donderdag, februari 21, 2008

Nadal

Alle posters met zijn afbeelding zijn, lang voordat hij het veld betreedt, uitverkocht. Het is een genot om de jongeheer te zien spelen, biertje erbij. Elke bal wordt met gejuich ontvangen. Voor de service even de onderbroek uit de naad. We zouden ons bekocht voelen als hij het niet zou doen. Zijn tegenstander slaat voortdurend winners, maar, en dit kan dus niet, Nadal slaat ze doodgemoedereerd terug. Alles is mooi aan hem. Het is niet anders. En pas als hij allang weg is en de volgende partij is begonnen, zien we hoe goed hij echt is... Tipsarevic en Simon slaan pisboogballetjes in vergelijking met het gecontroleerde en prachtige geweld van Rafael Nadal.

dinsdag, februari 19, 2008

drie plus één

Onderwijsvernieuwing of niet, intussen werken we toch maar gewoon door. De zesde heeft colleges gehad over Reve, Mulisch, Hermans en Wolkers en dat moet getoetst. Dan kun je vragen naar wanneer De Aanslag werd gepubliceerd of naar een opsomming van de motieven van Reve, maar of dat is wat we willen? Joke heeft een prachtige toets bedacht met vragen uit interviews met de schrijvers. De leerlingen vullen in wat zij denken dat de betreffende auteur geantwoord kan hebben. Kijk, zo kan het dus ook. Het lijkt onze kinders zowaar aan het denken te zetten. Ze tonen creativiteit. En het belangrijkste: het laat glashelder zien of de leerling 'de grote vier' van elkaar weet te onderscheiden. En daar was het allemaal om te doen. Goede, lekkere toets. Het nakijken is traag, maar aangenaam werk. "Ik hoor eigenlijk helemaal niet bij de vorige drie schrijvers," legt Rory Jan Wolkers in de mond. "Er is toch gewoon een Grote Drie?" Wat een slijmjurk, die Rory. Een beetje ongegeneerd zijn leraar Nederlands paaien. Die krijgt sowieso een voldoende.

zondag, februari 17, 2008

rice in de uitverkoop

Vanuit Tsjechië wil klein broertje weten of ik Damien Rice in mijn bezit heb. Natuurlijk, maar wel zo'n goedkoop kopietje. Schandalig eigenlijk. Een half uur later irriteert het me zo dat ik op de fiets stap. Er is nog iets van een bon voor Van Leest, dus op naar de Spuistraat. Daar ligt het hele oeuvre van Rice, beide platen, oneerbiedig in een bak van aanbiedingen. Huub van der Lubbe zong ooit mooi over zijn cd in die bak: "Profiteer. Bijna gratis. Niemand weet wat dat voor plaat is. Mijn hele ziel en zaligheid. Aan de straatstenen niet kwijt." Het is niet te begrijpen. Met de volledige werken van Damien Rice in de binnenzak van mijn colbert rijd ik terug naar de Valkenboskade. Met "O" in de B&O drink ik koffie. Zonder klagen had ik vier keer meer voor de platen neergelegd. Dat was, op een vreemde manier die ik niet helemaal verklaren kan, geloof ik, zelfs beter geweest.

woensdag, februari 13, 2008

héél goed pak

tenzij je niet merkte...

poëzie

Van mooie poëzie heb ik nooit zo erg gehouden
tenzij je niet merkte dat ze mooi was
zoals snel het licht
dat schampt langs een spoorrail
of de sneeuwvlok die smelt op de straatsteen
maar verder
heb ik van mooie poëzie nooit zo erg gehouden
tenzij ze heel mooi was
zoals toen je op de tramhalte stond
en ik je zag in het voorbij gaan




Remco Campert, uit: Nieuwe herinneringen

dinsdag, februari 12, 2008

poëzie, Campert en 6A

Het is prachtig onmogelijk, het poëzieonderwijs. Vandaag jassen we er in de zesde even wat vormen van beeldspraak en een klein legertje stijlfiguren doorheen. Mooi he, taal? De jong volwassenen voor mijn neus snuiven baldadig en wanen zich in een les grammatica. Metonymia, my ass, hoor ik ze denken. Het zonlicht verleidt ze tot andere gedachten. Een personificatie. Nee, dit is geen poëzie. Campert weet dat. Ik vertel het verhaal dat ik naast hem in de tram zat. Hoe versier je een man van midden zeventig? Tegen de tijd dat ik wist wat ik moest zeggen, was hij voor de Stadsschouwburg uitgestapt. Terecht. De man is een mythe, daar kun je geen 'goedendag' teggen zeggen in lijn 14. Poëzie, Campert weet er wel raad mee. Omdat hij weet wat het is. Doodsimpel. Poëzie, dat is het leven zelf. Maar leg dat 6A maar eens uit.

maandag, februari 11, 2008

McClane has left the building

Hij rookt niet. Hij drinkt niet en heeft geen kater. Een kuchje kan er nauwelijks van af. Geen enkele keer smacht hij naar de verlossing van aspirine en halverwege het verhaal komt er een moralistisch praatje uit zijn mond. Waar is de man gebleven die in een persoonlijke crisis, uit de goot geplukt, tussen neus, lippen en een paar grappen door eventjes de wereld redde van heerlijk gespeelde slechte mannen als Alan Rickman en Jeremy Irons? Nee, John McClane is John McClane niet en Die Hard 4.0 is geen Die Hard-film. Dat moet worden uitgevochten tot aan de Hoge Raad. Wat denken ze wel?

zondag, februari 10, 2008

Daniel Pearl

Het was, voor mij althans, veel meer het verhaal van de onthoofding, en of je dat wel of niet moest gaan kijken op Internet, dan het persoonlijke verhaal van een ontvoerde en gedode journalist die een familie, een zwangere vrouw naliet. In 2002 werd Daniel Pearl, journalist van de Wall Street Journal, in Karachi ontvoerd. Je kunt dan gaan zitten wachten tot het verhaal verfilmd wordt, zeker als de weduwe een boek over haar man en de gebeurtenissen heeft geschreven. En toch voldoet de film, a mighty heart, niet aan de lage verwachtingen... Niks heldhaftige FBI of CIA-mannen. Niks stoere gijzelaar. Niks daadkrachtige Amerikaanse diplomaten. Maar ook geen aanklacht. De zwangere vrouw blijft achter in een villa in Karachi achter een hoog hek. Negen dagen lang is dit huis het bolwerk van waaruit de ontvoering van Pearl opgelost moet worden. Intussen gaan de Pakistaanse geheime dienst en politie geraffineerd en doelmatig aan het werk, andere keren met de botte bijl, en stukje voor stukje komen ze dichterbij totdat tenslotte de dramatische ontknoping volgt... een videoband. Mariane Pearl, tot dat moment vol hoop, breekt. Hartverscheurend. Bij de aftiteling blijft vooral veel chagrijn en een intens klotegevoel. En dat is prima. De onthoofding heb ik nooit gezien. Ik ben daar blij om.

woensdag, februari 06, 2008

verwennerij

In Paagman, op zoek naar een verjaardagscadeau, hebben Klaas en ik vanmiddag stiekem Exile on Mainst. gekocht. Volgens Rolling Stone Magazine een van de beste tien albums ooit gemaakt. Opgenomen in Frankrijk, bij Nice, nadat the Stones, heel rock & roll, wegens belastingproblemen Engeland ontvlucht waren. Richards zingt Happy en ontwikkelde tijdens de opnames een heroïneverslaving. Gram Parsons en John Lennon wandelden in de Franse villa rond. In Los Angeles bezochten Billy Preston en Jagger een kerkdienst en zo horen we ineens een volledig gospelkoor om de hoek komen. Exile on Mainst. is niet alleen rock & roll, maar ook alles ervoor erbij in. Gospel. Blues. Soul. Veel blazers. Piano. Feest. Jagger en Richards op hun best. En dat is heel, héél goed.

moeras

Voorgaand blogje is natuurlijk een parodietje op een uitspraak van 's lands beroemdste misdaadverslaggever, maar het stelt wel een uitermate interessante kwestie aan de kaak. In klas 3 zijn we bezig met de perceptie van media. Met welk doel is iets geschreven? Welk belang heeft de bron? En de vraag is of je, bijvoorbeeld in al dit mediageweld van de laatste dagen, nog wel iets van een objectieve waarheid kunt vinden. Er is vooral schijn. De Vries meldt de waarheid boven tafel gekregen te hebben, miljoenen mensen geven hem daarin gelijk en lijken geen enkel belang te hechten aan de context waarbinnen deze informatie verkregen is (een context overigens die wij helemaal niet kennen, omdat die niet uitgezonden is). 'Doet het ertoe?' vragen leerlingen zich af, 'die gast is toch gewoon hartstikke fout.' Jawel. Een ander geeft toe dat hij met vriendjes heel wat minder lief over zijn liefje praat dan met haar. 'Met die jongens dan pats ik een beetje.' Wie brengt de nuance? Om een breed beeld te krijgen moet je veel lezen en zien, maar kijken de mensen die in Drachten een onschuldige man wilden lynchen Nova? Lezen ze Trouw? SBS6 heeft geen belang bij kritische vragen en stelt ze dus ook niet. FOX News. Aan de poten van de mythe van Hollandse, betrouwbare journalistiek wordt de kettingzaag gezet. Hoe banen kinderen zich een weg in het moeras? Het vak Nederlands moet er vele uren bij.

dinsdag, februari 05, 2008

van de regen in de drup

Voor waarheid aannemen wat je uitkomt, en wat niet in het verhaal past als leugen bestempelen.

Ik ben dat in de afgelopen jaren heel vaak tegengekomen, en ik noem dat ‘verslaggevers-logica’.

zondag, februari 03, 2008

de klassieker

Zondag, 3 februari 2008, 12.30 uur. De wereld staat stil. Licht uit. Spot aan. Op de snelkookpan in een buitenwijk van Amsterdam.Twee keer per jaar wordt de Klassieker gespeeld. NOS Langs de Lijn doet commercieel, reclame en het nieuws, maar om 12.34 uur zitten we in het stadion en horen we dat Ajax al een dot van een kans heeft gehad. Timmer redt. Onze opstelling is goed. En voor het eerst sinds begin jaren negentig: elf Nederlanders, maar in de 8e minuut scoort Ajax al. Heytinga nota bene. Mijn buikpijn neemt toe. Het hele seizoen slagen we er nauwelijks in een wedstrijd goed te beginnen. Lindgren (speelden we vorige week ook tegen toen hij nog bij Groningen zat) krijgt geel vanwege een overtreding op Greene. Terecht. De Amsterdammers (3 Nederlanders in de basis) domineren. Waar is de Troost? 12.45 uur. Grensrechter wordt gewisseld. Mijn been slaapt. Klaas ook. Ik ga koffie zetten. 23e minuut: eerste kans. Waarom loopt het niet? Wat is dat toch met onze club? Prachtige selectie. En dan komt de tune van Langs de Lijn, reclame en nieuws. Het is niet te geloven. Klaas wordt wakker. 40e minuut. Klaas heeft een fles op en Feyenoord wordt beter en krijgt kansjes. Op slag van rust scoort Huntelaar de 2-0. Normaal gesproken is het nu gespeeld. Duizenden mensen zijn Alleen. Verlaten. Blaak sms't dat hij de radio heeft uitgezet. De commentatoren melden dat we er simpelweg niet aan te pas komen. Hopeloos probeer ik dat te begrijpen. Het lukt me niet. Het is rust. Ik zit stuk. Marijn sms't dat ook hij de radio niet kan verdragen. Uitgezet.

Thuis dit seizoen waren we veel beter en speelden we gelijk. Nu zijn zij beter en gaan ze, wonderen even buiten beschouwing gelaten, winnen. Eerlijk is het niet. Duidelijk is dat de Lieve Heer geen invloed heeft. Dit is geen Liefde. Niet Goed. Op de radio vertellen ze over het NK badminton.

Tweede helft gaat beginnen. Ik ga Klaas een boterham geven. Het is niet beter geworden. Erger. We halen het beste in onze tegenstanders naar boven. Ajax, PSV en AZ spelen tegen ons ineens goed. Andy Houtkamp neemt het woord 'kolderiek' in de mond. 'Feyenoord is zeer, zeer matig bezig.' En volgens het publiek krijgen we voetballes. Het grote Lijden heeft zijn aanvang gevonden. Slory trapt na en krijgt geel. Michael Mols neemt zijn plaats in. "Mocht er nog een radio aanstaan in Rotterdam," zegt Houtkamp, "dan moeten we helaas melden dat het van kwaad tot erger gaat. Het is een wonder dat het nog maar 2-0 staat." Erbarme dich, mein Gott, um meiner Zahren willen! Sterreclame. Nieuws. Nog geen drie weken geleden speelden we tegen PSV om de koppositie. Inmiddels staan we elf punten achter datzelfde PSV. Het is prijsschieten. Timmer redt ons keer op keer van een verdere vernedering. Geloof. Hoop. Liefde. Deze drie. Ze brengen het Lijden voort. Huntelaar maakt 3-0. De scheidsrechter fluit af.