maandag, april 28, 2008

vakkie Q

U had het natuurlijk al gezien, maar inderdaad, daar zit uw nederige verslaggever. Voor de twijfelaars: rechts van die lange kale wiskundeleraar. Kan niet missen. Gisteren daalden Blaak en ik voor de bekerfinale vanuit ons hoge vak VV af naar een plaats schuin achter het doel in Q. Daar wordt gezongen en gedanst dat het een lieve lust is. Sjaaltjes boven het hoofd (wat bij Blaak lastig ging omdat zijn sjaaltje de afmetingen van een fatsoenlijk tafellaken heeft) en zingen maar. You'll never walk alone. Feyenoord, we houden van die club. We shall not be moved. Sterk in Rotterdam. Hand in hand, kameraden. En iets in de trant dat die anderen homo's zijn en wij niet. Stel je voor. Intussen, je zou het bijna vergeten, werd er nog gevoetbald. En waar wij, vanuit onze normale hoogte, prachtige en haarscherpe analyses geven over ballen die breed, diep, dan wel op doel hadden gemoeten, waren we nu radeloos. We hadden geen idee, behalve dat het hard ging, gevaarlijk was en dat Bahia van dichtbij veel minder slecht is, maar iets zinnigs zeggen over het voetbal? Onmogelijk. Het schijnt een draak van een wedstrijd geweest te zijn. Wij zouden het u niet kunnen vertellen. Maar we hebben gesprongen, gedanst en gezongen. En o ja, ook nog gewonnen. 2-0. De beker is van ons.