donderdag, mei 28, 2009

Huub, Bril en Dylan


Ja, verdorie, toch maar even gegoogled. Huub van der Lubbe zingt Brils vertaling van Dylans 'make you feel my love'. Man, man, man. Twee jaar geleden hoorden en zagen we het hem zingen in de Regentes aan de Weimarstraat.

En toen ging Bril dood, zong Huub het nummer bij DWDD en puilt het Internet uit van deze pracht. Goddank. Heerlijk medium. Luister mee en wees gelukkig.

zomermuziek

Een mens dient verantwoording af te leggen. Welnu, knappe kerel, aanbiddelijke dame, die de onderstaande lijst platen van hun troontje in de gruwelijk lekkere lente- en daarmee zomerplatenkast weet te stoten. De zomermix 2009 lijkt me compleet. Wat u!

01 Micah P Hinson - when we embraced
02 Duffy - warwick avenue
03 Ray LaMontagne - you are the best thing
04 the Kooks - be mine
05 Giulia y Los Tellarini - Barcelona
06 Camera Obscura - French Navy
07 Charlie Winston - like a hobo
08 Keane - pretend that you're alone
09 Mocean Worker - tres tres chic
10 Adela Diane - the pirates gospel
11 Kaiser Chiefs - good days bad days
12 David Gray - be mine
13 Lenka - trouble is a friend
14 Bruce Springsteen - badlands
15 Adriano Celentano - tu vuo' fa americano
16 Franz Ferdinand - no you girls never know
17 Johnny Cash - God's gonna cut you down
18 Lilly Allen - littlest things
19 Emiliana Torrini - jungle drum
20 Noah and the Whale - 5 years time
21 Brad Mehldau - exit music
22 Bob Dylan - I feel a change comin' on

dinsdag, mei 19, 2009

Kluun is beter

Wat een drukte. Het levert wel aardige discussies op in de klas. Hoever mag literatuur gaan? Kan een fictief karakter discrimeren? Een boek wel? Het is een mooie aanleiding om te vertellen over W.F. Hermans en de katholieken en Reve en het ezeltje. Leuk allemaal.

In "Alleen maar nette mensen" blijven de mensen uit Oud-Zuid, hoewel een beetje voor aap gezet, met afstand de meest nette mensen. Alle donkere mensen in het boek zijn eigenlijk de hele dag met weinig anders bezig dan met neuken. Als David in een kelderbox in de Bijlmer op het punt staat aan een triootje te beginnen, vraagt hij zich af of dit nou is wat allochtonen de hele dag doen. Dat is niet erg aardig. Wel grappig.

Het frappante is dat het eigenlijk helemaal géén boek is over de multiculturele samenleving. Het is een roman over de klassenmaatschappij. De hoofdpersoon wil een negerin, maar als ze gestudeerd heeft, dan hoeft het niet, want dan is ze eigenlijk geen negerin meer. Dan zou ze net zo goed uit Oud-Zuid kunnen komen, en dáár gaat het om. Dat wil meneer niet. Een rijkeluis gymnasiastje op safari naar zwarte, domme dames uit een laag sociaal-economisch milieu. Om mee te neuken. Tsja.

Het leest als een lekker doordenderende intercity, ondanks een aantal missers. "We komen net van de middelbare school." Geen enkele zoon zegt zoiets tegen zijn vader. En ouders van een jongen van in de twintig gaan niet op bezoek bij de moeder van een van zijn scharrels. En al helemaal niet als dat een scharrel is met twee zoontjes die haar naam "Rowena" in diamantjes in haar tanden heeft laten zetten. Dat slaat nergens op. Waarom zou die jongen dat trouwens ook willen? Het wordt nergens duidelijk. Om een grappige situatie te creëren, ja, maar misschien is het een aardig idee om zo'n scène eerst aannemelijk te maken. En tot slot, een jongen die op zoek is naar seks met wilde meiden zegt niet, als een meisje hem uitnodigt: "Is dat niet wat snel, we kennen elkaar pas anderhalf uur."

Lekker boek. Begrijpelijke heisa. Kluun is beter. Stukken.

maandag, mei 18, 2009

Glenn Gould

In tijden waarin we mopperen op gebrek aan verhaal in de Nederlandse literatuur speelt een prachtig toneelstuk in de kleine zaal van het NT-gebouw waarin met de beste wil van de wereld nog niet de aanzet tot een verhaal valt te ontdekken.

Glenn Gould. Pianist. Genie. Bach. Malloot. Nu ik dit schrijf luister ik naar zijn befaamde opnames van de Goldbergvariaties. De pianist neuriet mee. Hoofd vlak boven de toetsen. Hij weigerde al vroeg in zijn carrière om op te treden. Barbaars voyeurisme. Het geluid van een juichend en klappend publiek stond hem tegen.

In een stuk van ruim anderhalf uur komt fragmentarisch het leven van de pianist aan ons voorbij. Stefan de Walle is een genie. Hij kruipt als een klein kind onder de vleugel, krimpt ineen, is zielsgelukkig als hij speelt, één hand op de toetsen, de ander dirigerend, en alsmaar dat neuriën.

Je kunt je vinger er niet op leggen, maar magisch is het wel, dat je daar zo bovenop mag zitten. Anderhalf uur. Zonder verhaal.

woensdag, mei 13, 2009

Klaas is wakker

zondag, mei 10, 2009

cafe Mamut

Tweede. En dan trekken we met twaalf man toch flink door. Een Cubaan, een Belg, een Aussie, drie Tsjechen, een paar Nederlanders en een Bennebroeker. We kunnen niet winnen. Tegen een groep Tsjechen legt elke andere nationaliteit het af.

Elke tafel tapt zijn eigen bier en het scorebord houdt bij hoeveel we drinken. Niet genoeg dus. Een computertje op de tap biedt de mogelijkheid om 'de score' gedurende vijf minuten te verbergen. We drukken op de knop en zetten het op een drinken en een tappen. Als we weer op het scorebord verschijnen staan we één!

Yes! Een mannelijk brulgeluid stijgt op van onze tafel. De Bennebroeker laat een boer.

Bijna drie minuten duurt ons leiderschap. Tafel twee heeft een alles beslissende demarrage ingezet. Nog een half uurtje bungelen we aan het elastiek, maar dan weten we dat wij de muis zijn. De Tsjechen aan tafel 2 zijn de kat. Tenslotte staan we verloren op en verlaten met gebogen hoofd de kroeg.

Op naar de volgende. Dat wel.

dinsdag, mei 05, 2009

dwergengolf

Midgetgolf is een sport die uitermate serieus genomen dient te worden. Dat is althans de Tsjechische benadering. Op de heerlijk groene en ruime baan in Lesna loopt zelfs een duo met eigen ballen, verschillende putters en handschoentjes over de banen. De bruiloftsgasten doen het anders. Over de heggen wordt vanaf allerlei banen druk commentaar geleverd, men loopt af en aan met pullen bier en er is een mand die iedereen van wodka, whisky of becherovka voorziet.

Ook mijn team benadert deze sport als sport. Bij elke hole bepalen we vooraf de scoringsmogelijkheden en bijbehorende scores. Een belangrijke regel is dat wanneer je een hole-in-one vooraf aankondigt en ‘m dan ook maakt je 363 strafpunten krijgt. Hubris. De gebruikte technieken variëren, we proberen alle kanten van de putter, het handvat incluis, de biljarttechniek op de knietjes en de techniek van de ‘vallende klepel’, de dames blazen de bal zo nu en dan in de juiste richting, dit alles met wisselende resultaten, maar in onze telling kan een hole-in-one 18 en een hole in 18 -6 punten opleveren. Zeker van je zaak ben je nooit. Dat houdt ons scherp. En zolang Herman elke drie holes vijf nieuwe halve liters bier haalt, klagen we niet. Alex scoort op hole vijftien 12,406, Herman de letter G, Corinne het symbool van de euro, Hester de kleur geel en ondergetekende 364 (363+1). Ons scorekaartje benadert dat wat kunst is.

Later mag mijn broertje de eindresultaten berekenen. Als hij maar niet vergeet om de uitkomst te delen door onze leeftijd en te vermenigvuldigen met de derde letter van onze doopnamen, anders klopt het natuurlijk niet.

Inderdaad, u had erbij moeten zijn.

vrijdag, mei 01, 2009

gelukt

Het is gelukt. Gisteren is in Brno een nieuwe Beute, eens denken welk werkwoord hier het beste past, tja, ontstaan, zullen we maar schrijven. Mijn kleine broertje is in de echt getreden met zijn prachtige geliefde en deze trotse grote broer heeft ervoor mogen tekenen. Het is om gelukkig van te worden. Dat zijn we dan ook. Hier in Brno vieren we al sinds maandag feest en daar houden we niet mee op. Goed toeven hier. Biertje erbij. Want zo doen de Tsjechen dat, en de nieuwe meneer en mevrouw Beute dus ook. Beutovi zijn ze nog niet… maar wat niet is… Proost.