woensdag, januari 30, 2008

kleine Klaas wordt groot





dinsdag, januari 29, 2008

leven zonder Reve

Er gaan dagen voorbij zonder Reve. Zoiets is onvermijdelijk. Een voortdurende Revische toestand is niet voor een ieder weggelegd. En ik geloof dat ook mijn hart zoveel Troost, Dood, Drank en gesmacht naar de Meedogenloze Jongen niet aankan. Het Heilige vuur likt echter voortdurend aan de tenen. Vandaag ging ik met mijn zesde een heerlijke les Reve poezie lezen en bespreken. Vol goede moed en zin stapte ik, een kleine minuut te laat, lokaal 23 binnen. Leegte. Geen enkele leerling. Wat bleek? Studieverlof. Nu zeg ik je. De jeugd vandaag de dag.

zaterdag, januari 26, 2008

Denny Landzaat

De bondscoach die Landzaat op het middenveld posteerde, vond ik een malloot. Niet langer. Sinds gisteren hoort Denny in Oranje. In de basis. Voor aanvang van het WK in Duitsland stelde ik een bevriende seizoenkaarthouder voor een, in mijn ogen, lastig dilemma: Feyenoord landskampioen of Oranje wereldkampioen? Hij twijfelde geen seconde. Ik merkte nog op dat je maar eens in de vier jaar kans hebt op een WK en dat dit toch wel heel uniek was, maar hij haalde slechts zijn schouders op. Hij vond dat ik dat ook zou moeten doen, dat zei hij niet, maar ik kon het hem zien denken. Hij had natuurlijk gelijk. Het Kampioenschap! Daar gaat het om. Europees of Wereldkampioen, ach, dat is een leuke bonus, maar dan wel met Landzaat in de basis.

vrijdag, januari 25, 2008

Weischer

Er is iets, maar ik weet niet wat. Weischer schildert interieurs. De schilderijen maken een versleten indruk, alsof de kunstenaar na afloop het werk nog met schuurpapier heeft bewerkt. Een krasje hier en daar. Ik sta voor zo'n schilderij en zoek naar wat er is. Ayla wijst me er op dat het juist gaat om wat er niet is. Wat we niet zien... mensen. De ruimtes zijn verlaten. Leeg. Ergens brandt nog een houtblok in de openhaard. Zo leeg en zo verlaten is het.

demoiselles d'Avignon

Het begin van het Modernisme. In het Haags Gemeentemuseum is een zaal gewijd aan de studies die de 25-jarige Picasso maakte voor dit legendarische meesterwerk. Een reproductie is, waarschijnlijk vanwege een enorme afkeer van repro's, niet te zien. Eigenlijk jammer. Het is nou juist zo interessant om de onstaansgeschiedenis te kunnen vergelijken met het eindproduct. Maar toch en desondanks! Beeldje voor beeldje kun je de moderne kunst zien ontstaan. In Den Haag. Het origineel hangt gewoon in New York, maar ik denk dat ze daar stiekem toch een beetje jaloers op ons zijn.

woensdag, januari 23, 2008

op de deurmat

Ik zoer op werek in de thuisschoonmaak.
Ik ben polse vrouw.
Belen aub na 17 uur.
Doe ik schoonmak en strijken.

zaterdag, januari 19, 2008

Klaas in het diepe

Zwembad de Watertor. Badmeesters zijn nog altijd eng. Een vrouwelijke versie sommeert mij de camera in te pakken en het bad te verlaten. "De eerste van de maand is kijkdag!" Achter de kenau gaan vrouw en kind charmant het zwembad in. Dit prachtige plaatje wordt me door het gevaarte met fluitje ontnomen. Vanuit het restaurant met een cappuccino voor de neus is het babyzwemmen overigens ook goed te volgen. Zonder geluid. En dat is er. Vijftien lieve stille baby's en Klaas, brullend. Ik zie hem denken: "ons bad thuis is veel kleiner, waar is mijn eend?" De prins past zich overigens snel aan, maar het groepsgebeuren is niet aan hem besteed. Gaan de baby's op de rug, dan wil Klaas op zijn buik en andersom. Susan heeft het er maar druk mee. Gezellig ziet het er wel uit. Nippend van mijn tweede cappuccino zie ik vanachter glas de pretoogjes van mijn zoon. De badjuf vindt hem leuk en trekt rare gezichten voor zijn neus. Klaas kijkt ongeïnteresseerd de andere kant op. De koning!

donderdag, januari 17, 2008

voetbal op de open avond [2]

Gisteravond in KRO's profiel een prachtige documentaire over het Legioen. Een oude kraanwerker uit de haven vertelt dat hij gelukkig wordt als hij tijdens de wedstrijd alleen maar de gloed van de lampen van het stadion in de verte kan zien... radio aan, in de haven wordt ook tijdens Feyenoord doorgewerkt, "der mot ook brood op de plank."

woensdag, januari 16, 2008

voetbal op de open avond

... en dan kom je erachter dat je niet naar de wedstrijd tegen FC Twente kunt omdat de open avond van school op dezelfde datum is gepland. The horror, the horror. Dat de schooldirectie zoiets niet meeneemt in de planning! Frank merkt koeltjes op dat competitiewedstrijden niet op doordeweekse avonden gespeeld zouden moeten worden, maar met dat soort logica schiet mijn verontwaardiging natuurlijk helemaal niets op. Hoeveel avonden Europees voetbal heb ik de laatste jaren opgeofferd aan tienminutengesprekken en voorlichtingsavonden? Hoeveel bekerwedstrijden? Het is maar te hopen dat de kinderen zich na de open avond massaal aan komen melden voor Nederlands beste en gezelligste school... en dat Nederlands mooiste club het een avondje zonder ons redt.

Het Legioen is overal

Bij de kapper blader ik hem niet eens door, maar vandaag zijn Klaas en ik toch maar even naar de Weimarstraat gewandeld om in de kiosk een Panorama te kopen. Special: "100 jaar Feyenoord." Een supporter vertelt daarin dat hij in België de geboorte van zijn zoontje aan heeft moeten geven, omdat de doopnaam 'Feyenoord' in Nederland verboden is. De heer van den Boogaart (75 jaar oud) heeft sinds 1947 alle wedstrijden van zijn club gezien, "op misschien een of twee duels na." Pas sinds drie jaar houdt hij de uitwedstrijden voor gezien. Bruins zat als kind al met zijn vader in vak KK. De Guzman treurt dat het hem niet lukte een kaartje te bemachtigen voor de UEFA-Cupfinale op 8 mei 2002. Hij was toen veertien jaar. En Wouter Bos schrijft in een column over het leven als Feyenoorder in Amsterdam. 'En daar woon je dan, in Nul Twintig'. De vuilnis buiten zetten in zijn Feyenoordpyjama doet onze vice-premier alleen als niemand kijkt. Maar, besluit Bos geruststellend, Het Legioen is overal. Ook in Amsterdam. En gelukkig dus ook in het kabinet. Het land is in goede handen.

dinsdag, januari 15, 2008

vriendelijk vuur

Het is natuurlijk een onmogelijke term, maar hij dekt de lading. Vriendelijk vuur. De militaire geschiedenis schijnt ervan doorspekt. Tijdens WOII hadden vooral de geallieerden er een handje van. Voordat ze, na de landing op Normandië, verder Frankrijk introkken, volgde eerst een groot bombardement. De meeste bommen landden op de eigen troepen. Ook later gebeurde het vaak. In Met het Oog op Morgen vertelde een historicus dat de grondtroepen er domweg aan gewend raakten om door eigen vliegtuigen beschoten te worden. 'En ze schoten ook gewoon terug.' Absurd? Oorlog.

zaterdag, januari 12, 2008

Beatles in de klas

Vrijdagmiddag. Grammatica. Op het programma staan oefeningen met meervoudige zinnen. Dat is geen pretje. Lokaal 02 beschikt over een hypermodern 'whiteboard'. Ik besluit om 3C tijdens het ontleden naar The Beatles te laten luisteren. YouTube biedt het hele oeuvre. Er wordt in de klas hevig geprotesteerd. "The Beatles? Die zijn toch heel oud? Of dood?" "Aaah, meneer, dat kunt u ons niet aandoen! Ontleden is al erg genoeg." "The Beatles? Zo, die zijn echt suf." Er komen iPods uit tassen. Ho. Nu moet de meester optreden. "Alle iPods gaan terug de tas in. Schriften open. Ontleden met die hap. En luisteren!" Het werkt. Hoofdschuddend horen ze 'for no one', 'here, there and everywhere' en 'Octopus's garden' aan. Dan bewegen de eerste hoofdjes al ritmisch mee. Bij 'yesterday' zie ik een aantal leerlingen voorzichtig playbacken. Een klein kwartier voor het einde van de les komen er verzoeknummers. Als de bel gaat, zit heel 3C te swingen op 'Sgt. Peppers Lonely Hearts Club Band'. Welopgevoed gaan ze het weekeinde in.

gala

Deftig. Chique. Plechtig. Luisterrijk. Schitterend. Aldus Van Dale. In de roman Nachtvoorstelling slaan bij Maarten op een studentengala de stoppen door. Maarten heeft zijn twijfels bij het verschijnsel: 'een façade'. Hij heeft natuurlijk gelijk. Nep. Plastic. Dat kan pijn doen. Tegelijk is het bij scholieren en studenten ook vertederend. De avondjurken. De rode wangetjes. Het ongemak. Maar niet iedereen voelt dat. Op gala's doet zich het onnatuurlijke verschijnsel voor dat jongeren, sigaren rokend, in rok, in hun element zijn. In de leegte van de buitenkant. Maarten, in Nachtvoorstelling, raakt in zijn element. En dat is beangstigend.

"Op het toilet stonden jongens over hun zwarte schoenen en hun zwarte pakken te pissen.
'Mijn god, wat is richten toch een boel gedoe,' zei iemand.
Gelach. Dit was leuk, dit was lachen. Met mijn glas whisky en mijn sigaret in mijn rechterhand wist ik met links keurig in de gore pot te pissen. Het stonk naar kots en urine.
'He pik, waarom was jij je handen in godsnaam?'
Ik keek in de spiegel, een lelijke kop met een sigaar erin stond achter me.
'Wat denk je zelf?' vroeg ik in de spiegel kijkend.
Hij legde een vriendelijke hand op mijn schouder. 'Omdat je pik dan niet vies wordt bij het rukken.'
En alweer gelach want dit was leuk. Er kotste iemand naast me in de wasbak.
'Jezus zeg, moet jij dat dan nog steeds zelf doen?'
En alweer gelach, want ik was leuk." En zo door. Nadoen. Elkaar imiteren. Mooi doen. En dan ziet Maarten dat hij dit is, al tijden gemakkelijk ronddolend op een alsmaar voortdurend gala. Een plastic nachtmerrie. Hij raakt voor maanden verloren.

woensdag, januari 09, 2008

Twente

Twente. Een kleine eeuwigheid geleden. Aan de rand van ons erf stond verscholen achter een mooie bomenrij een klein hekje. Daarachter weiland. We waren zo dicht bij Duitsland dat we ons voorstelden dat het hekje de grens was. "Even pissen," werd: "even naar Duitsland." Goede oude tijd. Er was een tafeltennistafel. Met z'n vieren speelden we de "Twente Open". En natuurlijk wedstrijden voor de beker. Eerst een poule. Uit en thuis. Dan kruisfinales. Uit en thuis. Tot slot de finale. De Tank won de kampioenschappen. Ik de beker. Of andersom. 's Nachts klaverjas. Onafgebroken. Er is niet veel veranderd. We gaan wat eerder slapen, roken wat minder en eten wat meer, maar Kompanus en ondergetekende drinken, als het om bier gaat, nog altijd uitsluitend Grolsch. De Tank en de Paus uitsluitend Heineken. Om over de klaverjassamenstelling maar te zwijgen. Never change... Hierboven ziet u Twentes beste duo.

Yes we can!

Gestolen van Bob de Bouwer. Ik weet niet wie de tekstschrijver van Obama is, maar hij of zij verdient de Nobelprijs voor de literatuur. Clinton zei in een speech dat Obama de mensen valse hoop geeft. De toespraak van Obama eindigde gisteravond als volgt:

But in the unlikely story that is America, there has never been anything false about hope. For when we have faced down impossible odds; when we've been told that we're not ready, or that we shouldn't try, or that we can't, generations of Americans have responded with a simple creed that sums up the spirit of a people: "Yes we can".

It was a creed written into the founding documents that declared the destiny of a nation. "Yes we can." It was whispered by slaves and abolitionists as they blazed a trail toward freedom through the darkest of nights. "Yes we can." It was sung by immigrants as they struck out from distant shores and pioneers who pushed westward against an unforgiving wilderness. "Yes we can." It was the call of workers who organized; women who reached for the ballot; a President who chose the moon as our new frontier; and a King who took us to the mountaintop and pointed the way to the Promised Land. "Yes we can to justice and equality. Yes we can to opportunity and prosperity. Yes we can heal this nation. Yes we can repair this world. Yes we can."

And so tomorrow, as we take this campaign South and West; as we learn that the struggles of the textile worker in Spartanburg are not so different than the plight of the dishwasher in Las Vegas; that the hopes of the little girl who goes to a crumbling school in Dillon are the same as the dreams of the boy who learns on the streets of LA; we will remember that there is something happening in America; that we are not as divided as our politics suggests; that we are one people;
we are one nation; and together, we will begin the next great chapter in America's story with three words that will ring from coast to coast; from sea to shining sea - Yes. We. Can.

voorverkiezingen

Het ging ook te gemakkelijk. New Hampshire gooit roet op de hamburgers. Prachtig toch ook. De beer is los. De komende dagen en weken gaan heerlijk spektakel bieden. Nevada en South Carolina zetten de boel misschien opnieuw op zijn kop. De grootste vakbond van Nevada steunt Obama en hoe gaat het in het 'zwarte' South Carolina? En wat is dat toch met die peilingen? Een mens kan nergens van op aan. De show gaat verder. Genieten geblazen.

dinsdag, januari 08, 2008

nog maar weer een top 10

Na een prachtige zaterdagavond gaf ik het verloren op. Potlood achter het oor. Tientallen briefjes en stapels cd's op de vloer voor de muziekinstallatie. Het samenstellen van een klassieke top tien is geen kinderspel. En wat blijkt? Het bestond al. Een top duizend zelfs. De laatste dagen van vorig jaar zond Classic FM de klassieke tegenhanger van de top 2000 uit. De lijst levert weinig verrassingen op. Ja, Beethovens 9e komt pas op 18. Diens 5e pianoconcert staat daarentegen netjes op 6. Verder is het logischerwijs veel bekends wat de klok slaat. Lente van Vivaldi. Canon van Pachelbel. Bolero. Peer Gynt. Het adagio van Albinoni. Lacrimosa uit Mozarts Requiem en natuurlijk op 1, de Bohemian Rapsody van de klassieken, Erbarme dich uit de Mattheus. Kan dat beter? Vast wel. Veel succes.

zondag, januari 06, 2008

cidade de deus

In de kasten van leeftijdgenoten vind ik altijd min of meer dezelfde films. Ozon. Tarantino. Twyker. Almodovar. De film Cidade de Deus staat ook bijna overal. Ik had hem nog nooit gezien. Shame on me. Los van het feit dat dit nu eindelijk eens een functionele raamvertelling is, en dat de stijl een heerlijke kopie is van Trainspotting (ook in al die kasten), is Cidade de Deus (stad van God) vooral een prachtige, ontroerende en indrukwekkende film. In de openingsscène krijgen we angstige blikken van een kip te zien die op het punt staat geslacht te worden. Het zet direct de toon. Het is grappig en tragisch tegelijk. Dat lijkt een onmogelijke combinatie, maar in Cidade de Deus werkt het voortdurend. We volgen de levens van jongeren in een arme buitenwijk van Rio de Janeiro. Drugs. Bendeoorlogen. In een afgrijselijke scène wordt een jongetje 'gedwongen' een kind dood te schieten. Hij moet kiezen uit twee jochies. Niks nieuws misschien in de film, maar de manier waarop het hier in beeld wordt gebracht... het is terloops, maar zo indringend dat je er buikpijn van krijgt.
In deze absurde wereld wil Buscape zijn maagdelijkheid verliezen en fotograaf worden. Cidade de Deus is hip, schrijnend, grappig en meeslepend tegelijk zonder ook maar een moment op een van die gebieden aan kracht in te boeten. Wonderbaarlijk. Prachtfilm. Hoort in elke kast.

vrijdag, januari 04, 2008

18

De 18e hole is geen bijzondere. Niet meer dan 119 meter. Bunkertje links van de green. Dat stadium zijn we reeds gepasseerd. Blaak en ik. Hij is klaar. Mijn balletje ligt anderhalve meter van de hole. Als ik hem maak, win ik. Nipt. Als ik mis, wint hij. Nipt. De hele dag heb ik achter de feiten aan gelopen, maar op de laatste 4 holes werd Blaak zenuwachtig. Ik maakte mijn eerste par. En zo moet het dus zijn. Anderhalve meter tussen winst of verlies. Ik haal diep adem. Blaak staat, met de vlag al in zijn hand, achter me en kijkt toe. Ik sluit een seconde mijn ogen. Een soepele beweging met de putter. Een droog tikje. Een heerlijke dag golf in de blauwe kou, en de allerlaatste bal moet de beslissing brengen. Dat is eigenlijk al mooi genoeg. Toch? Geluidloos rolt het witte balletje over het groene gras. Tot... plop. Ik win. Nipt.

donderdag, januari 03, 2008

Flevonice

Halverwege komt de straffe oostenwind op kop. Op de autoradio onderweg meldde het KNMI een gevoelstemperatuur van min vijf graden. Dat klopt. Het ijs is matig. De wind volmaakt. Als je de koelingsbuis langs de baan negeert, waan je je daadwerkelijk in de polder op natuurijs. Een kilometer lang tegen de wind in prikken. Heerlijk. Toch komt de verlossende bocht, die ons de wind in de rug bezorgt, geen seconde te vroeg. Het is een vreemde gewaarwording... schaatsen op een soort racecircuit. In de Flevopolder. In het gras staan borden met het aantal kilometers tot de finish. Susan draagt een kleurrijke muts boven haar vrolijke wangen. Thom, die achter mij uit de wind rijdt, zucht en steunt alsof we zojuist Bartlehiem hebben gepasseerd, maar voor die tocht moet je hier toch altijd nog 42 rondjes. Die halen we vandaag nèt niet.

woensdag, januari 02, 2008

Coen Moulijn

In 1971 na het winnen van de Europacup I en de Wereldbeker hield Coen Moulijn, hij was toen 33 jaar oud, een serie gesprekken met Ger Bestebreurtje. Daaruit is het boek "Coen Moulijn vertelt..." ontstaan. Het is een grappig document dat aangeeft hoeveel er veranderd is. Moulijn trainde in het begin bij Feyenoord twee keer in de week en 's middags speelde hij nog gewoon voetbal op straat. Op zondag ging hij met de tram, vol met supporters, naar het stadion. De supporters hadden zoveel adviezen dat hij af en toe maar met de fiets ging. En toch is er ook niks veranderd. Moulijn heeft het over de 'verzakelijking' van het voetbal waardoor er geen ruimte meer is voor pingelaars en hij beklaagt zich erover dat kinderen niet meer op straat voetballen. Let wel, hij zegt dit in '71. Het boekje is sowieso een meningenfestijn. Over iedereen laat hij zich uit. Trainers. Spelers. De leiding van Feyenoord en de KNVB zijn 'amateuristisch'. Op Ernst Happel na heeft hij bij Feyenoord noch bij Oranje ooit een trainer gehad van wie hij ook maar iets heeft geleerd. In zijn ogen zijn eigenlijk alleen Wim Jansen en Ernst Happel vakmensen, alhoewel hij bij de laatste toch ook wel wat punten van kritiek heeft. Ook Ben Peeters, met wie Feyenoord in '69 de dubbel pakt, vindt hij 'een slechte trainer'. Op zichzelf heeft hij overigens, en gelukkig maar, ook veel kritiek. Hij heeft veel wedstrijden slecht gespeeld en had veel andere keuzes moeten maken.
Hij kon op jonge leeftijd naar Barcelona, maar bleef in Rotterdam. Daarvan heeft hij geen spijt. 'Van Barcelona hoor je op internationaal niveau al jaren niets meer, terwijl juist Feijenoord de absolute top heeft bereikt'. Het kan verkeren. Boven alles is het gewoon lekker om te lezen over Feyenoords beste voetballer ooit. 17 jaar in dat roodwitte shirt. Vliegangst. Depressies. Woede over het gebrek aan waardering. 'Cruijff wordt soms door een vrij eenvoudige verdediger uitgeschakeld.' En zo is het. Moulijn is een echte linksbuiten. Arrogant en bescheiden tegelijk. Ik houd daar wel van. Er kwamen tienduizenden mensen naar de Kuip louter en alleen om hem te zien spelen. Ik had hem graag gezien. Hij stopte op 9 juni 1972. Exact drie jaar later werd ik geboren.