maandag, oktober 26, 2009

Coen Moulijn

Coen Moulijn. "Beetje ouwelijk in mijn gezicht," zei hij over het standbeeld dat vandaag voor de Kuip van hem onthuld is. Na Van Hanegemen maakte uitgeverij De Buitenspelers ook over hem een boek. Moulijn. Brombeer. Mopperkont. Genie. Linksbuiten. Legende. Feyenoorder. En een groter compliment bestaat niet.

donderdag, oktober 22, 2009

Gotcha!

Een paar jaar geleden maakte Holland Casino, toen hoofdsponsor van de eredivisie, een serie commercials over de clichés rond het voetbal. In eentje daarvan zagen we een jong stel dat boodschappen doet. De vriendin doet een fles schoonmaakmiddel van het merk Ajax in het karretje. Een seconde later zet haar vriend de fles, achter haar rug, terug in het schap. Als ze het merkt, zegt ze zuchtend iets van: 'wat kinderachtig'. Dat weet die jongen zelf ook wel. Daarom vinden we hém ook sympathiek. Haar niet.

De Haarlems funkband Gotcha! is weer bijelkaar. Wat een feest. Lekkere muziek. Een kleine twintig jaar geleden kreeg ik een single van ze cadeau. Daarop staat onder andere: words and music from the lowlands. Een heerlijk nummer met een hoogst beroerd einde. Want wat schreeuwen alle bandleden, als het nummer eigenlijk al is afgelopen, uit volle borst?

'Ajax.'

Nooit meer naar geluisterd.

donderdag, oktober 15, 2009

Grunberg, de literatuur en wat er mis mee is...

Wat is er toch mis met Grunberg? En omdat de vraag een soort van retorisch is... wat is er mis met de Nederlandse literatuur? Van de week heb ik de Asielzoeker gelezen en, hoewel het een fantastische roman is, begaat de schrijver dezelfde onvergeeflijke fout als bij Tirza, ook al zo'n mooi boek. Grunberg laat het na om zijn romans op een vakkundige wijze op te bouwen, te structureren. Het resultaat is steeds hetzelfde: een stilistisch knap en inhoudelijk interessant verhaal met een spanningsboog van lik-me-vesje (en voor wie het niet weet, vesje komt van het Frans en betekent 'reet'). Op ongeveer driekwart van de roman begint het verhaal zich pas te ontwikkelen. Dat is driekwart te laat.

Blijkbaar is het stadium bereikt waarop een redacteur niet meer tegen de gevierde schrijver durft te zeggen: 'in potentie briljant, maar kijk hier eens naar...' en waarop de gevierde schrijver desalniettemin gewoon in de prijzen valt.

Het is van een zeldzame treurigheid. De romans van Grunberg zijn goed, maar kunnen gemakkelijk beter, en zijn daarom dus eigenlijk helemaal niet goed. Het is zonde. Het is roepen in de woestijn. De goegemeente staat al met de volgende prijs in de handen.

We zijn amateurs. En we doen het zelf.

maandag, oktober 12, 2009

Hopper in de Kunsthal

Edward Hopper nam in zíjn stad, New York, vaak de 'L'. Vanuit die trein, meters boven de straat, staarde hij bij honderden appartementen naar binnen. Dit gluren leverde prachtig verhalende schilderijen op. En dan was hij ook nog meester van de ruimte, de rust.

Inmiddels heb ik er zo'n tien jaar naar verlangd: een échte Hopper zien. Gisteren zag ik er acht. Klaas, die nog helemaal niet weet dat hij Hoppers wil bekijken, was ook mee. 'Nee, papa, deze vind ik niet leuk. Dié is leuk.'

Er waren nog negentig andere schilderijen. Van tijdgenoten. Landgenoten. Maar ja, echt zien deed ik ze niet. Gauw nog maar even naar het echte werk kijken. Voor je het weet, zijn ze weer weg.

zaterdag, oktober 10, 2009

Charlie Wilson's War

In huize Beute hebben we een nieuwe regel als het om het huren van films gaat: zorg dat Philip Seymour Hoffman erin zit; zit je altijd goed. Vanavond was het Charlie Wilsons War, of hoe een drankzuchtig en doodgewoon congreslid de koude oorlog beëindigde. Goed geschreven script. Prachtige dialogen.

'The Congressman has never been to rehab. They don't serve whisky at rehab.'

Tom Hanks, Julia Roberts en de held van de moderne Amerikaanse cinema dus. Geromantiseerde waargebeurde geschiedenis. Politiek. CIA. Afghanistan. Slick. Het doet denken aan Wag the dog. Hoe regel je achter de schermen een oorlog? Een echte dit keer. Het wordt een succesverhaal, maar met die Amerikanen is het een neverending story. De keiharde politieke realiteit is dat het volk na afloop aan zijn lot wordt overgelaten. Gevolg? Een nog grotere ellende. We schreven geschiedenis, zegt Charlie Wilson, dat was prachtig and the we fucked up in the endgame...

… en zo kan Oliver Stone een waardeloze film over 9-11 maken. Zonder Philip Seymour Hoffman. Eeuwig zonde.

maandag, oktober 05, 2009

Antony

Alles wat Antony (van 'and the Johnsons') aanraakt, verandert in breekbaar goud. Soul heeft nooit eerder zo fragiel geklonken. De band is inmiddels zó hip dat het bijna niet cool meer is om ze goed te vinden, maar de laatste plaat is dan wel weer zó buitencategorie dat geen mens er op een fatsoenlijke wijze omheen kan. En dan is er ook nog het op internet rondzingende 'crazy in love' dat we kennen van Beyoncé. Carice van Houten toonde het in Zomergasten. Het meest prachtig in al deze pracht is het nummer 'if it be our will', een cover van Leonard Cohen. Ook gewoon te vinden op You Tube. Het heeft iets bizars. Al die schoonheid is zo uit de laptop te toveren. In seconden. Heiligschennis. Bijna. Laten we er maar van genieten.

zaterdag, oktober 03, 2009

eerste herfstdag

De dekens zijn de tuin van de buurvrouw ingewaaid. Storm. Bladeren. Susan leest Klaas Sneeuwwitje voor. De dwergen werken. We luisteren naar vioolsonate nummer 3 van Bach. Lekkere kop thee. Ik lees Campert en blader even later door oude fotoboeken. Zo'n dag is het. Zulk weer. Ik vind een oude foto van twee broertjes en hun grote zus. In de herfst. Amerongen. Vanavond RKC thuis. Altijd lastig. Wat zal ik aantrekken? Sjaal?