getweet

Mijn geliefde vindt mijn getwitter wat onzinnig. Ze heeft een punt. Veel wat ik lees, en soms ook schrijf, doet er nauwelijks toe en riekt naar een nieuwe vorm van exhibitionisme.

En toch... de revolutie kon ik live meemaken vanaf het Tahrirplein. Twitterende jongeren schreven welke weg die dag toegankelijk was, hoe ze leuzen bedachten, een hospitaal inrichtten. Dagelijks berichten als: "Republic of Tahrir is a free one already. Books which were banned by the regime are being sold here with low prices." En: "A group is heading back to Tahrir to get blankets and tents for tonight's stay at Maspero. I've already picked a cool spot by the Nile :)" Ik bedoel: hoe stoer is dat? Live vanuit de revolutie. Terwijl verslaggevers op hoge balkons hun vage praatjes deden, was er een stroom aan berichten als van deze Mosa'ab Elshamy. Middenin de ellende. Fan van FC Barcelona en vrijelijk The Killers en Salinger citerend.

Het nieuws raast op Twitter en voor een nieuwsjunk is dat heerlijk.

Vandaag iets heel anders. Maxime Verhagen kan het niet laten en schrijft over de huidige ministerraad: "Valt me in vergelijking met het vorige kabinet telkens weer op dat we elkaar niet steeds van ons eigen gelijk proberen te overtuigen maar samen aan een goede oplossing werken."

Een vreemde en wat overbodige trap na, maar ja, het is verkiezingstijd. Zijn collega in dat vorige kabinet André Rouvoet reageert onmiddellijk. Véél eloquenter, en vilein op het dodelijke af.

"Ik begrijp hieruit dat je een positieve ontwikkeling in je gedrag hebt doorgemaakt. Complimenten!"

Ik houd van Twitter.