maandag, september 28, 2009

rock and roll op een boot

Een boot die in de jaren zestig vanaf de Noordzee het vaste land van rock en roll moet voorzien. Dat klinkt ons bekend in de oren. In Engeland was het al niet anders. En daar is een film over gemaakt. Pretentieloos. Een verhaal van niks. Flauwe grappen. Maar mét Philip Seymour Hoffmann. En wat een lekker zorgeloos sfeertje. Dat kijkt lekker. Het luistert goed ook. Het is een soundtrack om je vingers bij af te likken. De film opent met een jongeman die op de boot bij de dandyeske baas wordt gebracht.
'Sou, you got expelled from school?'
'That's right.'
'What for?'
'I suppose smoking was the clincher.'
'Drugs or cigarettes?'
'Well, both.'
'Well done! Proud of you. So your mum sent you here in the hope that a little bracing sea air would sort you out?'
'Something like that.'
'Spectacular mistake.'

Vul de rest zelf in en kleur de plaatjes.

zaterdag, september 26, 2009

vioolconcert van Tchaikovsky

"Bravo" schreeuwde een man in de laatste seconde. Uit volle borst. In het applaus deden velen hem na. Vanaf het moment dat de eerste noten van het thema klonken dat uiteindelijk zwierig en allesoverheersend wordt overgenomen door het orkest, was de zaal als was in de handen van Janine Jansen. Magiek. Het applaus hield zo lang aan dat de violiste en het orkest het derde deel nog een keer speelden. Het is als bij een briljante voetballer... het meest onmogelijke eruit laten zien alsof het niet de minste moeite kost. Het spel van Jansen is zo frivool dat Susan tot twee keer toe doodstil zat te grinniken. Even later weer zo intens dat mijn hele lijf ervan vervuld was. Na afloop kon ik het wel uitschreeuwen. Bravo! Gelukkig zijn, het is makkelijk zo.

zaterdag, september 19, 2009

dinsdag, september 15, 2009

de nieuwste Tarantino

De poster is goed. De film niet. Eigenlijk alles wat Tarantino zo bijzonder maakt, ontbreekt. De film is traag, heeft weinig interessante karakters, nauwelijks een plot, heel veel geouwehoer dat vaak verre van scherp is en heeft de neiging eigenlijk maar gewoon wat voort te kabbelen.

Het gegeven is an sich nog wel aardig: een clubje Joodse Amerikanen dat in het bezette Frankrijk op nazi's jaagt en alvast wraak neemt. Dat klinkt wel als Tarantino. Maar ja, het groepje heeft verder eigenlijk nauwelijks nog een rol in de film.

De openingsscene is briljant. Verder konden Marijn en ik ons achteraf maar weinig grappige of spannende momenten herinneren. We vroegen ons af wat Frank zal vinden. Het feit dat wij er weinig aan vonden, bracht ons tot de conclusie dat het in zijn ogen welhaast een meesterwerk moet zijn. We zijn reuze benieuwd. Gauw kijken, Blaak!

vrijdag, september 11, 2009

Viva la Vida

De meester was gisteren bij Coldplay.

Het enige vervelende aan een passie is dat je hem, vaak, met zoveel anderen moet delen. Het concert veroorzaakte twee avonden op rij eindeloze verkeersopstoppingen op alle snelwegen rond Nijmegen. In het park zelf werd gesproken in vele talen. Rare praatjes. Het is storend dat al dat volk dezelfde smaak heeft als Susan en ondergetekende.

Onze ongeboren zoon of dochter genoot met volle teugen. Wij ook. Coldplay klonk fris. Strak. Leadzanger Chris Martin heeft de energie van een puppy. Het lijf van de jarige drummer Will Champion swingde dat het een lieve lust was. Ja, het was een vrolijke bedoening in het park met vuurwerk, ballonnen en confetti. Niet erg rock en roll.

De muziek is dat wel. Wat is Coldplay toch een fantastische band. Elk nummer klinkt en swingt als een klassieke hit. Het was goed. Alleen wat zou je Coldplay graag zien spelen in een kleinere, meer intieme ruimte waar ook hun 'kleine' nummers goed tot zijn recht komen. 'Tomorrow we're leaving Holland and we won't come back for a long time,' zei Martin voordat hij aan The Scientist begon.

Gelukkig hebben we de platen nog.

donderdag, september 10, 2009

overleven

Zo'n survival behaalt natuurlijk olympisch goud op de discipline waanzin. Geen normaal mens gaat voor zijn plezier vier dagen in de regen in de Ardennen door beekjes, bossen, brandnetels en modderpoelen ter grootte van voetbalvelden sjokken, kamperen en apocalyptisch in touwen hangen boven helse afgronden. Normale mensen lezen de krant, drinken een kopje koffie en staren uit het raam. Ik ben een normaal mens. In principe.

Toch vond ik mijzelf vorige week tot aan mijn middel in de modder. Dertig scholieren, allemaal besmeurd met modder, stonden in een kring om een modderpoel en sprongen erin, klommen er met handen en voeten uit om er vervolgens opnieuw in te buikschuiven. En maar lachen.

Het onderwijs. De ene dag lukt het je niet ze vier regels huiswerk te laten maken. De volgende dag gaan ze op commando ondersteboven de modder in. Kampvuurtje 's avonds. Overleven is genieten.