donderdag, april 10, 2008

amandelbloesem

Van Gogh, ach, tsja, Van Gogh. Gisteren was ik voor het eerst van mijn leven in diens museum aan de Paulus Potterstraat. Samen met hordes Amerikanen en Japanners. Aardappelen eten. Zonnebloemen. Zelfportretten. Die dingen hangen overal. Lekkere ruimtes in dat museum wel. Fris. Prima. En dan... januari 1890. Vincent krijgt een brief van broer Theo dat die een zoon heeft gekregen, Vincent Willem. Oom Vincent maakt dit schilderij, de eerste tekenen van lente. Ik sta ernaar te kijken en lig op mijn rug in sappig gras onder een amandelboom en staar omhoog. De lente komt. Broer Theo hangt het schilderij thuis, op een ereplaats, boven de piano. Die zomer schiet Vincent zichzelf door de borst. Ik lig nog even in het gras met de handen onder het achterhoofd, een grashalm bungelend in mijn mondhoek en probeer iets te begrijpen. Een tikje op mijn schouder, een Japanner. Of ik een foto... Geen goed museum, toch.