zondag, juni 29, 2008

Scarlett

Pumped up and ready to go. Dat is ie altijd. Kijk, die vuisten. Obama, met zijn goede gedrag. Alles goed en aardig, maar je moet niet Scarlett Johansen gaan lopen dissen. Zij speelt in een clipje voor hem, steunt hem in woord en daad en beweert dat ze weleens e-mailen met elkaar. Mevrouw Obama schijnt 'not amused' en meneer Obama ontkent in alle toonaarden. 'I never had e-mail relations with that woman.' Zoiets. En ook al heeft ie gelijk. Een relatie ontkennen met Scarlett, wat voor eentje dan ook, dat doe je niet. Er zijn regels. Is ie nou helemaal betoeterd?

Heksenfestijn

In Reeuwijks Hout wordt de weg versperd door een fazant. In het gras schiet een haas weg. Wij maken een bocht en rijden langs de A12 naar Bodegraven. Als we vlak langs de Oude Rijn richting Woerden trappen, drijven gitzwarte hagelwolken vanuit het oosten over. Even houden we stil in het gras om een groep tegenliggers, schoolgaande meisjes op weg naar een feestje, langs te laten. Bij Woerden buigen we naar rechts over de Kromwijker- en de Haardijk, passeren de boerderijen en steken onder de A12 door richting Linschoten. De hemel boven de wei kent blauw, wit en minstens acht verschillende kleuren grijs. Beneden staat het donkere groen van de bomen haaks op het lichtgroene gras. Koeien zijn altijd zwart wit. Op de bochtige en eindeloze Zuidlinschoterzandweg hebben we de wind op de kop. Overal kersen te koop. 2 euro voor een volle bak. In Oudewater is het Heksenfestijn. Naast het grachtje staat een groot podium. De band speelt een nummer van the Fratellis. Een jongen van hooguit vijftien kotst tegen de pui van snackbar 'heksenbrij'. Langs de Hollandse IJssel rijden we over de dijk richting Hekendorp. Driebruggen. Twee trekkers met grote hooiblokken zijn de enige tegenliggers. In de Nieuwenbroekse plas drijven tientallen ganzen. Kalm. Tussen de Reeuwijkse Plassen door plaatsen we nog een laatste en definitieve demarrage. In het westen is de zon zover gedaald dat de wolken vanonder roze kleuren. Ademloos passeren we de denkbeeldige finish.

vrijdag, juni 27, 2008

volle ronde

1A was mijn eerste brugklas op Sorghvliet. Bob. Pierre. Astrid. Thomas. Sarah. Charlotte. Ik zie ze allemaal zo nog zitten met die ondeugende koppies van ze. Het was hard werken in 1A, en zoals altijd is de stoutste klas ook meteen de leukste. Dat zijn ze stiekem ook gebleven. Gisteravond stonden ze, zes jaar ouder, opgedoft, stopdas om, schoenen gepoetst, in de Kloosterkerk. Een voor een namen ze hun diploma in ontvangst. Een biertje nog, kus op de wang, klap op de schouder en ze verdwijnen boomlang, mooi en opgewekt de wereld in. De leraar blijft achter. Van vreugde en verdriet gingen we ook maar aan de drank.

Het was mijn eerste volle ronde als docent. Mijn allereerste bruggertjes; ze zijn af.

dinsdag, juni 24, 2008

Wimbledon

Retourneren is het nieuwe serveren. Gisteren is Wimbledon weer begonnen. Het lijkt nergens op. Vanmiddag zag ik een Engelsman en een Fransman elkaar drie keer op rij breken. Hallo!

Er bestaan mensen die beweren dat tennis op gravel aantrekkelijker is dan op gras. Ze begrijpen er niets van. Tennis speel je op gras. Het is snel. Serveren. Oplopen. Volleyen. Becker. Edberg. Sampras. Krajicek. Tennis. De mannen vandaag de dag maken er een lafhartig en vrouwelijk baseline-gedoe van. Met rally's. Sjeng Schalken tennis. Saai. Traag. Daar is het heilige gras van Wimbledon niet voor bedoeld.

Het gaat er dit jaar van komen dat Nadal Wimbledon wint. Hij moet zich schamen. Gras is het nieuwe gravel. Bah.

bijna 1



zaterdag, juni 21, 2008

te koop

Huisje kopen? Om 12.34 uur rinkelt eindelijk de voordeurbel. Bezoek. Een alleenstaande dame. Ik haal Klaas uit bed voor een flink stukje charme-offensief. De dame wil weten of dit een beetje een fatsoenlijke buurt is.
'Mijn fiets is eens gestolen,' zeg ik, 'hij stond voor de deur.'
'Je had hem niet op slot gezet,' vult Susan aan. 'En het was mijn fiets.'
'Ja, dat is ook zo,' besluit ik, 'maar nee, het is een leuke en gezellige buurt, van alles wat.'
'En de fietsen die we op slot zetten,' vult Susan aan, 'die worden niet gestolen.'

Klaas glimlacht zijn mooiste glimlach en zegt: 'papa'. De vrouw blikt noch bloost en inspecteert het huis terwijl Klaas en ik achter haar aan dansen. Susan en ik praten honderduit. Hele dag zon in de tuin. Lekkere peren van de perenboom. Gezellig. Keuken is goed. Ja, lekker licht. CV-ketel werkt als een zonnetje. Enkel glas all around. 'Wel zo consequent,' mompel ik.

Het is hard werken, zo'n open dag. We hebben er onze handen vol aan. Het is maar goed dat er verder niemand meer komt.

woensdag, juni 18, 2008

Sportzomer 2

En of de NOS het ook kan...

dinsdag, juni 17, 2008

Studio Sportzomer

Bij de NOS kijken ze graag naar de BBC. Daar kunnen ze als geen ander voetbalbeelden monteren, goede muziek eronder, hier en daar een slowmo en verder is het een kwestie van timing. Een kind kan de was doen, zou je denken. Dat is niet zo. De BBC is immers al jarenlang ongeëvenaard. Die monteren net zo makkelijk Haydn onder beelden van Oranje. Je moet maar durven. Het resultaat is verbluffend. De NOS doet het ook leuk. Elke avond krijgen we aan het einde van Studio Sportzomer een montage met de voetbalbeelden van de dag voorgeschoteld. Vergezeld van "Just for tonight" van One Night Only. Prachtige keuze. De kracht van de herhaling. Kijk maar eens.

maandag, juni 16, 2008

Viva la Vida - Coldplay

De halve wereld zat het afgelopen weekeinde naast de stereo of met een koptelefoon op. De nieuwe Coldplay is uit. 'We zijn grote voorstanders van plagiaat op ons album,' zei Johnny Buckland, 'als het maar niet van Coldplay is.' De belangrijkste afspraak bij de opnames van Viva la Vida was dat er geen nummer op mocht staan dat leek op een eerder Coldplay-nummer. Brian Eno deed de productie. De vergelijking met het grote voorbeeld U2 ligt dan erg voor de hand. Op het vorige album, X&Y, leken ze ook daadwerkelijk die kant op te gaan met meeslepende stadionmuziek, maar de band heeft zich gehouden aan de afspraak. Viva la Vida is anders, fris en lijkt niet op Coldplay, maar, lekkere paradox, is het ontzettend. De verrassing zit hem in de opbouw van de nummers... ingewikkeld soms, maar vooral verfrissend, nergens standaard, een lied kan halverwege een nieuwe weg inslaan om weer heel anders te eindigen. En ondanks het wat te mooie stemgeluid van Chris Martin is de band meer rock en roll dan ooit. Als geheel doet het bij eerste beluistering wat rommelig aan, maar wat een verademing ook, zo'n plaat vandaag de dag! 42 is een kleine opera in de sfeer van Paranoid Android, de single Violet Hill en een nummer als Viva la Vida zijn meteen klassiek. Van Strawberry Swing word je per direct gelukkig. Een keertje horen is genoeg om een grauwe dag door te komen. Afgelopen weekeinde zaten miljoenen mensen naast hun stereo heel gelukkig te zijn.

zondag, juni 15, 2008

GVB

De golfpro die de ochtendles verzorgt, draagt Nike airs, een veel te wijde legerbroek met het kruis tussen zijn knieën en spreekt platter Amsterdams dan de moeder van René Froger. "Jij hebt nooit les gehad, hè?" zegt hij als hij me ziet afslaan. "Dat is te zien, man. Nou, ik ga je niks meer leren. Dan gaan we het alleen maar lopen verkutten. Je hebt een mooie klap, gast. Nou ja, schoudertje iets omlaag dan, verder niks, hè?" Een uurtje eerder heeft hij me geleerd om te chippen. Het is een wonder. Ik leg van tien meter acht ballen op rij binnen een meter van de vlag. Bij de lunch bestuderen we de vragen voor het theorie-examen. Kwestie van studeren. Mooiste vraag van het examen:

"Uw bal ligt in "grond in bewerking". Mag u de bal slaan zoals hij ligt?
A. Nee.
B. Ja, mits de Plaatselijke Regels het niet toestaan.
C. Nee, tenzij de Plaatselijke Regels het toestaan."

Ik wist hem. En bijna alle andere vragen ook. Alleen het praktijkexamen nog. Ik sla als derde af van de 2e hole van de Abcoudebaan. De bal vliegt omhoog, kaarsrecht, en landt honderdveertig meter verder in het midden van de baan en rolt nog een beetje door. De beste bal die ik vandaag heb geslagen en op dat moment weet ik het eigenlijk al. Geslaagd. En zo is het ook. En na afloop kun je je al helemaal niet meer voorstellen waar je je zo druk over hebt gemaakt. De ellende begint tenslotte nu pas. Die handicap, daar moet aan gewerkt worden. Zo kan het immers niet langer.

donderdag, juni 12, 2008

the best album tracks... ever!

Dat laatste woordje doet het hem natuurlijk. Ever! Met uitroepteken. Van Gert kreeg ik deze driedubbelaar. Verrassingen? Nou, eigenlijk niet. Geen enkel nummer van The Beatles, maar daar zullen wel auteursrechtelijke kwesties aan ten grondslag liggen. Verder bewandelen de samenstellers keurig de geijkte paden. R.E.M., Stones, Clash, Blondie, Lou Reed, David Bowie, Jeff Buckley, Dusty Springfield, Radiohead, Pink Floyd en kleurt u zelf de plaatjes. De enige verrassingen zitten in de laatste tien jaar: de keuze voor platen van Air, Pulp en Massive Attack is gedurfd, en geslaagd ook. Alleen bij Soul II Soul en Kraftwerk slaan ze de plank nogal mis. Ik zoek naarstig naar een voorwoord. Dat ontbreekt. Nou ja, een risicoloze verzamelaar met ineens Soul II Soul en dan geen verantwoording. Laf. Wel een heerlijke plaat verder.

dinsdag, juni 10, 2008

Italie

Gisteren werd ik 33 jaar oud. Op een groot scherm keken we naar Italie. Geluk. Tastbaar. Klaas sliep lekker. Zijn "Italia campione della monde"-shirt diep in de kast. Esthetisch erg verantwoord zijn ook de Italianen. Gisteren werden ze er eigenlijk alleen maar knapper op. Het knipoogje van Gattuso naar de scheidsrechter op het moment dat hij eigenlijk zijn tweede geel had moeten krijgen... en deze prachtige foto van bondscoach Donadoni... vleesgeworden verlies, wat een pracht.

woensdag, juni 04, 2008

verliezen

De heer en mevrouw Obama kijken televisie. Mevrouw Clinton houdt een speech. Ze feliciteert de heer Obama, maar niet met de overwinning, nee, wel met zijn campagne. Hoera. Bedankt. Het stadium waarin deze koppigheid zielig was, zijn we al lang en breed voorbij. De scheidsrechter heeft afgefloten. De heer Obama heeft zijn handen in de lucht gestoken, maar de tegenstander heeft het fluitsignaal niet gehoord en rent, trekt en sleurt voort. De heer en mevrouw Obama zien het op televisie en zwijgen.

maandag, juni 02, 2008

roken en koeien

Mijn moeder is trots op me. Vandaag staat het stukje over roken van afgelopen zaterdag in Trouw. Ik ben niet tegen roken. Dat lijkt wel een beetje zo in dat stukje en daarom vindt mijn moeder het vast zo leuk. Ik heb jaren met veel succes en plezier gerookt. Hierboven zit ik met de Tank, Kompanus en de Paus op een bankje, sigaret tussen de vingers. Zo ging dat. Vroeger. Wat ik raar vind, is dat een filosoof zomaar beweert dat mensen door te roken beter gaan denken, schilderen of schrijven. De roker als beter mens. Klinkklare onzin hoort niet in Letter & Geest. Vandaar dat stukje. Even terug naar boven. Een terp bij Hoogeveen. We hebben erop gevoetbald. En gesjoeld. Een ware competitie. De koeien mochten die week voor het eerst, na een lange winterstop, de wei in. Ze dansten. Dansende koeien. Prachtig.

het groene hart deel 2

Gisteren fietste ik van Den Haag naar Gouda. Omdat de route langs de A12 dodelijk saai is en bovendien grotendeels afgesloten reed ik, bovenlangs, via Leidschendam, Wilsveen, Zoetermeer, Benthuizen, Boskoop en Reeuwijk-Dorp. Dat lijkt alles heerlijk romantisch, ruikt naar gras, klinkt naar lammetjes en ziet eruit als zwartwitte koeien. De werkelijkheid is anders. Van de 46 kilometer die ik heb gereden waren er meer dan 30 bebouwd. Lelijk bebouwd. Voorbij Benthuizens molens is de dijk volgezet met grijze villa's die uitkijken op langgerekte Vinexwijken. Om de HSL-lijn, die door ongerept groen ging, worden kantoren, huizen en flats gebouwd en zo groeit het beton, als onkruid, naar elkaar toe. Benthuizen is opgeslokt door Zoetermeer. Vanaf Boskoop bestaat de wereld uit tuinderijen. Eigenlijk begint, met 40 kilometer in de benen, pas bij Reeuwijk-Dorp het grote genieten, de lammetjes, de koeien, de dijken en de knotwilgen. Op de Bloemendaalse Weg duikt onvermijdelijk de A12 alweer op. En dus Gouda.