snok aan.

de ondeskundige scheepvaart

2010-06-17T00:35:00.002+02:00

het schip zit klem tussen de huizen
in een bocht van de te nauwe straat.
er dreigt muiterij aan boord:

de mondvoorraad is uitgeput
het drinkwater bedorven
om te zwijgen van de sfeer.

erger nog: de kapitein
werd geteisterd met een bekeuring
voor fout parkeren.

een toestand die al weken duurt.
en de stad die maar niet
wil overstromen.

Gust Gils

de dag na de avond ervoor

2010-06-10T21:49:00.004+02:00

In deze moeilijke tijden moeten we het maar gewoon weer met de kunst doen. ‘Ars longa, vita brevis’ citeerde vriend Smit vandaag in een mailtje met overwegend relativerende toon.

Welnu, laten we de kostbare tijd dan maar met belangrijke vragen vullen. Als het 1e en 2e pianoconcert van Sjostakovitsj slaags raken na een jarenlange luidruchtige ruzie. Wie wint er dan? Is Never let go echt het beste nummer van Tom Waits? Of is dat alleen maar omdat het op geen begrafenis zou misstaan? Denkt Rutte écht aan een rechts... O, pardon. Excuus. Kind of Blue is het beste jazzalbum aller tijden. Mag Milestones dan twee zijn? Wat wel? Hoe komt het precies dat het in een week zonder Johnny Cash vaker eb is dan vloed en andersom? En weet nog iemand een lekker Hollands gedicht?

Zoeken ze het op het Binnenhof verder even lekker zelf uit. Draaien wij een mooie plaat.

Koningin Elisabethwedstrijd

2010-05-30T12:52:00.004+02:00

Eerst even vaststellen dat onze publieke omroep nog heel wat kan leren van het Vlaamse Canvas. De afgelopen week hebben onze zuiderburen avonden gevuld met livebeelden van de Koningin Elisabethwedstrijd. Een van ’s werelds beroemdste pianoconcoursen. Vrolijke journalisten met kennis van zaken deden interviews in de coulissen en foyer. Een panel van experts gaf vakkundig commentaar. En zelden zeikerig. Veelal bewonderend. Gewoon steengoede televisie.

De Nederlandse finalist met jaloersmakend goede naam, Hannes Minnaar, speelde een paar dagen geleden al. Hij sloot af met het vijfde pianoconcert van Saint-Saëns. Het is via de webzijde van Canvas te beluisteren. Aanrader!

Alle twaalf finalisten worden de dagen voor hun optreden opgesloten in ‘de kapel’ waar zij volledig afgesloten van de wereld (geen mobieltje, geen internet) een verplicht werk moeten instuderen. Minnaar had ook gewoon lekker wat Bach meegenomen om ’s morgens in te spelen. Hij vond het lastig, zei hij, om ’s avonds naar bed te gaan omdat hij dan zijn benedenbuurman het verplichte werk foutloos hoorde spelen. Ja, ga dan maar eens gerust slapen.

De Rus, Denis Kozhukhin, won overtuigend. Hij sloot gisteravond af met het tweede pianoconcert van Prokofiev. Ik schreef het volgens mij al: goede televisie.

Hans Minnaar werd derde. Dat is Hollands Glorie in Brussel. Dat mag, dat moet, in het acht uurjournaal. De Vlamingen zouden daar geen seconde aan twijfelen.

laatste kans

2010-05-26T16:47:00.003+02:00

De campagnemannen, Martijn van Dam en Diederik Samson, hebben de hele dag nog geen tweet de wereld ingestuurd. Het lijkt paniek in de tent.

Vanavond lijkt een soort van laatste kans voor de grote roerganger, de man die burgemeester van het land wil worden. Als hij niet zijn mannetje staat tussen het verbale geweld van de lijsttrekkers lijkt de campagne verloren. Een slechte trend is in twee weken niet meer bij te sturen.

Nu hoeft Cohen vanavond helemaal niet verbaal te vlammen of een kanon van soundbites te acteren. Hij moet doen wat hem zo geliefd heeft gemaakt: de rug rechten en rustig en gedecideerd uitleggen waarom de hypotheekrente een pervers systeem is, dat polariseren het laatste is wat Nederland nodig heeft en dat solidariteit een noodzakelijk uitgangspunt is.

Laat de rest maar schreeuwen, meneer Cohen, maar wees wel een kerel. Wees een kerel!

Max Havelaar

2010-05-25T13:40:00.005+02:00

Het is een wat raar idee. Een hertaling. Zo oud is dat boek nu ook weer niet. Couperus en Nescio zijn van maar een paar decennia later en die lezen we toch ook met het grootste gemak? En toch... zojuist heb ik de hertaling uit. Het was de derde keer dat ik Max Havelaar las. Met afstand de snelste, en eerlijk is eerlijk, ook de meest plezierige. Niets worstelen. Nergens saai. Gewoon dat meesterwerk in een ruk uitgelezen. Ik heb er ontzettend van genoten.

Mijn grote angst was dat het 'modernerig' zou aandoen, populair, zoiets. Na een bladzijde was ik vergeten dat het een hertaling was, alleen mijn leestempo herinnerde me eraan.

Jaarlijks besteden wij ongeveer twee lessen in klas 5 aan dit boek. De constructie van de roman, de stijl, de affaire, de bestuurlijke organisatie van Nederlands-Indie, de ontvangst van de roman etc. etc. Twee lessen, en na afloop zeg ik dan iets in de trant van: 'Je kunt het gaan lezen, maar bereid je voor... het is niet makkelijk, een behoorlijke pil.' Veel leerlingen nemen dit ter harte, of wagen toch een poging, maar bij slechts enkelen belandt het op hun lijst.

No more. Als het aan mij ligt staat Max Havelaar volgend jaar weer bij iedereen in de kast en op de lijst. Een hertaling als deze is het beste wat deze klassieker kon overkomen.

plannen

2010-05-22T13:56:00.003+02:00

De wereld maakt zich op voor de Champions Leaguefinale vanavond. Ik ga naar het theater. Met een mooie vrouw. Dat wel. Een maand of twee geleden checkte ik mijn agenda. '22 mei? Nee hoor, geen probleem. We gaan.' Ik ben blijkbaar nog niet mans genoeg om de belangrijkste Europese wedstrijd in mijn agenda te zetten. Te weinig een Amsteldrinker. Het breekt me nu op.

En wat moet je dan? Opnemen op video? Dat is ook zo wat en daarbij is de kans dat ik de uitslag in het theater te weten kom veel te groot. Ik zal toch niet de enige man in Den Haag zijn die zijn agenda niet op orde heeft? Vanavond kijkt iedereen in de pauze op zijn telefoon. En zo'n wedstrijd kijken als je de uitslag al weet, is niks. Negen van de tien keer valt de finale tegen. De spanning maakt dat goed.

Thuisblijven, zegt u? En het dit seizoen uitverkochte 'Tuin van Holland' van De Appel laten schieten? Mijn mooie vrouw zonder mij laten gaan? Bent u nu helemaal betoeterd.

Lente

2010-05-18T10:54:00.004+02:00

De prins en ik zitten een potje op het dakterras. Daar zeg je u tegen. Vorige week bevond ik mij met mannen op een boot en tussen het drinken, zeilen, filosoferen, het Alfred Jodokus Kwak citeren, de politiek, schilderkunst en literatuur bespreken, het scheten laten en sprookjes bedenken door hadden we het koud. In Den Haag inmiddels 'schijnt de zon. Klaas geeft de planten water. Zo'n lente, daar kun je maar matig van op aan. Vandaag wel. Je zou ervan willen zeilen. Als je niet al met je prins op het dakterras zat.

zaterdagochtend

2010-05-08T13:08:00.002+02:00

twittero ergo sum

2010-05-07T10:38:00.003+02:00

Als ik alleen al naar mijn telefoon kijk, begint mijn geliefde al hoofdschuddend te glimlachen. Ik twitter. Dat vindt zij ontzettende onzin.

Wist u dat het vijfjarige nichtje van Boris van der Ham bij haar oom logeert? Dat Femke Halsema dinsdagavond naar Cold Case heeft zitten kijken? En waar was Diederik Samson op vakantie? Drenthe.

Begrijpt u mijn liefje nou?

zonde

2010-05-07T09:42:00.005+02:00

Gisteren waren Blaak en ik even stout. Er waren verzachtende omstandigheden: het was half 1 in de nacht, we hadden die avond met 1-4 van Ajax verloren, we waren op een studentenfeestje geweest met goedkoop bier en mooie muziek en we hadden een tram gemist. Hoe dan ook, deze zaken gingen vooraf aan de zonde:

Met mijn iPhone draaide ik in tram 2 een plaatje.

Dat kan dus echt niet. Hoe zachtjes ook. Als ik ergens een hekel aan heb... Het is de verbeelding van vergane fatsoensnormen. Anderen tegen hun wil deelgenoot maken van jouw muzikale voorkeuren. Mateloos irritant. En als het al niet verboden is, zou het dat moeten worden. Ook al is het For Mods Only van het Chico Hamilton Quintet.

De man achter ons verwoordde het aldus: "Ik geloofde niet dat ik dit ooit nog een keer zou zeggen, maar: Jeetje, wat goed man! Dank je!"

"Kan die harder?"

kieskompas

2010-05-01T12:01:00.003+02:00

Dank de Heer. Het is officieel: ik wil dat de PvdA de grootste en Job Cohen premier wordt. Het is elke keer weer spannend. Het Kieskompas kent geen genade en ik het programma van mijn partij niet uit mijn hoofd. Jawel, de socialisten zijn voor zwaardere straffen, maar niet in dezelfde mate als de rechtse broeders, dat is dus oppassen geblazen. En dat 30 stellingen lang. Je kunt er eens naast zitten, maar niet te vaak, want voor je het weet...

Het devies is om het hart en het verstand te volgen en dan kom je gewoon uit waar je hoort. Beetje links. Beetje progressief. Partij van de Arbeid. En dat op 1 mei. Ontwaakt, verworpenen der aarde!

niet geschikt voor lezers onder de 15 jaar

2010-04-29T19:40:00.004+02:00

In hun mondelingen denken onze zesdejaars hardop na over de vraag wat literatuur is. Intussen speelt er bij de leraren Nederlands een nieuwe discussie: waar trekken we de grens tussen jeugd- en volwassen literatuur? De roman Een dorsvloer vol confetti werd door collega Joke zonder pardon in de jeugdkast gezet. Terecht. Het is een meisjes bildungsroman met weinig bildung. Wel in een onberispelijke stijl waar menig auteur van 'volwassen' literatuur nog een puntje aan kan zuigen. En wat te denken van Perenbomen bloeien wit van Gerbrand Bakker? Eerst uitgegeven als jeugdliteratuur en na het succes van Boven is het stil ook weer net zo makkelijk als boek voor de volwassen lezer.

Het is van belang omdat we de gymnasiasten naar een zo hoog mogelijk leesniveau willen brengen. Daar is immers het genot ook het hoogst. Atlhans als niveau en lezer op elkaar aansluiten. En hoe maken we onderscheid? Thematiek? Stijl? Gelaagdheid? Op al deze fronten troeft menig jeugdschrijver collega's af. En toch. Hum, we worstelen maar verder.

Zojuist Misschien sliep je al van, vroeger penvriendje, Rick van Leeuwen gelezen. Interessant. Zonder meer volwassen. Leest als een trein. Het criterium lijkt me nu bijna een omgekeerde... niet geschikt voor lezers onder de vijftien jaar. En daarmee géén jeugdliteratuur. En verder heb je gewoon goede en slechte boeken. Kunnen we daar iets mee?

komt een vrouw...

2010-04-26T23:31:00.005+02:00

Wel, als er ooit sprake was van een slechte boekverfilming... en zo goed was het boek ook al niet. Het schijnt dat alleen Trouw en NRC de film slecht recenseerden, nu weet ik niet waarnaar die andere recensenten hebben zitten kijken, maar toch zeker niet naar deze film. Wat een kitsch. Een mtv-clip van twee uur die weigert ook maar een seconde te beklijven. O ja, ze hebben ook een kind, laten we die op het sterfbed ook nog even opdraven. Dát niveau.

kampioenen

2010-04-25T13:57:00.004+02:00

Gisterochtend op het miniveld van voetbalvereniging Floreant te Boskoop is de F6 van de Goudse FC Olympia kampioen geworden. De beslissende wedstrijd werd met 11-0 door de Gouwenaren gewonnen. Uitblinker, Guido Voordenhout, scoorde 2 keer, waarvan 1 keer na een indrukwekkende solo, de ander was een binnentikkertje. De F6 van Olympia sloot dit seizoen ál haar wedstrijden winnend af. Een indrukwekkende prestatie en een mooie start van een voetbalcarrière.

klassieker

2010-04-19T13:42:00.011+02:00

We moeten het over voetbal hebben. Veel en vaak. Ik wilde dat Feyenoord dit weekeinde zou winnen van Twente. Ik wil altijd dat Feyenoord wint. Dat deden ze niet. En daarmee is de kans dat Ajax kampioen wordt flink afgenomen. Sommige Feyenoorders schijnen dat fijn te vinden. Sinds wij kansloos zijn voor de titel zal het me een zorg zijn wie er kampioen wordt. De beste.

Feyenoord is mijn club. Ajax is onze voornaamste rivaal. We hebben elkaar nodig. En dat is mooi. Dat hoort. Onderling spelen we de enige Nederlandse klassieker. Zo'n term is prachtig. Die ruikt naar historie. Mooie verhalen. Daar hoort geen gescheld of geëmmer met Joden en bombarderen bij. Wat wordt schoonheid toch een geweld aangedaan. En door wie? Door zielige jochies met petjes over hun stekelkoppies. Ontzettend gênant.

In Madrid wordt weleens geapplaudisseerd voor Barcelona. Dat kan. Bij Ajax hebben ze geen Messi, goddank, dus dat hoeven wij niet. Maar die jochies met die petjes verdienen een draai om hun horen. Van hun moeder. Huisarrest.

Laat ons genieten van de twee mooiste clubs van Nederland in de bekerfinale. Dat het nieuwe heroische verhalen mag opleveren. En de beker op de Coolsingel, waar die hoort.

kleine Beutes

2010-04-11T17:33:00.002+02:00

Finale

2010-04-10T12:28:00.003+02:00

Je kunt 'm verliezen en de dag zo gauw mogelijk willen vergeten. Verdringen. Therapie. Winnen kan ook. Is het meteen een dag om nooit meer te vergeten. Voor het eerst in dertig jaar staan de twee mooiste clubs van het land samen in de bekerfinale. En wij zijn erbij. Vakkie R.

Manchester United - Bayern Munchen

2010-04-07T22:48:00.004+02:00

Bij 2-0 stuur ik de mannen een berichtje: 'En toch gaan die Duitsers straks gewoon door. Want so sind die...'

Het wordt 3-0. Ik houd op met sms-en.

Olic schiet de bal vlak voor rust in de kleinst denkbare hoek. Na vijf minuten in de tweede helft komt Manchester met tien man te staan en dan geschiedt het wonder: het is niet dát Bayern scoort, maar de manier waarop.

Robben raakt de bal zoals alleen God en Messi zelf de bal kunnen raken.

En nu maar dromen van een finale Barcelona - Bayern. In Madrid. Als dat gebeurt, voorspel ik de winnaar. Stukje fingerspitzengefuhl.

Johannes versus Matthäus

2010-03-30T13:38:00.004+02:00

Vorige week mochten bekende mensen in DWDD over hun liefde voor Bach vertellen. Peter Faber wist over het onderwerp te melden dat hij tegenwoordig veel naar hiphop luistert, Moskovic deelde mee dat hij niet van de orale Bach houdt en Mei Li Vos dat de Johannes veel mooier is dan de Matthäus. Ha. Goddank, toch nog een zinnige opmerking. Nu is het natuurlijk zo dat je om eigenzinnig over te komen alleen maar hoeft te roepen: 'de Johannes is beter', maar ze heeft natuurlijk wel gelijk.

In Gouda zijn twee koren. Onderling hebben ze de buit verdeeld. Sinds jaar en dag. De ene zingt de Matthäus en het ander de Johannes. Mijn moeder zingt in het laatste koor. Ik ben opgevoed met de Johannes.

Voor de Johannesliefhebbers is die Matthäus toch een beetje zweverig gezever. Duurt nog eens veel langer ook. Extra koor. Extra musici. Extra gerommel in de kleine ruimte. Extra symbolisch gedoe. Het is een aangelengde versie van de Johannes. The extended version. En die zijn altijd stukken minder.

Dat eindeloze, treurige lijden, het is bij de Johannes een stuk gezelliger. In de aria 'es ist vollbracht' wordt temidden van alle ellende gejuicht. 'Der Held aus Juda siegt mit macht'. Zo kan het dus ook. Terwijl men in Naarden gapend een traditie vestigde, rockte in Gouda de Johannes.

FLC

2010-03-20T16:38:00.004+01:00

De mannen komen uit New York en gaan strak in het pak. Ze zijn dan ook the Fun Lovin' Criminals. In het Paard ging het dak gisteren de lucht in. Vijftien jaar geleden kreeg ik hun debuutplaat voor mijn verjaardag. Een mix van jazz, hiphop, blues en rock, maar boven alles: overmatig cool. Er is niet veel veranderd. De attitude van de leadzanger vult het podium en tegelijk spreekt en beweegt hij nauwelijks. God bless. Susan denkt aan de Sopranos. En zo is het natuurlijk. Hun platen worden geproduceerd door een afvalverwerkingsbedrijf uit New York en de teksten zitten vol verwijzingen naar 'this thing of ours'. La-di da-di, free John Gotti. The King of New York, man. Met groot gemak maakten de mannen er gisteren een feest van. Tot en met het allerlaatste nummer, het eerste van hun debuutalbum. 'Stick 'm up punk, it's the Fun Lovin' Criminals'. Den Haag was vannacht cool als The Fonz.

herstelt

2010-03-20T16:28:00.002+01:00

Een leraar Nederlands schrijft na middernacht een blogje. Oeps. Een knoeper van een spelfout. Dat kan toch niet! Nu ja, het levert Mireille een lesje op. En, ik ben een hardcore blogger, eens geschreven, blijft geschreven. Er wordt niets hersteld.

goedmaken

2010-03-13T00:11:00.005+01:00

De wereld staat op zijn kop. De feministe verwijt de politicus dat hij voor vrouw en kinderen kiest. De journalist stelt gerust. Meestal is het ook gewoon wat het is. Niks strategie. En intussen neem ik mijzelf iets kwalijk. Cohen praat en hij doet dat goed. Laat die man alsjeblieft premier worden. Na afloop van P&W zet ik de televisie uit, schenk een glas Oude Rutte in en laat de waan van de dag voor wat ie is. Er is iets mis in huize Beute. Something rotten in de Mandarijnstraat. Het dient herstelt. En snel ook. Al bijna twee maanden niet naar Bram Vermeulen geluisterd. We maken het prachtig goed.

stembus

2010-03-03T19:39:00.007+01:00

Ik was vijf jaar. Op bezoek bij opa en oma Terlouw in Hilversum.
'Ga je mee,' vroeg mijn opa aan mij, 'naar de stembus?'
'Ja!' riep ik en klom van de bank. 'De stembus.'
Hand in hand, mijn opa in zijn lange warme jas, wandelden we de straat uit. Even voorbij de Chinees met het grote gouden beeld voor de deur gingen we een school binnen. Opa tekende een brief en liet mij die in een grote ton doen. Buiten pakte opa weer mijn hand en naarmate we het huis naderden werd het mysterie alsmaar groter. Ik begreep er helemaal niks van. Waar was die bus nou?
Ik durfde het opa niet te vragen.

de prins in de ochtend

2010-02-26T15:29:00.004+01:00

Sinds de prins een grote jongensbed heeft, kan hij zelf in en uit bed stappen. Bij de deurklinken kan hij al maanden. Het is ochtend. Vroeg. Ik hoor zijn blote voetjes over de gang. Voorzichtig gaat onze slaapkamerdeur open. Ik knijp mijn ogen dicht, hoor hoe Klaas om het bed heen loopt en voel hoe hij zijn hand op mijn wang legt.
'Papa?' Hij fluistert.
Ik slaap.
'Papa?'
'Ja?'
'Kom je bij mij op mijn kamer spelen?'
'Grrmm,' breng ik uit, 'daar was ik al bang voor.'
Op het moment dat ik uit bed wil stappen, hoor ik hem wegrennen. O, ook goed. Ik draai me om en sluit mijn ogen weer. De herwonnen rust duurt slechts seconden. Opnieuw hoor ik Klaas' voetjes en opnieuw voel ik zijn hand op mijn wang.
'Kom maar, papa,' zegt mijn jongen zacht. 'Ik heb het licht aangedaan. Je hoeft niet bang te zijn.'

Frida Kahlo

2010-02-25T13:37:00.003+01:00

Een tentoonstelling van de schilderijen van Frida Kahlo is als haar autobiografie. We wandelen langs het tram- en busongeluk van de Mexicaanse kunstenares, de miskramen, het dubbelleven, de ziekenhuisopnames en vooral haar veranderdende zelfbeeld. Een zelfportret met een masker, zelfverzekerd met haar huisdieren, naakt en kwetsbaar of met een gebroken zuil als ruggenwervel. Het Paleis voor de Schone Kunsten in Brussel heeft bijna dertig werken bijelkaar. In een te donkere zaal. Het is uniek. De mensen staan ervoor in de rij, het Paleis laat maar beperkte hoeveelheden bezoekers toe en haar werk is nu eenmaal niet vaak in Europa te zien. Kahlo was een publiek figuur. Over haar leven en dat van haar man zijn boeken en theaterstukken geschreven en niet lang geleden was er de film 'Kahlo' met de oogverblindende Selma Hayek in de hoofdrol. Dat is allemaal logisch want Kahlo's leven was meer dan fascinerend. En de mooiste verbeelding van dat leven is nu dus te Brussel. Gaat dat zien.

onze man in Den Haag

2010-02-22T15:51:00.003+01:00

En nou doorpakken. Geen genade. Blijf eerst maar eens een tijdje zeggen waar het op staat. Natuurlijk heeft het CDA het vies gespeeld. Er alles aan gedaan om de PvdA toch hun richting in te duwen. Het is van een kinderachtig niveau. Koenders stelt vragen. Verhagen interpreteert wat ie wil en belt Rasmussen. Je moet wel heel naief zijn om die actie politiek integer te noemen. Bos reageert dommer dan dom. Hij praat voor zijn beurt. Geen geduld. Je krijgt de indruk dat als de PvdA het beter had gespeeld Verhagen inderdaad in zijn onderbroek had gestaan.

De analyse van dagblad Trouw is prachtig en treurig. CDA en CU wilden best een compromis sluiten, maar vroegen de PvdA een week te wachten. Bos kon dat aan de achterban niet verantwoorden, gezichtsverlies, waarom niet gewoon nu zeggen dat Uruzgan van tafel is? Want dat wás het. Wachten, zeiden de Christenen, want... ja... gezichtsverlies.

Als dat het niveau van het kabinet is, is het inderdaad tijd om ermee op te houden. Dat ze zich allemaal schamen. En Bos, kom op, je leidt de beste partij, laat het zien. Zonder genade.

Kersentuin

2010-02-13T13:00:00.003+01:00

Wat gaat er mis? Leg je vinger daar maar eens op. Anton Tsjechov was, stellen we vast, toch geen prutser. Betty Schuurman en Stefan de Walle, hoofdrolspelers in deze uitvoering van het Nationale Toneel zijn dat ook niet. Integendeel. Bij vlagen redden zij de zaak, maar seconden na een vlammende monoloog zakt het toch weer weg. Wat is het probleem? De geloofwaardigheid. Het maakt ons niet uit. De Kersentuin wordt verkocht. Tsja. Niemand lijkt het iets te kunnen schelen en was het drama nu niet juist...? Voor de vorm klinkt er nog een wanklank, maar dan gauw de trein naar Parijs. Vermakelijk is het wel. 'Wij staan boven de liefde,' schreeuwt de idealistische student Petra Trofimov. Het vertwijfelde gezicht van zijn liefje Anja is zo prachtig dat de avond gered is. En echt nodig was dat niet eens.

Klaas en Teuntje

2010-02-09T12:15:00.001+01:00

Luganski en Rachmaninov

2010-02-06T23:40:00.002+01:00

Lijn 3 is gevuld met concertgangers. Een jong echtpaar achter ons bespreekt de virtuositeit van pianist Nikolaj Luganski. Het is onvoorstelbaar met hoeveel gemak hij het derde pianoconcert van Rachmaninov, een haast onmogelijk stuk, speelde. Appeltje eitje voor de Rus. Na afloop vloog de stralende dirigente, jawel, een vrouw, Xian Zhang hem in de armen. Euforische zaal. Geluk alom. De pianist speelde nog een toegift en iedereen ging gelukkig en tevreden naar huis. Wij ook. Terwijl de vrouw achter mij nog doorratelt over de pianist kijkt de man op zijn blackberry.
'En?' onderbreekt de vrouw zichzelf, 'wat heeft Feyenoord gedaan?'
'Spelen morgen pas,' antwoordt de man.
De mooiste moeder van Den Haag en ik kijken elkaar glimlachend aan. Vanavond Rachmaninov en morgen AZ thuis. Appeltje eitje.

perceptie

2010-02-06T14:19:00.002+01:00

Het gebeurt wel vaker.

Direct na de klassier sms ik vriend, en 020'er, Paul met de mededeling dat de scheidsrechter waardeloos was. Suarez had een kaart moeten krijgen voor die schwalbe, net als Tomasson. Oneerlijk! Paul, die de wedstrijd op televisie heeft gezien, begrijpt er niks van. Het was een penalty.

Ik geloof er niks van.

En 's avonds, Studio Sport, krijgt die kleine Urugayaan toch een schop!

Drie dagen later schwalbet Suarez er overigens gewoon wel weer vrolijk op los en krijgt hij geheel onverdiend een penalty mee. Dat lucht, vreemd genoeg, toch op.

the Editors

2010-01-19T11:54:00.006+01:00

Een mens loopt weleens achter de feiten aan. In de jaaroverzichten las ik wat volgens de kenners de beste plaat van '09 zou kunnen zijn. In this light and on this evening. Van The Editors. Tja, kende ik niet. Luisteren.

Haal uw beenwarmers maar weer van zolder. Zet de Don Johnsonbril op. De jaren '80 zijn terug. Keane zuurstokte al een poppy plaat inelkaar. The Editors laten de zwarte kanten van het bubblegumdecennium herleven. Ze hadden nog ergens een synthesizer staan, leverden de gitaren in en maakten een poetische en donkere plaat die staat als een huis, zo nu en dan swingt als de pest en zich per direct opsluit in het hoofd.

Hemel, welke wonderen houdt het vorige jaar nog meer voor me verborgen? Er is te weinig tijd.

van die gedichten

2010-01-14T23:14:00.003+01:00

Er zijn van die gedichten. En dit is er zo eentje...

GENESIS

Het was de zesde dag. Adam stond klaar.
Hij zag de eiken met hun volle greep
in het niets. Macht is een kwestie van vertakkingen.
Hij had de bergen gezien, opbergruimtes van
alleen maar zichzelf, hoge leegstaande kelders.
En herten. Met poten zo dun als stethoscopen
stonden ze te luisteren aan de borst van de aarde,
en zodra ze iets hoorden, liepen ze weg,
de uitvinding van het pizzicato met zich meenemend,
verten in. Herten.
En hij had de zee gezien, het laden en lossen van drukte,
waar je rustig van werd. En de lege, hetzerige gebaren
van de wind, van kom mee, kom mee, en niemand volgde.
En diepte, afgronden waar je moeilijk van werd. En zwijgen,
want dat deed het allemaal, en te groot zijn.
En toen zei God: en nu jij. Nee, zei Adam.

Herman de Coninck

the big lebowski

2010-01-06T13:53:00.003+01:00

Ze kunnen er wel een beetje om grinniken, mijn zesdeklassers, vier minuten gevloek uit the big lebowski aan elkaar gemonteerd. Ik sta achterin de klas met tranen in mijn ogen van het lachen. Ik heb de film gezien. Zij niet. Hoe vreemd is dat? Een kleine dertig gymnasiasten uit klas 6 die straks gewoon een diploma hebben zonder dat ze het meesterwerk van de gebroeders Coen hebben aanschouwd. Ik weet niet hoe de minister hier tegenover staat, maar duidelijk mag zijn dat het onderwijs in dit land faalt. Blaak stelde zojuist voor dat de kinders minstens drie citaten uit the big lebwoski moeten kennen. En anders géén diploma. Goed idee.

Huiswerk:

Walter: "They peed on your fucking rug."
The Dude: "They peed on my fucking rug."
Walter: "That's right dude, they peed on your fucking rug."

"Let me explain something to you. Um, I am not "Mr. Lebowski". You're Mr. Lebowski. I'm the Dude. So that's what you call me. You know, that or, uh, His Dudeness, or uh, Duder, or El Duderino if you're not into the whole brevity thing."

Blond Treehorn Thug: [holding up a bowling ball] "What the fuck is this?"
The Dude: "Obviously you're not a golfer."

"Shut the fuck up, Donny."

The Dude: "Nobody calls me Lebowski. You got the wrong guy. I'm the Dude, man."
Blond Treehorn Thug: "Your name's Lebowski, Lebowski. Your wife is Bunny."
The Dude: "My... my wi-, my wife, Bunny? Do you see a wedding ring on my finger? Does this place look like I'm fucking married? The toilet seat's up, man!"

"That rug really tied the room together."

The Dude: "Yeah, well. The Dude abides."
The Stranger: "The Dude abides. I don't know about you but I take comfort in that. It's good knowin' he's out there. The Dude. Takin' it easy for all us sinners."

de prins en de maan

2009-12-23T20:47:00.004+01:00

Op woensdag gaat de prins naar de zaak. Knippen. Plakken. Buiten spelen. 's Avonds haal ik hem weer op. Met de fiets. Als we buiten voor de deur staan, wijst hij naar boven.
'Kijk, papa, de maan.'
Ik volg zijn vinger. Boven Eik en Duinen hangt in de heldere gitblauwe lucht een prachtig schitterende maan.
Op de fiets vertel ik honderduit over mijn dag. Dat Teuntje de hele dag heeft geslapen, heel saai, en dat oma op bezoek was, maar nu weer weg is, dat ik een heel dik boek over Feyenoord heb gekregen. Klaas vertelt dat hij in de sneeuw heeft gespeeld en dat hij is gevallen, maar dat het geen pijn deed.
Als ik thuis voor de deur de fiets parkeer, wijst Klaas weer met zijn vinger omhoog.
'Kijk papa, de maan is ook naar huis gegaan.'

Teuntje Floor Beute

2009-12-18T10:54:00.003+01:00

Remco Campert

2009-12-10T09:45:00.002+01:00

Onderstaande is verwennerij. De opdracht voor klas 5 was om een presentatie te verzorgen over een Nederlandse dichter. Bart en Alexander trokken naar Amsterdam en maakten deze film. Het is prachtig, niet alleen omdat Campert een held is, of vanwege de laatste dertig seconden. Het is prachtig omdat deze film laat zien dat ze het begrepen hebben. En als je dat dan ook nog zo goed in beeld weet te brengen... Dank, heren.

23 Nov. from Bcp Films on Vimeo.

Summersault

2009-12-08T14:30:00.003+01:00

Wat ik nou in mijn schoen vond... Opgenomen geluk. Summersault. Een jazzplaatje van de Nederlandse trompettist, 'de Miles aan de Maas', Eric Vloeimans.

Jazzmuziek zonder percussie. Het is luchtig, maar nergens makkelijk en nergens te zwaar. Martin Bril beschreef deze muziek als de ideale stranddag.

Muziek van nog een laatste glas wijn in de tuin, zacht getwinkel van bestek aan de andere kant van de schutting, een enkele lach elders in de binnentuin, een maan die opkomt, de gloed die je nog voelt van de hele dag in de warmte, het zand tussen je tenen, het zilte zout in het haar van je vrouw als je in het voorbijgaan je neus er even in steekt. Daarna samen douchen en de rest.

Martin Bril had gelijk. Summersault is práchtig. Het doet denken aan John Coltrane die muziek wilde maken die zieken kon genezen, de ongelukkigen gelukkig kon maken en de armen rijk. Coltrane slaagde daar een beetje in. Eric Vloeimans ook. Zijn muziek betovert.

de taal van de prins

2009-11-30T21:02:00.004+01:00

"Eerst Kikker verliefd," zegt Klaas zittend in bad. Hij kijkt alvast vooruit op het voorlezen voor het slapen gaan. "En dan rupsje en dan goedenacht maan." Als hij zijn pyjama aanheeft, roept hij van bovenaan de trap zijn moeder: "SUSA-HAN! O, nee. MA-MA! Kom je?"
Op weg naar boven neemt Susan Klaas' nieuwste liefde mee: de giraffe.
"Wat goed van mama," zeg ik. Klaas vormt een nieuw bijvoeglijk naamwoord: "Mama is goetig." Peuters en woorden. De prins zegt 'wilderijntje' in plaats van mandarijntje en heeft het woord voor douchen onherstelbaar verbeterd, wij Beutes zeggen tegenwoordig: doeselen.
Het moment is bereikt waarop hij óns voorleest uit Rupsje Nooitgenoeg. Hij kent de tekst: 3 pruimen. 4 sinaasappels. 5 aardbeien. Een stuk kersenvlaai.
Na Rupsje eindigen we altijd met het boekje goodnight moon. 'Goedenacht koe die over de maan springt.' En dan in bed, zingen en licht uit.
"Slaap lekker, prins."
"Slaap lekker, papa. Kou van je."

concert wenslijst

2009-11-28T17:39:00.004+01:00

Wie willen we nog live zien optreden? Wat is de ultieme wenslijst? We komen er niet helemaal uit. Ook omdat sommigen bepaalde bands al live hebben gezien. Paul was bij Radiohead en REM. Ondergetekende bij REM en Coldplay, met Gert bij U2. Vorig jaar bezochten we in Antwerpen een concert van de ultieme grootheid Leonard Cohen. Willemijn zag Nick Cave. Viel tegen. Frank heeft in De Doelen te Rotterdam The Boss, Bruce Springsteen, zien optreden. Wat bijft over? Denk mee. Natuurlijk Tom Waits, maar of dat een reële wens is? Wat u zegt. En nou op met die suggesties!

1. Tom Waits
2. Antony and the Johnsons
3. Belle and Sebastian
4.

DE HEER IS MIJN HERDER

2009-11-24T00:44:00.002+01:00

Sta ik net de geit te neuken
Wie komt er binnen zonder kloppen?
David! Wie anders? Kan niet missen!
Niet dat die me zal verlinken
Die heppet immers uitgevonden?
Die neukt alles waar een gat in zit
en anders maaktie er wel een in
Dus nee die zal me niet verlinken
Toch voel ik me door hem betrapt
en lichterlijk verlegen met een
situatie die minimaal als "onge-
makkelijk" mag omschreven
Ha die David roep ik of m'n neus
bloedt in zijn richting wat kom
jij nou doen? Je was toch niet
plan me je nieuwste psalm
voor te zingen? Dan ga ik liever
gewoon dood...! Want naast herder
is David ook nog dichter en niet
zonder talent volgens kenners
uit geletterde kringen in de stad
waar hij geregeld op moet treden
begeleid door trek- of doedelzak
om na afloop en als het zo uit-
komt óók voor aanvang reeds
plaatselijke letterlievenden van
beiderlei kunne ongeacht leef-
tijd of geloof een fikse door-
smeerbeurt te geven en in voor-
komende gevallen zelfs hun olie
te verversen wat we met gerust
hart aan hem kunnen overlaten
want voorwaar ik zeg u dat geen
dichter ooit zwaarder geschapen
de Zangberg afdaalde dan hij
met een lul van hier tot Den Haag
en ik voel aan m'n water dat
David het hier op aarde voor
zo'n simpele herdersjongen
nog héél ver gaat schoppen...

top 2000

2009-11-16T23:36:00.006+01:00

Geen regels. Nu ja, een beperkinkje dan... een esthetische: van elke artiest of band hooguit één nummer. Dit jaar houden we maar gewoon eens helemaal geen rekening met mainstream of andere onzin. Gewoon de allermooiste platen ooit gemaakt en verder geen gedoe. Tien stuks. In willekeurige volgorde.

Antony and the Johnsons - if it be your will
Jeff Buckley - hallelujah
the Beatles - for no one
Rolling Stones - let it loose
Tom Waits - never let go
REM - try not to breathe
De Dijk - mag het licht uit
Tori Amos - winter
Tindersticks - tiny tears
Radiohead - paranoid android

gericht plassen

2009-11-05T23:45:00.006+01:00

De prins is zindelijk. Meneer is ook een keiharde onderhandelaar.

De juf van de creche vertelde dat we Klaas het best konden belonen voor elk juist gedeponeerd plasje. 'Een sticker,' zei de juf, 'op een kaart. Dat is leuk.' Wij hebben een grote kaart met een kikker gekocht. En stickers. Van Nijntje.

Het is dinsdagmiddag. Klaas wil televisie kijken. De dvd van Nijntje. In huize Beute wordt overdag geen televisie gekeken. Principes.
'Nee,' zegt deze papa gedecideerd.
Klaas moet plassen. Hij springt van de bank, wandelt naar het toilet, doet zijn broek naar beneden en plast. Keurig in de pot.
'Goed zo, Klaas,' juicht papa. 'High five.'
Klaas geeft een high five.
'Box?'
Klaas balt zijn vuist en drukt die tegen de mijne. Hijst zijn broek op.
'Zo, nou gaan we een mooie sticker uitzoeken,' zeg ik.
'Nee.'
'Nee?'
'Ik wil geen sticker, papa.'
'Huh?'
'Ik wil televisie kijken. Nijntje.'

Drie maal raden wat de prins een minuut later op de bank zit te doen...

Inderdaad.

het Zuiderstrand

2009-11-05T16:37:00.003+01:00

Behouden!

De wethouder geeft toe. De leden van de VVD hebben zich massaal tegen een cruiseterminal aan het Zuiderstrand gekeerd en zo bleef in de gemeenteraad alleen de PvdA over. Tja. Officieel was de wethouder natuurlijk nooit vóór, maar in zijn reactie toont hij zich wel een erg matig verliezer. "Het is echt zonde dat in de discussie het belang van bijvoorbeeld de economie, de werkgelegenheid, de dynamiek van Den Haag en het toerisme ondergesneeuwd zijn geraakt. Veel partijen zijn bij een kortetermijnafweging het strategisch belang voor de langere termijn kwijt geraakt."

Korte termijnafweging? Een strand vernietigen?

Zo'n man heeft er werkelijk niets van begrepen. Ach, wat kan ons het schelen? Ik ga van het weekeinde lekker een stukje wandelen. Aan het strand. Leve Den Haag!

Coen Moulijn

2009-10-26T20:49:00.005+01:00

Coen Moulijn. "Beetje ouwelijk in mijn gezicht," zei hij over het standbeeld dat vandaag voor de Kuip van hem onthuld is. Na Van Hanegemen maakte uitgeverij De Buitenspelers ook over hem een boek. Moulijn. Brombeer. Mopperkont. Genie. Linksbuiten. Legende. Feyenoorder. En een groter compliment bestaat niet.