woensdag, oktober 31, 2007

dooie mus

Vanaf deze week kan iedereen die dat wil lid worden van de club. Leden krijgen maandelijks een tijdschrift én, hoera, stemrecht. Chris Woerts, commercieel directeur, vergelijkt de nieuwe organisatie met die van Barcelona. Daar kiezen de leden, de ‘socios’, elke vier jaar de president, de machtigste man van de club. Maar hoe gaat dat straks bij Feyenoord? Daar kiezen de leden een Supportersplatform, vorig jaar ontstaan uit een klankbordgroep, en dat vaardigt vervolgens iemand uit aan de Stichting Continuiteit Feyenoord Rotterdam N.V.. Nou, nou. Het kan niet op. De invloed van de aankomende ‘socios’ van Feyenoord is met andere woorden nihil. Als zij massaal van een bestuurslid af zouden willen, of een nieuwe zouden willen introduceren, kunnen ze stemmen tot ze een ons wegen. Iets uitmaken zal het niet. Feyenoord introduceert schijndemocratie. En het kost 30 euro. Als seizoenkaarthouder voel ik mij al jaren lid van de club, maar nu blijkt dat ik me heb vergist en daarvoor eerst in de buidel moet tasten. Om een dooie mus aan te schaffen.

donderdag, oktober 25, 2007

Café Louvre en Restaurant Slavia

De Legii Most bevalt me veel beter dan de Karluv Most waar iedereen het alsmaar over heeft. Natuurlijk, hij komt niet, als de Karelsbrug, uit de middeleeuwen, maar aan de voet staan het Nationaal Theater met gouden dak en het eeuwenoude Restaurant Slavia. Over deze brug rijden trams en het uitzicht op de Praagse burcht is droomachtig met die eeuwenoude Karelsbrug ervoor. Het mooiste uitzicht is trouwens vanuit Restaurant Slavia. Daar binnen hangen hoge spiegels in prachtige kaders waardoor je, waar je ook kijkt, je binnen een schilderij van Edward Hopper waant. De serveerster draagt een sjiek wit doorschijnende blouse. Zij was er nog niet toen Franz Kafka en Max Brod hier hun dagelijkse koppen koffie dronken. De belletjes van de tram klonken al wel. Die Karelsbrug is voor de toeristen. De Legii Most en de bijbehorende cafés voor de trams en de Pragers. In Café Louvre lijken de jaren twintig levend. Langs de hoge ramen drinkt en rookt oud en jong. Uit de biljartzaal met hoogpolig tapijt klinkt het balletje tik. Art Deco. Als Brod en Kafka niet in Slavia zaten, waren ze hier. Het is te begrijpen. De schaakborden en stukken staan klaar. Jongemannen schrijven in zwarte boekjes en in de hoek vertelt een oude man een verhaal van een brug die zijn rug niet recht kon houden. Buiten begint het zachtjes te regenen.

Café Mamut

De Tsjechen drinken per hoofd van de bevolking het meest bier in de wereld. 150 liter. En ze drinken bij elke gelegenheid. Bij het ontbijt. Tijdens een hike-tocht. In Praag is een kroeg met een klimmuur. Café Mamut in Brno neemt de zaak ook serieus op. Alles draait hier om het innemen van bier. Waarom zou je je tijdens het drinken laten afleiden door tijdrovende zaken als bestellen en afrekenen? Elke tafel heeft vier eigen tapkranen en een mogelijkheid om de glazen te spoelen. Een groot digitaal scherm houdt de stand per tafel bij en "let the games begin". De bedoeling is dat elke tafel probeert om bovenaan de lijst op het scherm te komen, of dan tenminste toch in het linkerrijtje. Vals spelen is er niet bij, een half biertje wordt op het scherm, tot hoon van de andere gasten, glashard getoond. Heerlijk een avondje gezellig tegen elkaar op drinken. Welkom in Tsjechië.

woensdag, oktober 17, 2007

herrie op het dagverblijf

Klaas' eerste dag op het kinderdagverblijf. Mijn grootste angst was dat als ik hem op zou halen, hij mij totaal ongeïnteresseerd zou opnemen alsof hij net zo lief met welke andere vader of moeder dan ook mee naar huis zou gaan. Tussen de middag werden we al opgebeld. Klaas schopte herrie op het dagverblijf. "Hij is net drie maanden," zei ik, maar Klaas weigerde dienst. De twee belangrijkste dingen die een drie maanden oude baby kan, drinken en slapen, weigerde meneer pertinent. Tussen de middag moest Susan eraan te pas komen om hem de fles te geven. En toen ik hem om vier uur in de middag, tot opluchting van de dames, op kwam ophalen was hij in dikke tranen. Totdat hij zijn vader zag. Meteen hield hij op met huilen en legde zijn hoofd kalm op mijn schouder. Beretrots nam ik mijn zoon mee naar huis.

zondag, oktober 14, 2007

Volkswagen

In de Kuip draaien ze voor de wedstrijd altijd een geluidsbandje met zoiets als: "Makaay rijdt Volkswagen, Van Bronckhorst rijdt Volkswagen, Timmer rijdt Volkswagen, De Cler rijdt Volkswagen. En u?" En wij antwoordden dan heel gevat met: "Mazda en Citroën", maar de Mazda is naar het kerkhof en de Citroën vervangen door, jawel, een Volkswagen. Nu is al dat gedoe met auto's, ik merkte het eerder al op, ontzettende onzin, maar zo'n grote Golf staat stiekem, niet doorvertellen, toch lekkerder voor de deur dan die Saxo waarbij je 's morgens na een beetje storm toch altijd ging kijken of ie er nog wel stond. Vanmorgen ging ik ook even kijken of de Volkswagen er nog was, maar dat was om heel andere redenen. Ik was weer even een klein jongetje. Leuk. En laten we eerlijk zijn, als het goed genoeg is voor Feyenoord 1, dan mag de familie Beute niet mopperen, toch?

dinsdag, oktober 09, 2007

snottebel voor rood licht

Het is tien voor half negen. Op het Valkenbosplein dringen tientallen fietsers op het smalle pad voor het stoplicht om de Beeklaan over te steken. Ik negeer het fietspad en een stuk of drie rode stoplichten en rijd in één keer het plein over, de Groot Hertoginnenlaan in. Ik win een kleine minuut terug op de drie minuten die ik te laat van huis ben vertrokken. Bij het volgende stoplicht voor de Suezkade gaat het mis. Volledig bereid het onnodig rode ding rücksichtslos te passeren, zie ik in mijn ooghoek het lieve, kleine jongetje met dito fietshelmpje naast zijn moeder staan. Snottebel. Ik trap op de rem en kom tot een tijdrovende stilstand. Ik ben nu officieel bijna te laat voor school. En toch is doorrijden erger. Het jongetje haalt zijn neus op. De hand van zijn moeder rust op zijn schouder. Leerlingen scheuren aan alle kanten langs ons heen. Zij komen wel op tijd. Maar dat heerlijke jochie. Naast zijn moeder, die hem heeft verteld hoe gevaarlijk het is om door rood te rijden, en dat hij dat nooit, maar dan ook écht nooit mag doen. De moeder, het jongetje en ik, we wachten geduldig. Op het moment dat een kilometer verder op school de eerste bel gaat, krijgen wij groen licht en steek ik de Suezkade over. Dan komt de tram ook nog langs, weer drieëndertig seconden. Het wordt verdraaid krap nu. Ik ben Tom Boonen en spurt bij moeder en kind vandaan. Als ik door het laatste rode stoplicht van mijn route rijd, ben ik voor hun goddank uit zicht.

vrijdag, oktober 05, 2007

blikschade

Er zijn mensen die nogal gehecht zijn aan hun auto. Ik heb daar geen last van. Onze Citroen Saxo 538 mag morgen omgetoverd zijn in een Renault of Mazda van dezelfde waarde en ik zal er geen minuut minder om slapen. Nu echter een onverlaat in een Nissan Sunny de Saxo voor duizenden euro's aan schade heeft toegebracht, sta ik voor een vreemd dilemma. Als ik de reparatiekosten betaal, ben ik een stuk armer en heb ik daar mijn eigen oude autootje voor terug. Voor hetzelfde geld kan ik ook een nieuwe auto kopen die dan wel minder waard is dan de gerepareerde Saxo. De eerste optie is natuurlijk veel beter. In financieel opzicht. Maar 2.000 euro betalen voor iets dat je al had... water naar de zee, vuur naar Griekenland, buitenlanders naar PSV. Het woord is aan Ohra, de verzekeringsmaatschappij van de Sunny-bestuurder, of aan een Denny Crane die onze zaak op briljante wijze gaat bepleiten. Ik wens ze veel wijsheid toe. Daddy needs a new car!