zaterdag, oktober 30, 2010

even klikken als u het mooiste liedje ooit met de mooiste tekst ooit in de mooiste uitvoering ooit wilt horen, anders niet hoor

hier dus

maandag, oktober 25, 2010

zwijgen


Soms kun je beter zwijgen. Maar laten we even kijken naar Mario. Hebben ze nu alle tien de andere kant opgekeken? Koppie erbij, jongens. Been heeft de hele tweede helft langs de lijn gestaan. Hij is de man. Eindverantwoordelijk. Rechte rug. Tranen in de ogen.

Woensdag gaan we zien dat Feyenoord een grote club is. In een bomvolle Kuip zullen tienduizenden mensen hun club aanmoedigen. In de wetenschap dat niet de trainer, niet de spelers, niet het bestuur Feyenoord groots maken. De supporters doen dat.

We hebben al heel wat selecties en trainers versleten. Maar wij zitten er nog. Sjaaltje om. Wij zijn Feyenoord.

vrijdag, oktober 22, 2010

Extase

Na afloop waren we er snel uit. Het was goed. In iets meer dan een uur tijd had zich voor onze ogen een helder drama tussen twee geliefden voltrokken. Beiden in gevecht met hun 'natuur' en daarmee elkaar. Meeslepend.

Om midden in een dialoog geloofwaardig en natuurlijk op een interne monoloog over te stappen is niet makkelijk. Het doet al snel gekunsteld aan. In Extase gebeurde het aan de lopende band. En met het grootste gemak. Het gaf het stuk dynamiek, humor en vaart. En dat in een bewerking van de roman van Couperus uit 1892 die de taal van de schrijver recht doet. Het vraagt om een goede regie en bekwame acteurs. En zo was het. Het kon niet op. Het was goed toeven in Theater Branoul.

In het café even later bespraken we, je ontkomt er deze dagen niet aan, de nieuwe wind en de cultuursubsidies. Het is misschien hetzelfde als die mannen die bestemmingsplannen maken. Als ze zondags eens door de polder zouden fietsen... Als de politieke heren eens een beetje Couperus lezen en dezer dagen de prachtvoorstelling Extase bezoeken. Moet je dan eens zien.

dinsdag, oktober 12, 2010

boten kijken

de koning van rock en soul


Op één plaat staat een nummer in het Engels. Sam Strong. Niet hun beste liedje. De Dijk is de beste soul- en rockband in de wereld. Én Nederlandstalig. Die twee gaan goed samen. Maar als de king of soul en rock zich in levende en lijvige lijve aanbiedt om een potje te komen rocken zeg je geen nee. Het gevolg is dat de hele wereld nu kan horen wat we in Nederland allang weten. De Dijk rockt.

Het is bizar. Ik droom alle muziek van De Dijk. Ik ken elke tekst. En nu hoor ik mijn mannen dezelfde muziek maken als altijd, maar klinkt het door de aanwezigheid van Burke anders. Het is een wereldplaat die bij beluistering, hele legers engeltjes staan op een rij in je oren te piesen, tegelijk toch ook doet verlangen naar het stemgeluid en de teksten van Huub van der Lubbe, en als je die dan op hebt staan, denk je terug aan Burke en verlang je naar hem.

De versies van Van der Lubbe en Burke slaan elkaar niet de hersens in. Integendeel. Solomon Burke maakt De Dijk nóg beter, en interessant genoeg, worden ook de originelen er, op een wijze die ik nog niet heb doorgrond, mooier van. Wie weet hoe dat kan, mag het zeggen.

De Dijk in het Engels. Het is vloeken in de kerk. Het is steengoed!

woensdag, oktober 06, 2010

natuur

Vier mannen gaan de natuur in. Te voet. We zijn inmiddels volwassen. We zijn gewapend. Met apparatuur. Onze telefoons houden precies bij waar we zijn. "Over 12 meter links de Bosstraat in en dan lopen we zo de natuur in, kerels. Riemen vast." Het duurt zeker zes bomen voordat de eerste durft te vragen of het nog ver is. Of we een café tegenkomen onderweg. Of hier in principe ook taxi's komen. Of we misschien een pizzaatje kunnen bestellen. Of we nog dieren tegenkomen? We zijn immers op safari. Soort van. In Brabant. En ja hoor, we passeren een schaapskudde en even later bruine koeien met grote en dodelijk scherpe hoorns erop. Wilde dieren dus. Ze liggen op het wandelpad. Te slapen. Na twee uur lopen bereiken we land. Beschaving. Min of meer. In de kroeg bestellen we eten. Bier. We vertellen elkaar hoe prachtig het wandelen was en hoe fascinerend de wonderen van de natuur. Proost. En we leven nog. De taxichauffeur, die geen idee heeft tegen wie PSV speelt dit weekeinde, weet wel de weg terug.