maandag, april 28, 2008

vakkie Q

U had het natuurlijk al gezien, maar inderdaad, daar zit uw nederige verslaggever. Voor de twijfelaars: rechts van die lange kale wiskundeleraar. Kan niet missen. Gisteren daalden Blaak en ik voor de bekerfinale vanuit ons hoge vak VV af naar een plaats schuin achter het doel in Q. Daar wordt gezongen en gedanst dat het een lieve lust is. Sjaaltjes boven het hoofd (wat bij Blaak lastig ging omdat zijn sjaaltje de afmetingen van een fatsoenlijk tafellaken heeft) en zingen maar. You'll never walk alone. Feyenoord, we houden van die club. We shall not be moved. Sterk in Rotterdam. Hand in hand, kameraden. En iets in de trant dat die anderen homo's zijn en wij niet. Stel je voor. Intussen, je zou het bijna vergeten, werd er nog gevoetbald. En waar wij, vanuit onze normale hoogte, prachtige en haarscherpe analyses geven over ballen die breed, diep, dan wel op doel hadden gemoeten, waren we nu radeloos. We hadden geen idee, behalve dat het hard ging, gevaarlijk was en dat Bahia van dichtbij veel minder slecht is, maar iets zinnigs zeggen over het voetbal? Onmogelijk. Het schijnt een draak van een wedstrijd geweest te zijn. Wij zouden het u niet kunnen vertellen. Maar we hebben gesprongen, gedanst en gezongen. En o ja, ook nog gewonnen. 2-0. De beker is van ons.

zondag, april 27, 2008

troost

"Als ik voor Oranje speelde, dacht ik beslist niet: ik speel nu voor volk en vaderland. Welnee, ik was er trots op dat ik Feyenoord in het Nederlands elftal mocht vertegenwoordigen."

Was getekend: Sjaak Troost. In 1992 speelde hij zijn laatste officiële wedstrijd. Het was de bekerfinale tegen Roda JC. Uitslag: 3-0. Dat lijkt me voor vanmiddag een prima uitslag.

vrijdag, april 25, 2008

REM - Accelerate

De nieuwe plaat van REM begint alsof de stilte geen seconde langer had mogen duren. Een urgente uitbarsting is het. Living well is the best revenge. Goede songtitel ook. Het klonk de laatste jaren wat braaf allemaal. Een band die in de jaren tachtig toch zo'n beetje punk speelde, die het als een van de weinige bands op aarde lukte om twee legendarische albums op rij te maken, Out of time en Automatic for the people, die band was 'going soft on us' met platen als Reveal en Around the sun. De mannen uit Georgia zijn bij zinnen gekomen en rocken de stofnesten uit de speakers op het nieuwste album Accelerate. Het is wat kort. Iets meer dan een half uur. En na 6 nummers kakken ze in om pas bij track 10 en 11 weer wakker te zijn, maar de zoetgevooisde rauwigheid van Michael Stipes stemgeluid vergoedt dat. Dijk van een rockalbum.

risotto met tomaat

woensdag, april 23, 2008

hup Ivo

Soms is populisme prachtig. Ivo Opstelten wordt bevraagd op radio 1 over een eventuele huldiging op de Coolsingel als Feyenoord zondag de beker wint. Die huldiging komt er, want Feyenoord gaat winnen zegt de burgervader, en hij beklaagt zich over het matige seizoen, 'dat heeft Giovanni van Bronckhorst ook erkend en dat vind ik goed van hem.' 'U volgt het goed, hè?' vraagt de presentatrice. 'Natuurlijk,' zegt Opstelten, 'ik houd van mijn club.'

kassameisje

Ze spreekt een taal die ik nauwelijks herken. Het is Nederlands, dat wel, maar ze legt de klemtoon steeds charmant verkeerd. Het vreemde is dat die verkeerde beklemtoning stukken beter klinkt dan de juiste. En zo versta ik elk woord, maar klinken ze als uit een ver oord. Op vakantie in de C1000. Of ik wil pinnen en of ik zegeltjes spaar. 'Nou en of!' Allebei. Haar donker beschilderde wimpers knipperen er vrolijk op los. Met zo'n kassajuf is boodschappen doen een uitje. Elk onbenullig zinnetje wordt poëzie. Het is niet uit te leggen, dat ze, door iets fout te doen, datgene beter doet lijken, dat ze mij daarmee in mijn hemd zet. Er kan geen twijfel over bestaan: zij verbetert de taal. Het Nederlands is prachtig. Op de Valkenboslaan maakt een kassameisje het dagelijks nog een stukje mooier. Een klein wonder. Laat niemand het haar afleren.

donderdag, april 17, 2008

what is the what

Van de week stond deze vrouw op de voorpagina van Trouw. Haar naam is Justine Baguma. Ze is slachtoffer van een groepsverkrachting in Congo. Het waren meer mannen dan ze kon tellen. De rebellen dwongen haar echtgenoot om toe te kijken, vier uur lang, als hij zijn ogen zou sluiten zou hij vermoord worden. Na afloop deden ze dat alsnog. Hij werd levend begraven. Eerst onder stenen, daarna zand.
Justine Baguma is niet uniek. In Congo worden jaarlijks tienduizenden vrouwen verkracht. De belachelijke werkelijkheid is dat het door die getallen een akelig nieuwsfeit wordt, een bericht dat je in je hoofd kunt vervangen met de vraag wat er vanavond op tafel moet staan, pasta of boerenkool. Nieuws beklijft minder dan een verhaal.
In de roman "What is the what" van Dave Eggers wordt het levensverhaal van Valentino verteld, een klein jongetje in het midden van de burgeroorlog in Sudan. Het is een andere vorm van overdaad. De jongen maakt zo ongelooflijk veel ellende mee dat het, ook voor de lezer, niet meer te bevatten is... zijn familie wordt uitgemoord, zijn geboortedorp platgebrand, vluchten, alsmaar vluchten, zijn jeugdvriendinnetje wordt als slavin ontvoerd, en hij is nu pas acht, zijn vriendjes sterven stuk voor stuk door uitputting en honger. Honderden jongens lopen 's nachts, om uit het zicht van rebellen te blijven, eindeloze kilometers naar Ethiopië. Jongens worden verslonden door leeuwen en bij het oversteken van rivieren door krokodillen. Ze worden neergeschoten, door rebellen, door het overheidsleger, ze komen om bij bombardementen, zijn getuige van executies en het gaat maar door. Jaren later in Amerika houdt de ellende niet op. Valentino wordt bruut beroofd en zijn vriendin door een ex-geliefde vermoord. Het is teveel, maar omdat Valentino ook een klein jongetje is dat droomt van de armen van zijn moeder blijft het echt. En dat is angstaanjagend. Tegen zo'n roman kan geen voorpagina, geen nieuwsbericht op.

Dit is een klotewereld.

maandag, april 14, 2008

helden

Helden moeten niet benaderbaar zijn. De doorsnee toneelspeler of artiest mag na afloop gerust een drankje komen doen in de foyer, maar de held, die moet via een achterdeur verdwijnen. Na een prachtige voorstelling in de Koninklijke Schouwburg waarin hij Jacques Brel speelde, stond Jeroen Willems vorig jaar bij de uitgang van de Koninklijke Schouwburg cd's te signeren. 'Het was mooi,' zei ik. 'Dank je,' zei hij en zette 'voor Michiel' in het cd-hoesje. Het zou verboden moeten worden. Stefan de Walle doet boodschappen in mijn Albert Heijn. De graaf van Monte Cristo himself. In de Fahrenheitstraat op de broodafdeling. Wetten daartegen dienen ingediend. Morgenavond speelt Huub van der Lubbe in het Zwembad. Achteraf signeert hij. Vorig jaar heb ik in de kleedkamer van Het Paard zijn hand gedrukt. 'Hoi' of zoiets gezegd. De Lieve Heer liet het ongestraft gebeuren. Tot vier keer toe heb ik Remco Campert tot op een meter benaderd. Een woord heb ik nooit tot hem durven richten. Goddank. De dichter moet dichten. De bewonderaar bewonderen. And never the twain shall meet. Leve Bram Vermeulen.

zaterdag, april 12, 2008

kaarten voor de finale

Het is de wereld op zijn kop. Vroeg in de ochtend reizen Blaak en ik naar Amsterdam om kaarten te kopen voor de bekerfinale van Feyenoord. Om 08.05 uur wandelen we de sigarenzaak aan de Bos en Lommerlaan binnen. In Rotterdam zitten ze al sinds gisteravond in veel te grote getale gewapend met met thermoskan, thermo-onderbroek en slaapzak voor elke denkbare kiosk. Het probleem is helder. De stadionclub heeft zo'n 34.000 seizoenkaarthouders en er zijn 15.000 kaarten beschikbaar voor de bekerfinale in de Kuip. Roda JC heeft de grootste moeite om haar helft van de kaarten te slijten. Zo niet, Rotterdam. Het is 08.06 uur. De vriendelijke dame achter de kassa is Ajacied. De vitrine hangt vol met Ajaxvlaggen, Ajaxknuffelberen, Ajaxagenda's, Ajaxpennen, Ajaxkussens en Ajaxballonnen. Wij geven haar onze seizoenskaarten met groot Feyenoordlogo. Om 09.00 uur begint de verkoop. Wij zijn nummer 6 en 7, zegt ze. We kunnen hiernaast, bij de bakker, wachten. Daar hebben ze koffie. En vanuit de bakkerszaak zien we ze komen en gaan. De mannen uit Rotterdam. Auto's rijden voor. Iemand stapt zenuwachtig uit en rent de zaak in om seconden later hoofdschuddend weer de auto in te stappen. Je moet bij de eerste 10 zitten om zeker te zijn van een kaart. Althans, om überhaupt kans te maken op een kaart. Om 08.55 uur staan we weer in de sigarenzaak. Wij vormen samen met nog een paar anderen, Amsterdammers, Hagenaars, Rotterdammers, een zenuwachtig rondje rond de kassa. De juffrouw begint om klokslag negen uur haar handelingen te verrichten, kaarten scannen, piepjes, dingen intoetsen. Een minuut later rollen de eerste kaarten uit de automaat. Weer dertig seconden later volgen kaart zes en zeven. Blaak en ondergetekende dansen een prachtig vreugdedansje voor de Ajaxvitrine. Om 09.06 stappen we in de auto. De wedstrijd is dan al lang en breed uitverkocht.

donderdag, april 10, 2008

amandelbloesem

Van Gogh, ach, tsja, Van Gogh. Gisteren was ik voor het eerst van mijn leven in diens museum aan de Paulus Potterstraat. Samen met hordes Amerikanen en Japanners. Aardappelen eten. Zonnebloemen. Zelfportretten. Die dingen hangen overal. Lekkere ruimtes in dat museum wel. Fris. Prima. En dan... januari 1890. Vincent krijgt een brief van broer Theo dat die een zoon heeft gekregen, Vincent Willem. Oom Vincent maakt dit schilderij, de eerste tekenen van lente. Ik sta ernaar te kijken en lig op mijn rug in sappig gras onder een amandelboom en staar omhoog. De lente komt. Broer Theo hangt het schilderij thuis, op een ereplaats, boven de piano. Die zomer schiet Vincent zichzelf door de borst. Ik lig nog even in het gras met de handen onder het achterhoofd, een grashalm bungelend in mijn mondhoek en probeer iets te begrijpen. Een tikje op mijn schouder, een Japanner. Of ik een foto... Geen goed museum, toch.

maandag, april 07, 2008

Gertjan Verbeek

Een paar maanden geleden werd hij genoemd als de coach van HSV. Een journalist toonde supporters in Hamburg een foto van hem met de vraag: 'Weet u wie dit is?' De meesten haalden hun schouders op. De laatste zei: 'de gitarist van de Rolling Stones'. Onze trainer. Een man met een boerderij, een Harley en een filosofie. Een beetje onwennig is het eigenlijk wel, die sjaal om zijn nek. Voor ons. Voor hemzelf zichtbaar ook. Maar dat komt wel. Het voelt straks vast heel gewoon aan. Over een jaar. Op de Coolsingel.

zondag, april 06, 2008

Diego uit Delfzijl

De mascotte van de wedstrijd van vandaag is Diego. Hij is zes jaar oud en komt uit Delfzijl. Gehesen in het roodwitte tenue doet hij mee met de warming-up. Balletje overtikken met Nicky Hofs en Serginho Greene. En hij mag met ze op de foto, en met de aanvoerder, Giovanni van Bronckhorst. Dan volgt het interview met stadionspeaker Peter Houtman. De laatste vraag is altijd dezelfde. Wat wordt de uitslag? Vandaag is niet anders. Peter Houtman: 'Nou, Diego, waar de mensen benieuwd naar zijn... wat denk jij dat het wordt vandaag?' Diego, zes jaar oud, staat in de Kuip, voor 44.000 man, in zijn roodwitte shirt en zegt dan heel zachtjes: 'een Feyenoordfeest'.

zaterdag, april 05, 2008

Brel in 02

Het is vrijdagmiddag, half drie. De kindertjes hebben lokaal 02 verlaten. Ik zit midden op een tafel. Brel acteert en zingt levensgroot op het whiteboard. Ik krijg nauwelijks adem. Kan wel janken. In de deuropening staat een kwartet vrolijke dames uit 3C. 'Wat zit u hier nou alleen?' Ik wijs met mijn ogen naar Brel. Ik kan niets zeggen. Dit uitleggen, dat gaat me nooit lukken, zo'n goede docent ben ik niet. 'Dit is Brel,' stamel ik. Even kijken de meisjes met me mee. Giechelend gaan ze het weekeinde in. De meester blijft achter op de tafel. Hij zit gelukkig te zijn.

Deelder

Toch op zijn minst de meest fotogenieke dichter van het land. Je komt hem overal tegen. Elk festival dat, al is het zijdelings, iets met literatuur te maken heeft, bevolkt hij. Met zijn goede gedrag. Platendraaier. Twee keer heb ik hordes jongeren volledig uit hun dak zien gaan op zijn stokoude jazzplaten. Bep van Klaveren. Sparta. En dichter dus. Magistraal geouwehoer is het vaak. Als in de bundel 'Bijbelsch'. "Staat ik hiero op het hoekie/te driebanden met de Heer/komt Satan vragen oftie mee/mag doen? Helemaal niet/zegt de heer [...] Waarom niet vraagt de Duivel/omdat ik zwart ben zeker?"

QUO VADIS?

Op de A20 staat
een man met baard

Ik stop en vraag
waarheen hij vaart?

Ten hemel luidt
daarop z'n antwoord

Ik ga niet verder
dan Rotterdam

O prima dan pak ik
daar de metro...

woensdag, april 02, 2008

drogredenen in het parlement

In klas 6 hebben we vorige week nog eens de drogredenen behandeld. Altijd leuk. Nu hoop ik maar dat ze gisteren het Fitna-debat een beetje hebben gevolgd. Feitelijk is dat hele filmpje al één grote aaneenschakeling van drogredenen. Valse vergelijkingen. In Iran worden homo's opgehangen. In Nederland straks ook. Gehaaste generalisaties. Deze imam wil alle ongelovigen dood hebben. De moslims in Nederland willen dat ook. Bespelen van het publiek. Wilt u in een land wonen waar vrouwen worden besneden en homo's opgehangen? En gisteren voegde hij daar in het parlement nog een schitterende knoeper van een cirkelredenering aan toe. Te mooi om hem hier niet te herhalen. Wilders beschuldigt het kabinet van het teveel heisa maken over zijn film en vraagt excuses van de premier. Als het kabinet vervolgens lijkt aan te tonen dat hijzelf aankondigde om delen uit de Koran te scheuren en te verbranden, antwoordt hij: "dat is niet zo, want," en nu komt het, "dan zou ik geen excuses hebben gevraagd." Nu zeg ik u. Briljant debater.