dinsdag, november 25, 2008

Timothy Dalton

De allereerste Bondfilm die ik in de bioscoop zag, was License to Kill. Met mijn tennisvriendje Niels en zijn vader, die beeldhouwer was. 's Middags na de tennistraining speelde ik graag achter het atelier in de weilanden bij Reeuwijk-Dorp. We schoten met een buks op kartonnen dozen. Op de eendjes mikken durfden we niet.

Timothy Dalton was mijn eerste Bond. Dat is geen goed begin. Goed acteur, maar geen Bond. En toch, er was een haai, en vooral herinner ik me de scène waarin iemand zijn kop uit elkaar spat in een hogedruk tank. Pats. Het raampje wordt rood. Meer niet.

Straks komt License to Kill op televisie. Toch maar weer eens kijken. En nee, ook na het zien van de film durfden Niels en ik, ondanks de lustig schietende nieuwe held, niet op de eendjes te mikken.

vrijdag, november 21, 2008

docentenwerkruimte

In de docentenwerkruimte wordt gezwegen. Hardnekkig. Elk half uitgesproken woord wordt met een streng 'sssst' afgebroken. Docentenhumor. Van de week heeft de rector een mail gestuurd waarin werd verzocht de werkruimte weer een werkplek te laten zijn. Docenten zijn gehoorzaam. Het is een half uur voor de beaujolais-proeverij. Acht leraren werken in stilte. Blaak komt binnen en dreigt iets te gaan zeggen. Hij gaat zitten, kijkt om zich heen, mompelt: 'niks aan zo, ik ga wel weer'. De acht harde werkers verrichten zonder op- of omkijken hun arbeid. In de krant staat iets over stakende leraren. Waar halen ze de tijd vandaan? Er moeten werkplekken bemand, kinderen onderricht en wijnen geproefd.

dinsdag, november 18, 2008

Mick

Het is zondag. De zon staat laag. De lucht is blauw als de auto van zijn vader. Mick zit in de trein van Haarlem CS van 12.05 naar Rotterdam Stadion. De trein is geel. In zijn schoot ligt het biologieboek. Huiswerk. Voordat ze bij het stadion aankomen, moet hij weten hoe kastanjebomen groeien. Dat heeft hij zijn vader beloofd.

Links en rechts staan honderden koeien in het groen. Af en toe draait een oude windmolen zachtjes in de herfstwind. Zijn vader zit tegenover hem en kijkt tevreden. Vanaf Station Hollands Spoor in Den Haag stappen steeds meer mensen in met roodwitte sjaals, petten en mutsen. Op Rotterdam CS is het helemaal fantastisch. Honderden mannen en vrouwen. In de trein wordt omgeroepen: ‘Dit is de voetbaltrein. We rijden niet verder dan Rotterdam Stadion’. Twee coupés verder zijn mannen aan het zingen. De trein kruipt de tunnel in. ‘We gaan nu onder de Maas door,’ zegt Micks vader, ‘als we eruit komen, kun je de lichtmasten zien.’ Mick wil op de bank gaan staan, maar zijn vader schudt het hoofd. ‘Niet op de bank, kom maar op mijn knieën staan.’

Op school vrijdag had hij 's morgens in de kring verteld dat hij vandaag zou gaan. En dat hij best een beetje zenuwachtig was. En vanmorgen kreeg hij van zijn moeder een sjaal, rood wit. Met de clubnaam erop. ‘Nou ben je een échte supporter,’ zei ze glimlachend, maar hij vond dat hij dat allang was.

Hij staat op zijn tenen op de knieën van zijn vader. Met zijn handen tegen het treinraampje wacht hij totdat ze uit de tunnel zijn. En dan, eindelijk, glijdt het stadion zijn beeld binnen. De lichtmasten. Mick zijn mond is open. Zijn ogen zijn groot als kastanjes. Met het biologieboek stevig onder zijn arm geklemd stappen ze later de trein uit. Hand in hand. Nu praat Mick honderduit. Zijn vader glimlacht. Geen woord over kastanjebomen.

vrijdag, november 14, 2008

Wegenwacht

Geachte mevrouw, heer van de Wegenwacht,

De afgelopen dagen heb ik twee keer een beroep moeten doen op de Wegenwacht. Woensdag 5 november jl. raakte de automotor van mijn trouwe Volkswagen oververhit en kwam een vriendelijke man van de ANWB helpen. Hij legde me uit dat het thermocontact naast de koelvin vervangen diende te worden en dat mijn auto daarna weer prima zou functioneren.

U begrijpt dat ik de volgende ochtend direct naar de garage ben gesneld om de noodzakelijke vervanging te laten verrichten.

Zondag 9 november jl. speelde hetzelfde probleem weer op. Op weg van de Kuip, waar Feyenoord met 5-2 van Utrecht had gewonnen, naar huis raakte de motor opnieuw verhit. Gelukkig trof ik een van uw medewerkers langs de weg. Ook deze hielp mij uitermate vriendelijk. Hij schakelde het contact door en verkocht me twee liter koelvloeistof.

In de garage de volgende dag bleek vooral dat laatste volstrekt zinloos. Het probleem was van het begin al een lekkend slangetje. Geachte mevrouw, heer, u moet begrijpen hoe zwaar het leven van een volstrekte leek is. Onze laatste hoop is de Wegenwacht. Als we die niet meer kunnen vertrouwen zijn we reddeloos verloren in een wereld vol slangetjes, thermocontacten, koelvinnen, thermostaten en rokerige motoren. Jozef K. voelde zich meer thuis in de rechtbank dan de leek boven een geopende motorkap. Het woord van een Wegenwachter is voor ons als het 'Ware Woord', een baken in de duisternis.

Laat u mij hierbij de wens uiten dat de Wegenwacht zich in de toekomst meer bewust is van de immense verantwoordelijkheid die op haar schouders rust. Ik wens u daarbij sterkte.

Met hoogachting en een vriendelijke groet,

Xander Michiel Beute

woensdag, november 12, 2008

Quantum of Solace


Vier van zijn vijf voorgangers kunnen niet aan hem tippen. Daniel Craig toont aan dat James Bond, in een mindere film dan Casino Royale, het lijf, de kop en het charisma heeft dat hem past. Wow, wat is die man Bond. En andersom vooral ook.

Quantum of Solace barst van de actie. Shots duren vaak niet langer dan een seconde. Het is niet bij te houden. Bond holt letterlijk van de eerste achtervolging met auto's, naar een achtervolging over daken, naar een volgende in boten en weer een andere in vliegtuigen. Het is 007 vanwege de prachtige locaties en de sjieke hotels. Een mooie Britse agente denkt hem mee te nemen naar een goedkoop hotel om hun cover 'leraren op studiereis' in stand te houden. Daar komt niks van in. Bond neemt haar naar het duurste hotel en zegt tegen de receptionist. 'We zijn leraren op studiereis die de loterij hebben gewonnen.' En dan in de meesterlijke suite, naast het bed zijn jasje uittrekkend, tegen de agente: 'Zeg, ik kan het briefpapier niet vinden. Help je even zoeken?'

Geen Q. Geen 'Bond, James Bond'. Geen Moneypenny. Geen slotscène in bed met het meisje. Een film die hinkt op twee gedachten, half nieuw, half het vervolg op de vorige. Zwak verhaal. Wel 'M'. In topvorm. Ze neemt zijn bevoegdheden af, en ze vertrouwt op hem. Datzelfde dubbele zit in Bond zelf. Wraak? Of geheim agent? Uiteindelijk zegt M: 'I need you back'. Bond laat er geen misverstand over bestaan: 'I never left.'

De toekomst belooft veel goeds. En wellicht leert James dan ook hoe hij zijn martini drinkt.

dinsdag, november 11, 2008

Micah P. Hinson

... and the red empire orchestra. Country-achtige nummers, maar dan met een puur donker geluid met bijpassende stem dat het deprimeert en opwekt tegelijk. Het is zo'n zeldzaam album waarop geen verkeerd nummer staat. Het tegenovergestelde. Elk nummer staat als een huis. Soms volstrekt kaal gearrangeerd, een andere keer juist met een strijkorkest. Met een plaat als deze heb je geen sociaal leven meer nodig. Alleen een luie lederen stoel en twee degelijke luidsprekers. Glaasje whisky misschien. Voor het idee.

vrijdag, november 07, 2008

goed verliezen

Dit is hem. De kopbal die Feyenoord de das omdeed. Het eerste kwartier kregen we voetballes, maar de mannen van Zuid hervonden zichzelf en deden de wedstrijd kantelen. Makaay kopte op de lat. Van Bronckhorst scoorde na een schitterende combinatie tussen Fer, die van drie man wegdraaide, en Makaay. We gingen winnen. Even.

Van Bronckhorst wilde een bal van halverwege zijn eigen helft terugkoppen. Geen goed idee. En het begon zo gezellig met stadionspeaker Peter Houtman die, voor hij de opstelling van Moskou voorlas, in mooi Rotterdams zei: 'Excuseert u mijn Russisch.'

Inmiddels stromen zure sms'jes van 020'ers binnen dat het weer niks was. Wat weten zij ervan. Niet goed gekeken. Feyenoord speelde lekker voetbal. Goed voetbal. Aanvallend. Tegen een uitermate goede ploeg. Wijnaldum was een absolute sensatie, maar we waren trots op al onze mannen. Ze kregen een verdiend applaus. Verbeek ook. Het komt goed!

Een supporter achter ons sloeg de spijker op de kop: 'Wij krijgen veel kansen, en missen. Die gasten krijgen twee kansen en ze schieten er drie in.'

En zo was het.

woensdag, november 05, 2008

president

maandag, november 03, 2008

CSKA Moskou

Het nadeel van een seizoenskaart is dat je nooit meer een écht kaartje in handen hebt. Vandaag wel. We gaan Europa in. Donderdagavond om 19.30 uur speelt de club tegen CSKA Moskou in het mooiste stadion van ons land. Moskou thuis. Drie jaar terug nog maar wonnen ze de Uefa-Cup. Wij wonnen hem weer drie jaar daarvoor. Oud-kampioenen onder elkaar. Zou het mogelijk zijn? In één week. Obama president en het Rode Leger verslagen? We gaan het zien.

zondag, november 02, 2008

Lipari - Robert Welagen

Blaak, befaamd blogger en vriend, en ondergetekende hebben een project. Het verdriet van België. Het gaat traag. Dat mag. Gisteravond las ik stiekem de novelle Lipari tussendoor. Drie leerlingen van mij gaan binnenkort de schrijver, Robert Welagen, interviewen voor Crossing Border. Vandaar. Als dat gesprek net zoveel inhoud krijgt als het boekje wordt het een leeg half uur. In Lipari gebeurt niets. Drie mensen rond een zwembad. Nauwelijks dialoog. Nauwelijks handeling. En dat allemaal in een niet bijster interessante stijl.

Het werkje schijnt niet slecht ontvangen te zijn. Een dezer dagen zal ik mij eens in wat van die recensies verdiepen. Er is mij klaarblijkelijk iets volstrekt ontgaan. Ik ben benieuwd. Voorlopig ligt op het nachtkastje ook nog Welagens tweede roman. Phillipes middagen. De titel belooft weinig. Ik verlang naar Het Verdriet van België.