vrijdag, januari 28, 2011

Sap zegt ja

Complotdenken is doorgaans een wat treurig gebeuren maar wat is dat dan toch? Dat gevoel dat je bekruipt als er besloten moet worden tot zo'n missie? Dat je, zelfs op het moment dat serieuze partijen nog uitgesproken negatief zijn, geen seconde twijfelt aan de uitkomst? Die er dan ook komt. Wikileaks toonde aan dat het gevaar eerder bij ons zelf, machtsgeile CDA-bestuurders, ligt dan bij de Amerikanen. Maar wat is dan de druk waaronder Sap uiteindelijk bezwijkt?

Of zal ze echt geloven dat deze militaire missie civiel is? Echt oprecht. Het zal toch niet...

zondag, januari 23, 2011

weglopen of blijven

Het verhaal van de wedstrijd voltrekt zich na het laatste fluitsignaal. Voordat de scheidsrechter de fluit uit de mond heeft genomen lopen Bruins, De Cler en El Ahmadi richting de tunnel. Aanvoerder Vlaar schreeuwt ze terug, maar zijn stem komt niet over het striemende fluitconcert heen. Stefan de Vrij, een tiener nog, laat zijn tranen de vrije loop. Het legioen zong het laatste kwartier: 'schaam je dood'. Hij doet dat. Ook Wijnaldum lijkt het niet droog te houden. Het verhaal van deze wedstrijd is het verhaal van de weglopers en het verhaal van de mannen die na afloop hun publiek onder ogen durfden te komen, en te bedanken.

Voor die laatsten haalde het legioen tot slot de vingers uit de mond. De mannen die bleven, kregen applaus. Want dát is Feyenoord. De weglopers begrijpen dat blijkbaar niet. Het zegt alles.

zaterdag, januari 22, 2011

tienminutengesprek

'Ik kom eraan hoor,' zegt de juf vriendelijk als ze me een kamertje binnenstuurt. Er staan twee vrolijke banken. Bloemetjesmotief. Ik ga zitten. Overal hangen foto's. Blijde juffies. Een klok tikt de seconden weg. Als de juf tegenover me plaatsneemt, legt ze een rapport op tafel. Teuntje is vorige maand één jaar geworden. En vandaag krijg ik te horen of het ooit wat wordt of dat ... Mijn hart klopt in mijn keel. De juf, ze glimlacht, een teken van blijdschap, van troost, medelijden, ik weet het niet, ze schuift het rapport naar mij toe. Ik acteer een ontspannen man en sla het achteloos open. Mijn ogen schieten langs de onderdelen. Sociaal: prima, maakt fijne contacten, motorisch: Teuntje tijgert als een koningin, pincetgreep appeltje eitje, spraak: keurig, ze brabbelt wat af, eten: als een bootwerker. Mijn borst zwelt tot vliegdekschipgrootte. Ik wist het! De juf legt gedetailleerd uit hoe ze tot al die prachtige oordelen over Teuntje is gekomen. Ik neem het in mij op als een vioolsonate van Bach. De overwinningsmars uit Aida neuriend fietsen de Beutes even later naar huis. We hebben een goeie!

de stem van Nederland

't Was een goede week. Vanavond zaten we voldaan op de bank. Te moe voor een goede film. Te begeesterd voor een slechte. We zapten. We zagen fragmenten van een show waarvan het land in de ban is.

De laatste jaren begrijp ik minder en minder van het land. De ontwikkelingen in de politiek, waarin nuance en intelligentie worden bestraft en schurkerigheid en domheid electoraal worden beloond, gaan mijn verstand te boven. Maar dat een drie uur durend reclameblok vol zelfbevlekking, geldklopperij en doelloos opgeilerig slap geouwehoer met zo heel nu en dan een matige cover van een slecht popliedje tussendoor door de Nederlandse bevolking als zoete koek wordt geslikt, dat moet toch wel een voorbode zijn van de definitieve ondergang van onze beschaving.

Nog eventjes. Dan doet Marco Borsato het licht uit. Slaap zacht allemaal.