dinsdag, april 28, 2009

de Beutovi in Brno

De wijk Lesna ligt op een heuvel. Het appartement op de bovenste verdieping van de flat kijkt uit over de stad. Op de bank, onder een Thais schilderij, zitten Petr en Petr met hun gitaren. Het derde bandlid, Petr, kan er vanavond niet bij zijn. This years love had better last. De mannen spelen en zingen zo makkelijk dat David Gray meer dan tevreden zou zijn. Later blues. Solo’s. ‘Een ware muzikant speelt bescheiden,’ zegt Petr, maar hij speelt prachtig de blaren op zijn vingers. Katka sleept flessen Starobrno aan en laat ons de ringen zien. Over drie dagen gaat mijn broertje trouwen. Met de muziek zit het donderdag goed. Petr, Petr en Petr zijn er klaar voor.

zaterdag, april 25, 2009

zomerhit

Wat een weder! Het is zomer. In april.

Het nummer 'french navy' van het mij totaal onbekende bandje Camera Obscura schalt over mijn Mandarijnendakterras. Dijk van een plaat. Wat mij betreft hebben we de zomerhit voor 2009 alvast te pakken. Het is catchy en zonnig, heeft een strijkje, is sleperig gezongen, maf. Draaien met de stereo op tien en dan niet een keertje, maar vaak. En let maar op, de zomer begint vanzelf.

donderdag, april 23, 2009

leve Martin Bril

zondag, april 19, 2009

thuis tegen Twente

Van de week schreef ik over Chelsea-Liverpool. Nu wil ik niet beweren dat we gisteravond vergelijkbaar spektakel kregen voorgeschoteld, maar magiek was er wel. En of.

Twente heeft een schitterend elftal en speelt bij vlagen oogstrelend voetbal. In de eerste helft speelden ze ons weg, creeerden kansen, maar ze scoorden niet.

Na de rust nam de scheidsrechter twee, drie rare beslissinkjes en de vlam vloog in de pan. Eerst bij het publiek, en snel daarna ook bij de spelers. Het heilige vuur in de Kuip, ja, berg je dan maar als tegenstander. Twente ging eraan; dat voelde iedereen, het zinderde, we wísten het zelfs; met z'n drieenveertigduizend en elven; en het gebeurde!

Ineens waren de kansen voor ons, en begon die zo gelauwerde ploeg van Tukkers tijd te rekken, blij met een gelijkspelletje. Sukkels. Rotterdam Zuid stroopte de mouwen op. Wat zullen we nou krijgen? Wat denken die boeren wel?

Ook de doldwaze Twentesupporters die de hele avond op het ritme van een trommel hadden staan springen, werden stil en ze kregen het van ons allemaal te horen: 'Waar is die trommel nou?'

Beetje knokken met Perez. Drie rode kaarten, een pingel. Winnen. Dat zijn de betere zaterdagavonden. En ik weet zeker, zonder publiek waren we met drie, vier nul de ballenbak ingegaan. Hoeraatje voor ons!

vrijdag, april 17, 2009

Romeo en Julia

En daar liggen ze dan. Tot slot. Paris. Romeo. Julia. Allemaal dood.

Maar wat lekker om een hele avond naar prachtige poëzie te mogen luisteren. Aangenaam strak en snel geregisseerd. Speels en vrolijk geacteerd. Hip. Die Van Doesburg weet er wel raad mee. Echt beklijven doet het niet, maar waarom zou het ook? 'We weten toch al hoe het afloopt,' merkt Susan fijntjes op en zo is het. Dan mag het ook gewoon vooral lekker en vermakelijk zijn.

Knappe vertaling ook.

Romeo: „Soms moet je een loopje nemen met de hoffelijkheid”.
Mercutio: „En soms moet je een loopse in haar hofje nemen”.
Romeo: „O, gaan we de grapjas uithangen?”
Mercutio: „Jij wilde je grapjas erin hangen”.

Jeroen Spitzenberger is fantastisch als Mercutio. Erg gelachen. Sommige kranten schrijven dat lachen niet goed is bij Romeo en Julia. De meeste vonden het gewoon lekker en leuk. Wij ook. Al gaan ze tenslotte, middels gif en roestend zwaard, onherroepelijk, behoorlijk en nogal, dood.

woensdag, april 15, 2009

aardig potje

Pas aan het begin van de tweede helft kwam ik thuis. Op de Laan van Meerdervoort had ik Youri Mulder al enthousiast zien praten op tientallen televisies. Mijn mooie vrouw keek vrouwen-tv. Snel mocht ik even de tussenstand checken. 1-2. Ai. Interessant. Nou, dan toch maar even boven kijken. Dag schat. Op het moment dat ik de slaapkamertelevisie aanzette, mocht Alex een vrije trap nemen voor Chelsea. Het half uur dat volgde, was stranger than fiction. Spannender. Mooier. We hebben een heerlijk ruim tweepersoonsbed. Ik zat op het puntje ervan. Niet alleen Bach. Rembrandt. The Stones. Ook Liverpool is gelukmakend.

maandag, april 13, 2009

hip

Donderdag vertelde ik aan klas 3, hoe ik erop kwam, geen idee, dat ze absoluut eens moesten luisteren naar het onuitstaanbaar goede nummer 'the drugs don't work' van The Verve. De klas keek mij aan met prachtige koppies waarop stond te lezen: 'tuurlijk, Beute, dat zal dus wel oude-lullenmuziek zijn'.

Gisteravond was het Pasen en waren we op bezoek bij mijn ouders in Gouda. Voor vertrek kreeg ik van mijn pensioengerechtigde vader de Coldplay-cd's terug die hij al maanden geleden van me leende. 'Sorry, Chiel, Viva la Vida kan ik even niet vinden.'

Nee, erg cool is dat niet. Of juist wel. Hum.

Hoe dan ook. Geen zichzelf respecterend muziektijdschrift zette Viva la Vida hoog in hun jaarlijsten. Daar hoort die plaat natuurlijk wel. Maar die plaatsen zijn gereserveerd voor de platen waarvan je zeker weet dat je vader ze niet wil lenen, en waarvan vaststaat dat klas 3 er nog even niet aan toe is. Zo blijven we in ons eigen wereldje met z'n allen heel uniek.

Maar vandaag is het gewoon lekker Coldplay en The Verve-dag op de Mandarijn.

dinsdag, april 07, 2009

tanken


Dit pompstation van de Esso miste ik vandaag op tweehonderd meter. Voor het stoplicht bij de Fahrenheitstraat was de fut uit de Volkswagen verdwenen. De benzinemeter leek me vanmorgen al wat moedeloos. Tsja. Het kan dus ook écht op. Benzine.

Nijdig stapte ik uit. Voordat de auto's achter me konden beginnen te toeteren kwamen twee gejurkte en bebaarde mannen van de moskee op de hoek aangesneld. In vloeiend Nederlands gebaarden ze me achter het stuur te gaan zitten; zij wasten het varkentje en duwden mij in seconden een parkeerhaven in.

Te voet legde ik de tweehonderd meter naar de Esso af, om daarna met een gevulde jerrycan weer terug te wandelen.

Een maf en nep deja vuutje. Met de derde klas keek ik vandaag naar Spoorloos (de verfilming van 'het gouden ei'). Rex en Saskia komen zonder benzine stil te staan in een tunnel, dan verdient mijn moskee toch veruit de voorkeur. Rex raakt later bij het tankstation zijn geliefde voorgoed kwijt. Ik verloor voor dat stoplicht eventjes, heel eventjes, mijn goede fatsoen, maar vond het meteen weer terug.

Of nee, dat deden die twee duwende mannen.

vrijdag, april 03, 2009

kooplust

Schoenen. Het wordt nog eens mijn ondergang.

Een tijdlang heerste mijn kleine broertje over een schoenenzaak in Hilversum. Dat heeft mij maar twee paar opgeleverd. Valt reuze mee. Dat kleine broertje gaat nu trouwen en omdat ik dan al hetzelfde pak draag als op mijn eigen bruiloft kan ik natuurlijk niet ook nog eens dezelfde schoenen, zwarte Floris van Bommels met een lange punt, dragen. Het idee.

Aan nieuwe schoenen stel ik tegenwoordig strenge eisen. Het moet Van Bommel of Van Lier zijn. Of de enige, echte bordeelsluipers van Clarks natuurlijk. Als het om gympen gaat, beperk ik mij tot Converse. Daar is wel een paar Campers tussendoor gesneakt, maar de uitzondering bevestigt de regel.

Gisteren heb ik bovenstaande tot het mijne gemaakt. Volledig volgens de regels. Zwart. Van Lier. Mij valt niets te verwijten. Nu staan ze midden in de kamer. Het is bijna zonde om ze aan te trekken.

U heeft gelijk. Ik ben een vrouw.