maandag, maart 31, 2008

Klaas Gerard





zaterdag, maart 29, 2008

boeven vangen

Post van het Centraal Justitieel Incasso Bureau. Te hard gereden op de A12 bij Zevenhuizen. Direct schuif ik het in de schoenen van Suus. In de veertien jaar dat ik in het bezit ben van een rijbewijs heb ik nog nooit een bekeuring gekregen. Regels zijn regels voor deze heer in het verkeer en daarbij ken ik alle flitspalen langs mijn routes op mijn duimpje. Suus en ik trekken de agenda's. 15 maart om 15.28 uur. Waar waren we? Onze administratie wijst uit dat Susan een softbalwedstrijd speelde op Kijkduin en dat ondergetekende onderweg was. Op de A12. Gesnapt door de Waddinxveense politie. Laat ze boeven gaan vangen.

vrijdag, maart 28, 2008

Fitna in klas 2

2C heeft bij Godsdienst Fitna gekeken. Opgewonden komen ze lokaal 02 binnen. Voor spelling is geen aandacht. 'We hebben die film gezien, meneer. Kunnen we het er even over hebben?' Natuurlijk kan dat. Voorzichtig vraag ik wat ze ervan denken. L. steekt haar hand op. 'Ik ben bang.' En als ik vraag waarvoor ze bang is, heeft ze het over een bom in school. 'Zoiets.'
Twintig jaar geleden was er de neutronenbom. Op televisie zag ik een spotje wat je moest doen als die viel. Samen, armen om elkaar heen, om een plantje zitten. Dat herinner ik me. En de angst voor dat moment. Dat je er niet van kon slapen.
'Wie heeft er een andere opmerking? Wie is niet bang?' vraag ik. Dertig paar ogen kijken me aan. Het is doodstil in het lokaal. Niemand steekt zijn vinger op.

maandag, maart 24, 2008

Emilio

Emilio wordt morgen drie. We zitten met hem en zijn ouders aan tafel. Klaas ligt boven in een vreemd bed. Hij huilt zachtjes door de babyfoon.
"Is he frightened, mommy?" wil Emilio weten. Wij praten echter over grote mensenzaken en vergeten te antwoorden. "Is he frightened, mommy?"
"Uh," antwoordt Julie nu, "I don't know, you have to ask Michiel."
Emilio veegt met zijn hand door zijn lange blonde haar en kijkt me aan. "Is Klaas bang?"
"Ik weet het niet," zeg ik.
Emilio wendt zich weer tot zijn moeder. "I think he's scared of Lulu." Daar praat hij al over sinds hij twee is. "Lulu is upstairs." Soms is dat zijn vriendje, maar vanavond niet. Als Julie ernaar vraagt, antwoordt hij heel resoluut: "No, no, Lulu is not kind!".
Later slaapt Klaas weer en zit Emilio vrolijk te wippen op zijn stoel. Julie geeft hem een dikke pakkerd, pakt hem op en zegt: "Come! Let's go and find you some afleiding."

zondag, maart 23, 2008

de luipaard

Het slachtoffer is een Thomsongazelle. Daar zijn er veel van in Tanzania. Dat scheelt. De luipaard is zo sterk dat hij zijn prooi metershoog een boom in kan sleuren. Dat is handig. De snellere Cheeta kan dat niet en laat zich de kaas regelmatig van het brood eten door een groep hyena's of jakhalzen. Dat is tuig. Lelijk. Niet te vertrouwen, die gasten. Daar loop je een blokje voor om. Terug naar de luipaard. Schitterende arrogantie. Hij eet de gazelle nog niet half op, rekt zich loom uit, springt een tak verder, gaat languit liggen en valt in slaap. Een kilometer hoger cirkelen de hongerige gieren, maar die moeten geduld hebben. De luipaard doet een tukje.

vrijdag, maart 21, 2008

pop

Het afgelopen uur heb ik zitten bedenken wie ook alweer beweerde dat popmuziek de meest onderschatte kunstvorm is. 'Want welke andere kunstvorm slaagt erin om iets te maken dat in drie minuten een verhaaltje vertelt, dat het humeur van mensen direct kan beïnvloeden en dat ze soms zelfs voor de rest van hun leven bijblijft?' Een uur en drie minuten geleden zat ik in de Volkswagen voor een rood stoplicht naar de up-tempo ruitenwissers te staren, de auto werd geteisterd door een hagelbui, mijn lijf al een week door een hardnekkig virus. Zojuist hadden Suus en ik een droomhuis bezichtigd dat voor onze neus werd weggekocht, en in mijn broekzak zat een eindeloze boodschappenlijst waarmee ik met mijn slappe lijf in de AH langs de schappen moest. Op de radio speelde een popliedje dat ik al maanden op cd heb. Ultieme plastic. Vrouwenachtergrondkoortje, hoge stem, piano, strakke opbouw, strijkers, catchy refrein en een klein stukje gejat van Pachelbels canon. Het eindigt in een bombastische orgie van veel te veel. Volkomen over the top! Heerlijk. Met een grote glimlach wandelde ik de AH binnen. Dank, Mika.

donderdag, maart 20, 2008

Hugo Claus (1929-2008)

OP THOMAS ZIJN VIERDE VERJAARDAG
[dagboekbladen 6]

Later, mijn jongetje, word je een man,
Later reikhals je als een giraffe naar het hoe en het waarom.
Men zal je stempelen als bagage.
Men zal je kwetsen om je wens en om je droom.
En jij zal trachten eens en voorgoed te fotograferen
het hoe en het waarom van de vrouw
die kantelt in je lakens
die zingt naarmate je ontdubbelt in haar vel.
En nog later, jongetje, wordt
je leven een plakboek.
Maar nog lange niet, nog lange niet.

woensdag, maart 19, 2008

finale

dinsdag, maart 18, 2008

radio 4

In de auto zijn radio 1 en 4 de absolute favorieten. Zo heerlijk dichtbij als de wereld door radio 1 wordt gebracht, zo ver ben ik verwijderd van de wereld die radio 4 is. Ze spreken een taal die ik niet versta. Zojuist kondigde de presentator een stuk als volgt af: 'En dat was het scherzo uit de derde symfonie van Bruckner, gedirigeerd door Simone Young, en dat deed ze prima,' en dan komt het: 'u hoorde dat.' Het wonderschone van radio 4 is dat ik natuurlijk absoluut geen idee had of Simone Young het prima deed. Sterker nog, het had zomaar de aller beroerdste uitvoering aller tijden kunnen zijn. Sterker nog, tot het moment van afkondiging had ik geen idee dat het überhaupt Anton Bruckner was naar wie ik luisterde. En dat is nu het mooie van radio 4, dat zij op hun beurt geen enkele moeite doen om zich tot mijn niveau te verlagen. Integendeel. Ik geniet er des te harder van. Bruckner gedirigeerd door Simone Young. Niet te versmaden. U weet dat.

vrijdag, maart 14, 2008

Rhianna (ofwel Rihanna) in de sneeuw

In de voorbereiding voor het schoolfeest van vanavond luister ik naar 538. Ik word oud. Ik geniet van een alweer weken oude, maar lekkere plaat van, volgens mij, Rhianna, met een strakke sample van Michael Jackson. Die gaat vanavond nog wel een paar keer voorbij komen, evenals Paradise by the dashboardlight. De kindertjes van vanavond zingen het net zo hartstochtelijk mee als wij een kleine twintig jaar geleden alweer. Rhianna, die draaien ze ook 1906 meter boven de zeespiegel. Schladming. Met pistes die qua lengte van Amsterdam tot ver voorbij het mooie Rotterdam zouden strekken kun je experimenteren, en dus is er een muziekpiste. Verscholen in de bomen hangen grote camouflagespeakers en die blazen Rhianna en de haren swingend de sneeuw over. En het is net als met fietsen met je iPod op... je gaat er stukken harder van, maar je vraagt je serieus af of dit is wat de Lieve Heer met de edele skisport bedoeld heeft. Radio 538 is inmiddels overgeschakeld op 'benenbrekertje' DJ Tiesto en ik haak af. Vanavond is de avond al lang genoeg.

dinsdag, maart 11, 2008

de Herenstraat

Die twee ramen onder de erker, de groene deur in het midden, daarachter woonde ik, samen met Renate en Jasper. Drie jaar geleden verscheen er een boekje over de Herenstraat. Het vertelt dat de straat uit de middeleeuwen (1338) stamt en vernoemd is naar de Heren van Oud-Munster, een orde van kanunniken. Twee 17e eeuwse schuilkerken vertellen de stadsgeschiedenis en ook de verlichtingsidealen uit de 18e eeuw schijnen middels de bewoners hun sporen te hebben nagelaten. "En door alle tijden heen," meldt de flaptekst van het boekje 'de Herenstraat', "profileert de straat zich als kunstenaarsstraat." En inderdaad, de tweede man van de Stijl: Bart van der Leck woonde er, evenals componist Hendrik Andriessen en schrijver A. Alberts. Dick Bruna heeft zijn atelier om de hoek in de Jeruzalemstraat. En Beute woonde er dus. Het boekje gaat daar merkwaardigerwijs aan voorbij. Ter compensatie van deze nalatigheid heb ik gisteren een keurig bordje laten maken: "Hier woonde schrijver Xander Michiel Beute, vader van Klaas Gerard Beute." Links van de deur, op ooghoogte, dat lijkt me een prachtig plekje.

zaterdag, maart 08, 2008

de vierde man

Nadat ik voor het eerst van mijn leven nuchter terugkeerde van het beruchte Greve-overleg, mijn vaderlijke plichten met genoegen had vervuld en me de pasta a la Jamie Oliver mede dankzij een ietsje te licht Italiaans wijntje had laten smaken, zette ik me in de stoel naast de kast en maakte Reve me ontzettend aan het lachen. Aan het einde van de Vierde Man is Gerards vriend een beetje jaloers, op een inmiddels gehandicapte jongeman.

'Hoor eens Ron,' verdedigde ik me. 'Jij bent toch ook langer op de wereld dan vandaag? Kijk, een jongen met één verdorde arm, of een beetje een manke jongen, of een jongen met een been dat een beetje sleept, maar als het verder een heel mooie en lieve jongen is, en erg onderworpen ook, dan kan dat geweldig zijn: zo'n jongen hoef je niet eens te boeien of vast te binden als je hem martelt, want hij kan niks terug doen... Die kan ik alleen aftuigen en martelen, zonder dat jij mij hoeft te helpen, bij wijze van spreken... Maar een jongen met zijn halve kop er af, en met nog maar één oog, daar is de fleur af, waar of niet...? Die kan ik overal krijgen... Heb ik gelijk, of heb ik geen gelijk?...'
'Jij zult nog eens heel eenzaam sterven, Gerard.'
'Wie weet. Maar weet je, wie ik nog wel terug gezien heb?'
'Dat zal wel,' zeide Ronald schamper. 'Die amateur operette zanger zeker?... Ja, ja...'
'Precies. Die komt nog wel eens langs.'
'Ik heb hem nooit bij je ontmoet.' Ronald wist bijna net zo zeker als ik, dat ik loog, maar toch was er een fraksie van twijfel in zijn stem te horen. 'Hoe heet die jongen dan? Waar woont hij?'
Ik was op die vraag voorbereid. 'Een mooie naam. Italiaans. Laurens Vitali. Als ik geen Gerard Reve heette, dan zou ik Laurens Vitali willen heten. Daarom kan hij ook zo mooi zingen. Uit het verre Zuiden, en toch vlasblond en roomblank. En nog altijd even lief en gewillig. Zeestraat 28. Gaat U maar gerust kijken. Zeestraat 28. Naast de tabaksboer. Daar kan ik hem opbellen, als het dringend is...'

vrijheid





Mensen eisen vrijheid van meningsuiting als compensatie voor de vrijheid van denken waar ze zelden gebruik van maken.

Soren Kierkegaard

woensdag, maart 05, 2008

Benjamin Herman - Campert

Van jazz weet ik vooral dat ik het verdraaid vaak fantastisch vind. Campert heeft geholpen. Na het lezen van 'Dit gebeurde overal' kocht ik mijn eerste plaatje van Charlie Parker. Later kwamen daar vooral Miles Davis en John Coltrane bij. Ik heb die mannen graag. De altsaxofonist Benjamin Herman schreef muziek voor de documentaire over Campert 'de tijd duurt een mens lang'. Marijn en ik waren destijds bij de premiere van de film op het Geen Daden Maar Woorden Festival te Rotterdam. We zagen de grote dichter volledig gekleed op bed een middagdutje doen. De poes kroop over de dichter. Later droeg hij voor. In levende lijve. Inmiddels heeft Benjamin Herman een cd gemaakt op basis van die filmmuziek. Het is jazz in de geest van Coltrane. Het is nacht in de verlaten stad, een half glaasje teveel gedronken en het begint te miezeren. Je weet niet of je weemoedig of gelukkig bent. Zo klinkt Benjamin Herman op deze plaat. Lichtvoetig en zwaarmoedig ineen. En daarom past het ook zo prachtig bij Campert. Onderuit in de luie leren fauteuil, plaat op, glas erbij, dichtbundel op schoot. Zo moet het leven toch ooit bedoeld zijn.

maandag, maart 03, 2008

Tony

Op de dag dat onze bondscoach 7.2 miljoen euro aan de Italiaanse belastingdienst schuldig blijkt te zijn, Feyenoord de wonden likt van de tweede thuisnederlaag van het seizoen en de algemeen directeur het vertrouwen in Van Marwijk uitspreekt (wat in de voetbalwereld evenveel betekent als: we hebben er geen vertrouwen meer in), komt de verlossing: Van Marwijk gaat naar Oranje. Geen wereld zo opportunistisch als de voetballerij. Van held naar schlemiel in minder dan een half jaar. Het kan nog veel sneller. De gedroomde opvolger was Verbeek, maar nu Heerenveen drie wedstrijden niet meer heeft gewonnen verlegt het Legioen de aandacht onverbiddelijk naar Mario Been. Gisteren werd zijn naam in De Kuip gescandeerd. Drie weken terug was NEC nog degradatiekandidaat, maar twee goede wedstrijden en hij mag ons team komen leiden. Hopelijk toont de leiding van Nederlands mooiste club wat meer wijsheid en huren ze gewoon de beste trainer die nu beschikbaar is, een Hagenaar met een mentaliteit die past op Zuid. En dat kan er maar eentje zijn: Tony Soprano.

Tirol

Skiën heeft wel iets weg van een beautycontest. Er is de oneindige variatie aan skikleding, mutsen, boards, schoenen etc. Zo ging mijn zus de hele week in een hip, felgroen pak van de bergen. Het leverde haar de bijnaam Kermit op. In Schladming - Dachstein hadden we 115 km piste tot onze beschikking, maar ons felgroene meisje was altijd snel gevonden. Ook vreemden herkenden haar. In een cabinelift werd ze aangesproken: 'ik heb jou zien skiën, dat zag er goed uit'. Het brengt ons bij het tweede schoonheidselement: het skiën zelf. Bij elke redelijke skiër ontstaat vanzelf de neiging om zo mooi mogelijk de berg te bedwingen. De sport smeekt om elegantie. Mijn broertje danst de piste af, maar wordt nog overtroffen door zijn geliefde en haar fameuze 'gesloten handen techniek'. Wintersport: van de vroege ochtend tot de late middag los in de heupen en daarna gauw het terras op om in de namiddagzon vanachter hippe zonnebrillen en vanonder Helly Hansenmutsen koude kletsen te verorberen. Skiën ligt mij.