vrijdag, februari 26, 2010

de prins in de ochtend

Sinds de prins een grote jongensbed heeft, kan hij zelf in en uit bed stappen. Bij de deurklinken kan hij al maanden. Het is ochtend. Vroeg. Ik hoor zijn blote voetjes over de gang. Voorzichtig gaat onze slaapkamerdeur open. Ik knijp mijn ogen dicht, hoor hoe Klaas om het bed heen loopt en voel hoe hij zijn hand op mijn wang legt.
'Papa?' Hij fluistert.
Ik slaap.
'Papa?'
'Ja?'
'Kom je bij mij op mijn kamer spelen?'
'Grrmm,' breng ik uit, 'daar was ik al bang voor.'
Op het moment dat ik uit bed wil stappen, hoor ik hem wegrennen. O, ook goed. Ik draai me om en sluit mijn ogen weer. De herwonnen rust duurt slechts seconden. Opnieuw hoor ik Klaas' voetjes en opnieuw voel ik zijn hand op mijn wang.
'Kom maar, papa,' zegt mijn jongen zacht. 'Ik heb het licht aangedaan. Je hoeft niet bang te zijn.'

donderdag, februari 25, 2010

Frida Kahlo

Een tentoonstelling van de schilderijen van Frida Kahlo is als haar autobiografie. We wandelen langs het tram- en busongeluk van de Mexicaanse kunstenares, de miskramen, het dubbelleven, de ziekenhuisopnames en vooral haar veranderdende zelfbeeld. Een zelfportret met een masker, zelfverzekerd met haar huisdieren, naakt en kwetsbaar of met een gebroken zuil als ruggenwervel. Het Paleis voor de Schone Kunsten in Brussel heeft bijna dertig werken bijelkaar. In een te donkere zaal. Het is uniek. De mensen staan ervoor in de rij, het Paleis laat maar beperkte hoeveelheden bezoekers toe en haar werk is nu eenmaal niet vaak in Europa te zien. Kahlo was een publiek figuur. Over haar leven en dat van haar man zijn boeken en theaterstukken geschreven en niet lang geleden was er de film 'Kahlo' met de oogverblindende Selma Hayek in de hoofdrol. Dat is allemaal logisch want Kahlo's leven was meer dan fascinerend. En de mooiste verbeelding van dat leven is nu dus te Brussel. Gaat dat zien.

maandag, februari 22, 2010

onze man in Den Haag

En nou doorpakken. Geen genade. Blijf eerst maar eens een tijdje zeggen waar het op staat. Natuurlijk heeft het CDA het vies gespeeld. Er alles aan gedaan om de PvdA toch hun richting in te duwen. Het is van een kinderachtig niveau. Koenders stelt vragen. Verhagen interpreteert wat ie wil en belt Rasmussen. Je moet wel heel naief zijn om die actie politiek integer te noemen. Bos reageert dommer dan dom. Hij praat voor zijn beurt. Geen geduld. Je krijgt de indruk dat als de PvdA het beter had gespeeld Verhagen inderdaad in zijn onderbroek had gestaan.

De analyse van dagblad Trouw is prachtig en treurig. CDA en CU wilden best een compromis sluiten, maar vroegen de PvdA een week te wachten. Bos kon dat aan de achterban niet verantwoorden, gezichtsverlies, waarom niet gewoon nu zeggen dat Uruzgan van tafel is? Want dat wás het. Wachten, zeiden de Christenen, want... ja... gezichtsverlies.

Als dat het niveau van het kabinet is, is het inderdaad tijd om ermee op te houden. Dat ze zich allemaal schamen. En Bos, kom op, je leidt de beste partij, laat het zien. Zonder genade.

zaterdag, februari 13, 2010

Kersentuin

Wat gaat er mis? Leg je vinger daar maar eens op. Anton Tsjechov was, stellen we vast, toch geen prutser. Betty Schuurman en Stefan de Walle, hoofdrolspelers in deze uitvoering van het Nationale Toneel zijn dat ook niet. Integendeel. Bij vlagen redden zij de zaak, maar seconden na een vlammende monoloog zakt het toch weer weg. Wat is het probleem? De geloofwaardigheid. Het maakt ons niet uit. De Kersentuin wordt verkocht. Tsja. Niemand lijkt het iets te kunnen schelen en was het drama nu niet juist...? Voor de vorm klinkt er nog een wanklank, maar dan gauw de trein naar Parijs. Vermakelijk is het wel. 'Wij staan boven de liefde,' schreeuwt de idealistische student Petra Trofimov. Het vertwijfelde gezicht van zijn liefje Anja is zo prachtig dat de avond gered is. En echt nodig was dat niet eens.

dinsdag, februari 09, 2010

Klaas en Teuntje

zaterdag, februari 06, 2010

Luganski en Rachmaninov

Lijn 3 is gevuld met concertgangers. Een jong echtpaar achter ons bespreekt de virtuositeit van pianist Nikolaj Luganski. Het is onvoorstelbaar met hoeveel gemak hij het derde pianoconcert van Rachmaninov, een haast onmogelijk stuk, speelde. Appeltje eitje voor de Rus. Na afloop vloog de stralende dirigente, jawel, een vrouw, Xian Zhang hem in de armen. Euforische zaal. Geluk alom. De pianist speelde nog een toegift en iedereen ging gelukkig en tevreden naar huis. Wij ook. Terwijl de vrouw achter mij nog doorratelt over de pianist kijkt de man op zijn blackberry.
'En?' onderbreekt de vrouw zichzelf, 'wat heeft Feyenoord gedaan?'
'Spelen morgen pas,' antwoordt de man.
De mooiste moeder van Den Haag en ik kijken elkaar glimlachend aan. Vanavond Rachmaninov en morgen AZ thuis. Appeltje eitje.

perceptie


Het gebeurt wel vaker.

Direct na de klassier sms ik vriend, en 020'er, Paul met de mededeling dat de scheidsrechter waardeloos was. Suarez had een kaart moeten krijgen voor die schwalbe, net als Tomasson. Oneerlijk! Paul, die de wedstrijd op televisie heeft gezien, begrijpt er niks van. Het was een penalty.

Ik geloof er niks van.

En 's avonds, Studio Sport, krijgt die kleine Urugayaan toch een schop!

Drie dagen later schwalbet Suarez er overigens gewoon wel weer vrolijk op los en krijgt hij geheel onverdiend een penalty mee. Dat lucht, vreemd genoeg, toch op.