zaterdag, augustus 30, 2008

ga weg en terug

Rock en roll in Nederland bestaat niet, omdat dat niet kan. Er is een uitzondering nodig om die regel te bevestigen. Dat is De Dijk. Nieuwe plaat. Brussel. Laat me voorzichtig beginnen. Met 1 nummer. "Ga weg en kom terug". Van der Lubbe heeft al vaker bewezen op z'n Brels te kunnen zingen. Hans van der Lubbe en Pim Kops hebben op de tekst van Huub soulmuziek geschreven met meeslepende tempowisselingen. Accordeon erbij. Het klopt. Het is écht. Pure kunst. Alleen dit ene nummer al is reden genoeg om meteen naar de platenzaak te fietsen.

dan vieren we de liefde
als nimmer tevoren
we zakken door het bed tot
een gat in de dag
we drinken het leven in
tot over over onze oren
en worden starnakel zat
van elkaars lach
likken elkaars zout en
prikken elkaars wonden
we kussen ons de ogen uit
lusten elkaars bloed
we wrijven onze lijven
bedrijven alle zonden
en we vinden verlossing in
elkaars gloed
dus ga weg en kom terug
want dat kun je zo goed

telefoongesprek

De lieve Heer moet het allemaal mooier bedacht hebben. Meer gras. Geen chronische hoofdpijn. Langere zomers waarin zo nu en dan de zon schijnt. Schapen. Uren, dagen, weken verder. De voorzienigheid lijkt mij de opleiding tot master of education (schandalig schunnige term) niet te gunnen.
'Ik wil me inschrijven,' zeg ik.
'Moet bij Studielink,' zegt de dame van de Hogeschool aan de telefoon.
'Weet ik, dat heb ik nu drie keer gedaan daar!'
'O, staat niet in mijn systeem,' antwoordt de dame.
'Dat weet ik. Dit is de vijfde keer dat ik bel. Het punt is: Ik wil in uw systeem. Hoe kom ik erin? Ik wil erin! Mag ik erin? Hoe?'
'Ja, dat mag,' zegt de vrouw, 'maar dan moet u zich aanmelden bij Studielink.'
'O, zeg dat dan meteen!'
'Dat zei ik meteen.'
'Dat weet ik. Ik maakte een grapje.'
'O.'
'Ik vertelde u namelijk nog geen achttien seconden geleden dat ik dat nu al 11.345 keer geprobeerd heb.'
'Ja, ik zal het hier anders eens vragen. Dan bel ik u terug.'
'Maar het is de zesde keer dat ik bel, en elke keer gaat iemand het uitzoeken, maar het lukt nooit. Wat moet ik doen? Ik wil studeren!'
'Tja, als u niet in het systeem staat... Ik heb geen idee. Ik weet het niet. Ik ga het vragen. Ik bel u terug.'
De hoofdpijn neemt vormen aan. Zandkastelen schuren van binnen tegen mijn schedel. De lieve Heer moet het allemaal mooier bedacht hebben.

vrijdag, augustus 29, 2008

geloof

Dit is show. Niemand in Nederland luistert 45 minuten op rij naar een toespraak van Balkenende of Bos. In Denver was gisteren een stadion twee keer zo groot als De Kuip uitverkocht. Op alle nieuws- en krantensites is de drie kwartier integraal te bekijken. Miljoenen kijken ernaar. Dat is charisma. Het is ook nog iets anders. Het gaat ergens over.

Vorige week heb ik de PvdA laten weten dat ik geen lid meer wil zijn van de partij. Niet omdat ik niet meer in de ideeën van de partij geloof, of omdat ik geen socialist meer ben, maar vanwege het geneuzel en gedoe. Niet omdat Bos niet zo goed kan speechen als Obama, maar omdat de partij vergeten lijkt waar het om gaat. Natuurlijk kan de partij het niet helpen als een liberaal kamerlid zich te schande maakt door met 'zwaar weer' te dreigen over manifest van twintig jaar geleden en de mogelijk handtekening van een minister.

De partij slaagt er alleen niet meer in boven dat gemodder uit te stijgen, de eigen ideeën te verdedigen en te verkopen alsof ze er daadwerkelijk toe doen. Vandaag moet je je best doen om te weten wat de partij denkt over familiewaarden, religie, sociale zekerheid of integratie. In dat droeve licht zijn die 45 Amerikaanse minuten een ware verademing. Geen gedoe, maar ideeën waar je in kunt, maar vooral ook in wíl geloven. Het is leuk om te dromen van een betere wereld. Dat lijkt de PvdA vergeten.

zondag, augustus 24, 2008

l'Avventura

l'Avventura (1960) van Antonioni vertelt geen verhaal, maar volgt een serie ontwikkelingen. Jonge vrouw verdwijnt, verloofde en een vriendin gaan op zoek en beginnen een affaire. Op de laatste scène na (die eindigt met het shot hierboven) gebeurt er, wat het plot betreft, niet veel meer.

Vreemd dat het dan toch zo'n fascinerende film is, spannend zelfs.

In Italië heeft een mooie vrouw een aparte status in de mannenmaatschappij. Antonioni laat dat twee keer expliciet, karikaturaal eigenlijk, zien. Een Amerikaanse beroemdheid wordt, denk aan La Dolce Vita, achterna gezeten door letterlijk honderden mannen. En onze heldin wordt in een dorp eveneens door een bijna beangstigende hoeveelheid zwijgende, langzaam naderende mannen bekeken.

De liefde wordt in l'Avventura door de karakters ernstig besproken en beleefd, maar stelt niets voor. De verdwenen verloofde en vriendin raakt snel vergeten en de gevonden liefde eindigt op een bank met een hoertje en op de volgende bank (hierboven) met tranen en vergeving. De vrouw is niet te begrijpen.

l'Avventura beklijft. En stiekem vertellen de beelden toch een verhaal. Welk? Gauw maar weer een keer kijken.

woensdag, augustus 20, 2008

kiespijn, opgesloten, Jameson en Jeff

Veel gaat mis. Kiezen moeten getrokken. Twee stuks. Ik heb een prachtig fotoalbum gemaakt met de software van Hema, maar hun systeem weigert het af te drukken. Datzelfde systeem blijft me mailen over productiefouten en nummer 6657764. Ik heb me ingeschreven voor een studie, bij een digitaal loket, omdat dat de enige mogelijkheid is, maar aan de HvU weten ze van niets. Het digitale loket meldt dat dit niet klopt. Nog geen jaar terug zou je dan mensen kunnen bellen. Die tijden zijn voorbij. Er zijn digitale helpdesks die niet functioneren en geen telefoonnummers. Als je niet al aan de drank was, zou je eraan gaan. Opgesloten. Geen uitgang. Wel kiespijn. Soms is het maar goed dat Jeff Buckley heeft geleefd. Het helpt.

maandag, augustus 11, 2008

Albas

In Albas aan de Lot beklimt elke ochtend een manke man, die met hoed sprekend op Tom Waits lijkt, gewapend met zijn stok en een fles wijn het smalle klinkerpad naar het dorpsplein. In de schaduw van de oude boom voor het bakkertje, waar een donkere schone haar croissants slijt, keuvelt en drinkt hij de dag door. In de vensterbanken van het middeleeuwse dorpje bloeien geraniums. Veel rood en roze. De kerk bovenop de rots is gesloten. Het hout aangevreten door de regen. In de kiosk heeft de dikke en bijna blinde verkoper een Figaro van gisteren en een Telegraaf van 2 juli 2006 in het rek staan. In het enige café, beneden aan de rivier, bestellen de mannen bier bij hun koffie. Tussen de middag sterft Albas. De lichtblauw geverfde luiken sluiten. Onder de boom dommelt de oude man onder zijn hoed weg. Pas aan het einde van de middag slaat hij de ogen op, pakt zijn stok en stommelt het steile klinkerpad af. Achter zijn rug komt het dorp weer langzaam tot leven.

handicap

Een sport van behendigheid. En rekenen. Vandaag, na twee rondjes op Ockenburg, reken ik me rijk.

Tijdens de tweede ronde liep ik over negen holes 13 slagen boven par. Dat is goed. Verreken dat met golfgedoe als slope rate, playing handicap en wat u verder wenst, en ik loop aan het einde weg met een handicap van 27,6.

Een klein probleempje dan toch, we liepen vanmorgen een qualifying-card over 18 holes, en niet over die laatste 9. En met de eerste ronde erbij keldert mijn heerlijk opwindende 27,6 naar een schamele, armoedige en behoorlijk bedroevende 39,2.

Hoe slecht waren die eerste negen holes dan wel niet? Nu ja, laten we het er op houden dat een kale filosoof op maandagochtend het ook zou kunnen. Bijna.

donderdag, augustus 07, 2008

kunsthal

De foto hierboven toont de installatie 'Critical Mass II'. Alle beelden zijn gietijzeren afgietsels van de kunstenaar zelf. Wat mij betreft biedt die mededeling voldoende informatie om het kunstwerk te bekijken, te ondergaan wellicht.

De tekstschrijver van de Kunsthal maakt er het volgende van: "Antony Gormley's werk refereert aan de meest basale kunstvorm: het afbeelden van de mens. Zijn krachtige beelden maken ons bewust van de ruimte die we (letterlijk) in nemen. De basis van zijn oeuvre is de relatie tussen ‘binnen' en ‘buiten', de ruimte in en om het lichaam heen."

Aha, dat u het weet. De basis is de relatie tussen binnen en buiten tussen aanhalingstekens. Dat we niet denken dat binnen en buiten gewoon binnen en buiten betekenen, en de relatie daartussen. En wat te denken van de ruimte in en om het lichaam heen?

Ontslaan die tekstschrijver en alle malloten met deze praatjes. Gewoon pretentieloos midden in die Critical Mass gaan staan; en moet je dan eens zien!

woensdag, augustus 06, 2008

medaillespiegel

Het woord van de komende weken. De kranten schrijven al driftig over de medaillestrijd tussen China en de VS. Nederland neemt het tegen het eigen verleden op. Sydney. Athene. Het NOC/NSF heeft besloten dat Nederland in de top tien moet.

De medaillespiegel is de meest onrechtvaardige en onsportieve graadmeter denkbaar. Een voorbeeld: China verricht een wonder, het verslaat het Amerikaanse Dreamteam in de basketbalfinale en wint goud. Land op zijn kop. Wereldprestatie. Maar een lachertje op de medaillespiegel als de eenling en zwemmer Phelps een lekker toernooi draait... zes, zeven keer goud. Sta je met je wonder!

In het hockey zijn welgeteld twee gouden plakken te verdienen. In het zwemmen, dat minder deelnemers telt, 34. De niet-atletieklanden kunnen een goede kwalificatie hoe dan ook vergeten, daar is 47 keer goud te winnen. Bij het honkbal één.

Ik heb geen idee of Nederland een deelnemer bij het schieten heeft, maar ik win toch liever twee keer hockeygoud dan alle 15 schiettitels bij elkaar.

Zolang de teamsporten in de medaillespiegel niet voor vol worden aangezien heeft zo’n klassement geen enkel nut en zou het NOC/NSF zich over andere zaken druk moeten maken. Waarom Hollanders niet eens leren hardlopen, gewichtheffen of Grieks-Romeins worstelen, alleen al bij die laatste sport lopen we bij voorbaat zeven Olympische titels mis.

maandag, augustus 04, 2008

Il y a longtemps que je t’aime

Schrijvers die films gaan maken. De ellende wacht al gauw om de hoek. Claudel verfilmt een verhaal van zichzelf en opvallend genoeg doet hij alles goed, op een ding na: het verhaal. Kirstin Scott Thomas is de Franse Juliette die in de openingsscène door haar veel jongere zusje wordt opgehaald. Ze hebben elkaar vijftien jaar niet gezien. Juliette, arts, zat in de gevangenis. Voor moord. Op haar zesjarige zoontje. Dat opnieuw beginnen speelt Scott Thomas prachtig. De regisseur neemt alle tijd. Ook voor het zusje dat iedereen tevreden wil stellen, haar zus, haar dochtertjes, man en collega's. Geen onvertogen woord komt van haar lippen, maar in haar gezicht is te lezen hoe moeilijk het is. Er is een prachtige balans tussen de zwaarte van het hopeloos opnieuw beginnen, het niet uit het isolement kunnen ontsnappen aan de ene kant en het warme gezinsleven en de vriendenkring van het zusje daar tegenover. Aan dat evenwicht wil het nog wel eens ontbreken in de film, alsof niet juist het contrast alles scherper laat zien. In dit toch zware drama zit hier en daar zelfs een vleugje Woody Allen met verwijzingen naar kunst, Scott Thomas loopt prachtig door een museum, en zelfs Dostojevski. 'Wat weet die nou van moord?' zegt het zusje, de literatuurdocent. Ja, Claudel doet veel goed, pas in de ontknoping gaat het mis. De aap uit de mouw is mooi, maar klopt eigenlijk niet. Zonde.

zaterdag, augustus 02, 2008

Klaas Gerard in Frankrijk