dinsdag, november 30, 2010

schrijven



De bedoeling was toch dat ik een groot schrijver zou worden, of althans, dat 'groot' mag u weglaten. Een schrijver. Dat zou ik worden. Minstens. Veel hoger kun je als mens volgens mij niet... speler van Feyenoord... vader... maar dat is het verder dan ook.

Natuurlijk, ik heb twee romans geschreven. Mensen hebben die boeken gekocht en gelezen. Niet veel. Over die boeken zijn stukjes in sufferdjes, studentenblaadjes en zelfs kranten verschenen. Niet veel. En daarna werd het stil. Net zo ging het met de verhalen. Tientallen. In Lava. Passionate. De Brakke Hond. Bijelkaar duizenden lezers toch. En elke keer bleef het stil.

Dan moet je roepen.

Ik zweeg. Ik denk terecht. Ik nam een borrel en ging verder, maar niet met schrijven. Vandaag schreef ik, voor het eerst in lange tijd, een paar zinnen die ertoe doen. Die goed zijn. Vandaag ben ik weer heel even schrijver geweest. Het voelde heerlijk. 'Ik heb 'm nog.' Na afloop ben ik met zoon en dochter langs het prachtig ijzige strand gaan wandelen. Heel even maar. De wind jaagde ons naar de thee. Met een koekje.

vinexvrouwen

Noem me naïef. Ik kan het me eenvoudigweg niet voorstellen. Als we Naima El Bezaz mogen geloven is de halve Vinexwijk aan de drugs. In elk geval is de nieuwbouwwijk bevolkt met proleten die zo ongeveer allemaal PVV stemmen en zenuwachtig worden in het bijzijn van een allochtoon. Niet dat ik niet heb gelachen bij het lezen van Vinexvrouwen. Buitengewoon grappig en lekker leesbaar boek, maar ik hoop wel dat het volledig over the top is. En dat terwijl ik nu juist de indruk kreeg dat de schrijfster ons wil doen vermoeden dat dit het werkelijke leven is. In Trouw wist Ephimenco er direct de kracht van assimilatie in te zien, maar de schrijfster verzucht aan het einde van de roman dat ze na dertig jaar in Nederland nog steeds niets begrijpt van Nederlanders. Ik woon een paar jaar langer in dit land. Ik begrijp ze ook niet. Laat staan de exemplaren in Vinexvrouwen.

dinsdag, november 16, 2010

schodova

Het betekent zoiets als: trappen. Geen onaardige naam voor een straat die voornamelijk bestaat uit, jawel, trappen. Bovenaan die trappen, waar mijn broertje tegenwoordig aan woont, staan dagelijks mensen foto's te maken. Van het pittoreske straatje, het uitzicht op het park en de indrukwekkende poort die toegang tot Schodova geeft. Ik meedoen. De iPhone, of ik, schoot hopeloos tekort: kadrering, belichting, scherpte, you name it. Alles mis. De Nikon D40 zat netjes in de tas. Thuis in Den Haag.

Gauw maar weer eens naar Tsjechie. Al dat moois in Schodova is in het echt toch op zijn best.

maandag, november 15, 2010

IJsland van Ronald Giphart

Ja, er zijn wel wat bezwaren te bedenken. Altijd weer die moraliteit die om de hoek komt kijken. Of die plotselinge wending aan het slot. De auteur lijkt zijn alter-ego, Giph, alvast de vrije hand te willen geven. Voor later. Zonde. Die afronding, die uit de lucht komt vallen en dit beklemmende verhaal toch weer wat vrijblijvend maakt, is weinig passend voor dit fantastische boek. Want dát is het.

Dat Ronald Giphart kan schrijven is duidelijk. Mensen die dat betwisten, of ooit hebben gedaan, moeten ernstig bij zichzelf te rade. Giphart is een begenadigd stilist die schrijven terloops doet lijken, alsof hij het je zit te vertellen, en dat is het moeilijkste wat er is. Wel hebben zijn boeken doorgaans de neiging zich vooral op de buitenkant te richten. Zelfs de dood van Giphs moeder werd in ik omhels je met duizend armen nog een sociale en retehippe happening.

In IJsland is de balans volmaakt. Enerzijds is er het cabarettrio dat zich slapstickachtig en Gipharthip door een vakantie in IJsland worstelt. Die reis wedijvert met de herinneringen van de nieuwbakken vader die in het ziekenhuis wekenlang zijn zoon voor zijn leven ziet vechten. Het levert een steengoede roman op. Een beetje sadder, en ook wat wiser, maar ook helemaal Giphart.

maandag, november 08, 2010

geloven

'Spanje is echt heel ver weg, he?'
'Ja, Klaas, dat is heel ver weg.'
'En hoe komt hij dan?'
'Tsja, eens denken, met het vliegtuig?'
'Neehee, met de boot natuurlijk.'
'O ja, en weet je wat voor een boot dat is?'
'Nee, dat weet ik niet.'
'Een stoomboot.'
'O, een stoomboot.'
'Ja, en weet je hoe die boot heet?'
'Nee, dat weet ik niet.'
'De pakjesboot.'
'O, de pakjesboot.'
'En weet je waarom die zo heet?'
'Nee, dat weet ik niet.'
'Omdat ie helemaal vol zit met pakjes. Met cadeautjes.'
'Nee, papa, dat geloof ik niet.'

donderdag, november 04, 2010

Darina Hana Beute

Oom word je niet tussen neus en lippen door. Gisteren verwelkomde ik een jongedame in onze school, sprak simultaan met een collega en nam tegelijk de telefoon op. Mijn kleine broertje. Dat hij papa was geworden. Van een dochter! Tien minuten later gaf ik les aan klas 3, daarna een korte bespreking, studeren, ritje naar Utrecht, tentamen maken, weer terug naar Den Haag. Intussen toch elke drie minuten wel een keer: 'Victor is papa. Katka mama. Ik oom. Een nichtje. Darina!' Wat gaat het gewone leven soms genadeloos door. En wat wonen mijn broertje, schoonzus en prachtige nichtje eindeloos ver weg. Wat doet dat soms een beetje pijn. En wat zijn we blij! Wat een heerlijk geluk! Darina! Welkom, lief nichtje. Welkom!