zondag, juli 29, 2007

Rasmussen

Vandaag wint Contador de Tour de France, editie 2007. En wat worden wij geacht te doen? Moeten we de twee prachtige overwinningen van Rasmussen maar vergeten? De laatste kilometer op de Col d'Aubisque waarin hij zonder te demarreren wegreed van Leipheimer en Contador. Het was legendarisch mooie televisie, ik heb de hele beklimming op het puntje van mijn stoel gezeten met pijn in mijn verzuurde benen. Het menselijk lijden is een genot voor het oog. Ik heb Rasmussen de tour zien winnen, en hij won zoals The Boss zeven keer niet gewonnen heeft. Niet door een goede tijdrit, maar door aan te vallen. Rasmussen won en Contador wint (maar hij verloor en kreeg in een kilometer 35 seconden aan zijn broek). Het hoort bij het fietsen.
En dat we op weg zijn naar een 'schone' Tour en een 'schone' wielersport is flauwekul. In 1998, le Tour Dopage, finishte de helft van de renners. Het was de grote schoonmaak. Alles zou vanaf dat moment beter worden. We zijn negen jaar, maar geen stap verder.
Zo af en toe ga ik nog eens lekker aan die lelijke Deen zitten denken. Op de Col d'Aubisque. De top drie bijelkaar. Alle drie op sterven na dood. Nog 1 kilometer. En gewoon wegrijden.

woensdag, juli 25, 2007

Nescio

Van Hoek, docent Letteren aan de Hogeschool, vertelde me dat hij elke zomer opnieuw het volledige werk van Nescio leest. Dat leek me destijds wat overdreven en romantisch.
Deze zomer lees ik Nescio voor de vijfde keer.
Al gaat de Titaantjes over 'jongens', hoe ouder je wordt, hoe krachtiger Nescio's waarheid doordringt. Nergens is het thema van onvervulde verlangens zo mooi en helder terug te vinden als in zijn werk. Het oeuvre is overzichtelijk. Het verzamelde werk van Nescio beslaat ongeveer evenveel pagina's als de laatste Harry Potter. En elke zin is raak. "Den winter bracht i in Amsterdam door, waar ze druk bezig geweest waren, mooie huizen af te breken en er leelijke voor in de plaats te zetten, al tobbende." Helder als glas en die laatste twee woorden... In mijn studentijd onderstreepte ik in boeken de mooiste zinnen en passages die ik tegenkwam. Bij Nescio blijf je aan de gang.

"Doelloos zit ik. Gods doel is de doelloosheid. Maar voor geen mensch is het weggelegd dit bij voortduring te beseffen."

Ik kan nauwelijks wachten tot volgende zomer.

vrijdag, juli 13, 2007

kleine Klaas

Vandaag was mijn oma op bezoek. Voor ons is Klaas gewoon Klaas, maar zij noemde hem liefkozend 'kleine Klaas'. En zo is het natuurlijk. Het is jammer dat grote Klaas het niet mee mag maken, zij gelukkig wel.

linkeballen

Stiekem mis ik Mart en eigenlijk zou ik naar Radio Tour de France moeten luisteren, maar de combinatie van fraaie televisie-beelden van het Franse landschap en het stemgeluid van de heren Ducrot en Dijkstra is simpelweg niet te versmaden. Zelfs de saaiste etappe is een genot. Toegegeven, Blaak, Ducrot moet het woord 'linkeballen' niet meer gebruiken, maar in een tour vult de man met het grootste gemak een vermakelijk quoteboek.
Herbert Dijkstra heeft, lijkt het, van de NOS de opdracht gekregen om ons af en toe te attenderen op de omgeving. Jean Nelisse deed dat immers altijd zo mooi. Bij Dijkstra gaat het wat minder vanzelfsprekend. Hij klinkt alsof hij met de reisgids voor de neus zit. Bij het zoveelste kasteeltje vertelde hij vandaag over het interessante interieur en dat, net als overal in de Bourgogne, er wijnproeverijen zijn. Ducrot: "Zit jij beetje bij te beunen voor de Franse VVV?"
De koploper rijdt een heuvel op. "Dit is niet steil. Wel lang. Het is wel degelijk een pukkeltje. Zeg maar een rand voor een dal." In deze tour meten ze de snelheid van de sprinters de laatste meters voor de finish. Van de week was dat iets over de zestig kilometer per uur. Dijkstra was niet bijzonder onder de indruk. Ducrot: "Ok. Ik ben fit. Het is mooi weer. Windje mee. Dan haal ik de 45, en dat houd ik, nou, zeker een meter vol."
De Tour de France kan niet lang genoeg duren.

donderdag, juli 05, 2007

Klaas Gerard Beute





maandag, juli 02, 2007

Adams apples

Een neo-nazi doet zijn shirt, ook als hij een beetje op leeftijd is, strak in zijn spijkerbroek en kijkt nors. Adam. Hij staat in een weids groen landschap en wordt opgehaald door de dominee bij wie hij de laatste drie maanden van zijn gevangenisstraf uit moet zitten. De dominee gelooft alleen in het goede.De twee andere 'gasten', een vetzuchtige, verkrachtende alcoholist en een moslim die tankstations berooft complementeren het gezelschap. Adam moet een project hebben de komende drie maanden. Dat wordt: het bakken van een appeltaart met de appels uit de tuin naast de kerk. Het lot werkt echter niet mee: kraaien, wurmen en de bliksem teisteren de boom. In zijn kamer valt het portret van Hitler voortdurend van de muur en de bijbel valt steeds open bij het hoofdstuk Job. Adams Apples is een zwarte komedie, een sprookje, slapstick, over the top, bizar en grappig. Mooie kitsch is geen kitsch. Adam doet er alles aan om de dominee, die in volledige ontekking leeft, te tarten. De kraaien zitten in de boom. Adam komt met een pistool aanlopen. 'Mijn oom schoot een kraai uit de boom. Ze kwamen nooit meer terug.' Hij houdt het wapen in de richting van de dominee. Die antwoordt: 'Misschien moeten we het maar eens proberen.' De moslim zegt: 'Mogen we hier schieten? Had dat meteen gezegd.' Hij haalt een pistool onder zijn broekriem vandaan en schiet met vijf kogels vijf kraaien uit de boom. De kraaien vallen als rijpe appels uit de boom. Als iedereen minuten later verbaasd aan de eettafel zit, horen we hem buiten nog altijd te keer gaan. Mads Mikkelsen in korte broek met rare neus en baardje. Ulrich Thomsen als nazi. Take That in de autoradio. Een knok- of schietpartij tussendoor. Lekkere film.