dinsdag, april 25, 2017

Moss - Strike - Paard van Troje


Marien Dorleijn beweert thuis nog maar één gitaar te hebben. In de kleine zaal van het Paard heeft hij een arsenaal meegenomen. Moss speelt. Rechts achter Dorleijn staat het rek met gitaren. Na elk nummer een wijziging.

Een maand geleden was de band ziek. Dorleijn stond moederziel alleen, en gewapend met slechts één akoestische gitaar, in de Goudse platenzaak Free Music. Het werd een wonderlijk concert.

Het ingewikkelde van een indieband als Moss is dat de bandleden hun werk zo verdraaid belangrijk lijken te vinden. De hoofden veelal gebogen over de gitaar. In zichzelf gekeerde mannen. Druk doende met het maken van kunst. En hoe waanzinnig goed de muziek soms ook kan zijn... voor ware magie tijdens een concert is meer nodig dan muziek alleen. Band en publiek moeten samen een toestand bereiken waarin de buitenwereld even ophoudt te bestaan, alleen het nu, dit moment bestaat. Dat lukt niet met mannen die uitsluitend met hun muziek bezig zijn.

In Gouda was het onmogelijk. Een frontman van een band die er niet is. Een gitaar. Dan komt het erop aan. The Promise, het openingsnummer, heeft een lyrisch riff, maar is zo'n sterk lied dat het ook met deze minimale bezetting overeind bleef. En dat gold voor het hele concert. Strike, dat Dorleijn schreef, voor zijn stervende vader... zo klein... 'We're dancing on a tightrope/For you/Remember how much we care'. Sta je met je goede gedrag. Te slikken. Dat je weer weet wat muziek vermag.

En dan het Paard. Helemaal met open ogen en vizier zal de band, ook in deze kleine zaal, nooit spelen. Daarvoor lijken ze hun muziek te serieus te nemen, een mens kan zich afvragen hoe noodzakelijk het is. Vaststaat dat het repertoire sinds het laatste album Strike zo sterk is dat elk optreden per definitie de moeite waard is. En hoe heerlijk Dorleijn ook akoestisch kan spelen. Moss is op volle kracht niet te versmaden.