dinsdag, maart 31, 2009

zelfportret

Vandaag even ontzettend verdrietig geweest. Of ontroerd. Het verschil ontgaat me vaak. Ja. verdriet is erger, lijkt niet mooi te kunnen zijn. Ontroering wel. Het was het allebei. Een oude man die aan het einde van de gouden eeuw, aan het einde van een gouden leven zichzelf nog maar eens aan het canvas toevertrouwt. Zijn ogen. De wallen. Hij vond zichzelf, dat kan haast niet anders, een ontzettend mooi en droefmakend mens. Vergeeft u mij mijn pathetische taalgebruik, ik kan niet beter, maar dit schilderij gaat over de dood. Het laatste zelfportret. En het is zo mooi dat ik verdrietig werd.

Vriend Vogel zou zeggen: 'die Rembrandt, die zat erop.'

zaterdag, maart 28, 2009

het Zuiderstrand




vrijdag, maart 27, 2009

Van Gobbel

Er moet een tijd geweest zijn dat hij de snelste verdediger van de wereld was. 10.40 seconde over 100 meter. Tien meter voorsprong was voor een aanvaller niet voldoende. In 020 waren ze trots op Overmars. Die had inderdaad een versnellinkje. Kinderspel. Haalden wij onze neus niet voor op. Op het veld zag Overmars vooral de majestueuze bilpartij van Van Gobbel. Steeds kleiner worden in de verte.

Van Gobbel hoefde geen overtredingen te maken. De aanwezigheid van zijn lijf deed tegenstanders vrijwillig afstand doen van balbezit. Samen met De Wolf, Fraser en Heus vormde hij de verdediging van het legendarische Feyenoord van begin jaren negentig dat drie, vier keer de beker won en landskampioen werd. In totaal speelde Van Gobbel 12 seizoen in 's werelds mooiste shirt. In '99 werd hij onder Beenhakker weer kampioen.

Na het voetbal ging het bergaf. Lager wal is voorzichtig uitgedrukt. Een failliete snackbar, mislukte rechtzaken om pensioengeld, twee veroordelingen voor criminele activiteiten. 'Oellie' weet zich omgeven door louche types. Hij verkoopt drie lease-auto's die niet van hem zijn.

'Ik ben niet verder gekomen dan de tweede klas van de middelbare school,' zegt hij. 'Als ik een lange zin moet maken, krab ik me twee keer op mijn achterhoofd.'

Hugo Camps wist het lang geleden al. Op de vraag wat er nou zo mooi is aan voetbal antwoordde hij: 'dat jongens als Van Gobbel niet in de criminaliteit hoeven te gaan.'

dinsdag, maart 24, 2009

karten

Joost en ondergetekende hebben een ronde rust. We drinken bier. Vanachter glas zien we de anderen voorbij racen. Verbeten gezichten onder helmen. Handen en kin op het stuur. Achteraan rijdt Herman. Hij heeft gezien waar we zitten, steekt een arm in de lucht, zwaait, remt, neemt ontspannen de bocht en zwaait dan nog eens.

Karten is een mannendingetje. Het napraten is minstens zo belangrijk als het racen zelf.

In Tsjechie nemen ze het met de regels iets minder nauw dan in Nederland. Terwijl ons bier wordt aangedragen, stappen achter ons kleine meisjes in de karts. Wij lachen er stoer om, maar eigenlijk vinden we het ook een schande. Dat meisjes in die racewagentjes scheuren doet af aan onze mannelijkheid. Gelukkig scheuren ze niet. Op rollatortempo nemen zij bochten die wij gewoon vol gas nemen.

'Remmen is voor losers.' En zo is het.

Een paar glazen verder gaan we de baan weer op. Acht karts. Zes stoeren kerels, Herman en ik.

dinsdag, maart 17, 2009

boekenweek

BOEKENWEEK 1973

Er verschijnt in de Week van het Feest van het Boek
in het Koninkrijk Nederland
in het jaar van onze Heiland 1973
niet één boek dat gaat over God, de Liefde
of de Dood:
niet één boek dat ergens over gaat;
niet één boek waar iets in staat,
behalve het mijne.
Ik heb het rijk alleen. Of moet ik zeggen:
'Mijn koninkrijk is niet van deze wereld'?


G.K. van het Reve

maandag, maart 16, 2009

winnen

Nee. Écht goed voetbal was het allerminst. De beste kansen in de tweede helft waren voor de Brabantse bedrijfsvereniging, maar na de 1-0 controleerden de mannen van Zuid de wedstrijd. Vernuftig. Vanaf dat moment kwamen de aftredende kampioenen er eigenlijk niet meer aan te pas. En dat is lekker. Lang geleden. Het was genieten geblazen. We mogen weer hopen... alweer.

zaterdag, maart 14, 2009

leuker?

De belastingdienst.

Donderdag komt de brief waarin vermeld staat dat we vorig jaar in totaal 21 euro teveel aan toeslag hebben ontvangen voor de dagopvang van Klaas.

Vrijdag komt een brief waarin vermeld staat dat we vorig jaar in totaal 21 euro teveel aan toeslag hebben ontvangen voor de dagopvang van Klaas en dat we dat kunnen betalen via onderstaande acceptgiro.

Vanmorgen ontvingen wij een brief waarin vermeld staat dat we vorig jaar in totaal 21 euro teveel aan toeslag hebben ontvangen voor de dagopvang van Klaas en dat wij verschillende mogelijkheden hebben om die 21 euro te betalen. Dat mag ineens. Het kan verrekend worden met het voorschot voor 2009 én ik citeer:

U kunt ook terugbetalen in 2 termijnen. U betaalt dan 1 maand 20,00 euro en de laatste maand 1,00 euro.

De bureaucratie is in goede handen.

vrijdag, maart 13, 2009

bon

In principe ben ik niet zo van de bekeuringen. De laatste week stromen ze echter binnen. Vijf minuten te lang voor de Praxis geparkeerd. Dat was het begin. En maandagavond belden twee agenten aan. Of ik de eigenaar van een rode Volkswagen was. Nou en of! Of ik wist dat ik verkeerd geparkeerd stond? Ja, dat wist ik.

Nummer drie kwam vandaag met de post. Te hard gereden. 62 in de bebouwde kom. Dat mag niet. Susan en ik kijken elkaar aan, halen schouders op, ontkennen, trekken agenda's.
'Ik was die dag gewoon op mijn werk,' zegt Susan triomfantelijk.
Shit. Ik niet. Papadag.
'Waar is in hemelsnaam de Lekstraat?' vraag ik.
'En wat deed je daar om twee uur in de middag?' vult Susan vals glimlachend aan.
Ik heb werkelijk geen idee. It wasn't me. Een sprankje hoop gloeit aan de horizon...

Frank?

woensdag, maart 11, 2009

de Mandarijnstraat

maandag, maart 09, 2009

Nocturne in crisis

Afgelopen vrijdag wandelden mijn vriend Blaak en ik naar het theater. Van het Spui. Over het Plein. Elke kroeg, elk restaurant zat barstensvol. We dachten aan Balkenende, de kredietcrisis en de vergelijking met de jaren dertig. Je kunt je, aan al die drinkende en etende mensen voorbijgaand, toch nauwelijks aan de indruk onttrekken dat die crisis een andere geweest moet zijn dan deze.

Ook in het theater was het een drukte van belang. Uitverkochte zaal. Toneel over toneel. Dat is per definitie lastig en als het dan ook nog slecht geschreven is, valt er helemaal niet meer tegenop te spelen voor de acteurs. Lou Landré en Eric Schneider (verantwoordelijk voor de tekst) zitten er toch op. Van een flink aantal lelijke zinnen weten ze nog wel wat moois te maken, maar al gauw buitelen de clichés over elkaar heen, is de zaak hopeloos verloren, ligt een niet-Nederlands sprekende neger te masturberen op de bank en voelt de dochter zich, ondanks jaren van intensieve therapie, onbegrepen door haar ouders. Als klap op de doktersromanvuurpijl blijkt de dochter ook nog eens niet de dochter van haar vader, maar van diens bevriende vijand. Afgelopen. Hoera.

Onze kredietcrisisbestendige banen in het onderwijs voorzien ons van een constant schamel inkomen dat altijd nog voldoende is om op vrijdagavond in Schlemmer wat pintjes Jupiler te adamsappelen, zoals Giphart dat zo treffend formuleert. Jupiler is goed bier. Voorheen had Schlemmer, drie keer kauwen voordat je het doorslikt, Hertog Jan op de tap. Van enige achteruitgang is hier niets te merken. Tussen het drinken door controleren we op Blaaks telefoon of Winona Ryder ooit in een Allenfilm speelde. Dat blijkt niet het geval.

Ook lijn 3 lijdt niet onder de zware tijden. Gezellig vol rijdt het strijkijzer geluidloos richting Vruchtenbuurt alwaar niet-Russisch gas welig in de HR-ketels tiert. Als we naar huis wandelen begint het zachtjes te regenen. Dat wel.

maandag, maart 02, 2009

perikelen

Ik blog niet. Ik ben namelijk niet online. Ja. Nu. Bij Blaak. Ik drink hier koffie, doe mijn bankzaken, drink koffie, neem zo dadelijk een douche en schrijf dit blogje. Dat ik niet aan bloggen toekom. Ik heb gedoe met Eneco. Met Telfort. De Gemeente. De badkamer. De belastingdienst. Ziggo. Ik telefoneer met computers of met mensen die naar computers staren. Het leven was goed totdat we zo onnozel waren om naar een groter huis te willen. Daar houden de instanties, de kabel- en telefoonverbindingen en bijbehorende maatschapijen niet van. Dat is namelijk gedoe.

Gelukkig zijn we wel. Afgesloten van de wereld in de Mandarijn. Met Blaak en de wereld om de hoek. Goddank.