dinsdag, mei 29, 2007

Mto Wa Mbu

Op het moment dat de Masaikrijger op zijn fiets wil stappen klinkt een ringtone. ‘Jambo Bwana’. Een plaatselijke hit. Met een nonchalant gebaar zet de krijger zijn speer in het zand. Vanonder het traditioneel roodzwart geblokte gewaad komt zijn mobieltje tevoorschijn. Na een kort gesprek in Swahili zegt hij dat we op moeten schieten.
“Pole-pole,” reageert Rob glimlachend. Swahili voor ‘rustig aan’. Het is de lijfspreuk van elke zichzelf respecterende Afrikaan. Je hoort het de hele dag door. Met of zonder aanleiding. Geen haast.
Elke straathoek smeult. Op de plek waar gisteren een oude grijze olifant verveeld vijf jonge bananenbomen omlegde, zetten de oude mannen zich in de schaduw neer op de stammen. Kinderen komen met honderden in felpaarse sweaters het schoolgebouw uit. Zingend en in hun handen klappend. Al snel vormen ze lange slierten de straatjes in en de heuvels op. Als vrolijk gekleurde geiten. Vrouwen koken op de open plekken voor hun huisjes. De meeste woninkjes zijn gebouwd van losse stukken golfplaat. Kippen scharrelen tussen stukken plastic. Een grote boom naast het stenen kerkgebouw is gevuld met Maraboes. Oerlelijke ooievaars.Aan de rand van de bananenplantage is een begroeid houten hek. Door een smalle ingang komen we op een kleine binnenplaats vol met bloemen. De hele tuin staat in bloei. Twee jongemannen zitten op rafelende tuinstoelen. Aan een boomtak hangt een transistorradio waaruit zachtjes reggea ruist.
‘You look lost,’ zegt een van hen tegen ons. Hij komt overeind en gaat voor Rob staan.
‘Yes,’ antwoordt Rob, ‘is this the Royal Operahouse?’
De jongen grijpt naar zijn buik en zakt door zijn knieën. De andere jongen valt uit zijn stoel. Het duurt even voordat we snappen dat ze lachen. Mateloos. We zijn in een Afrikaanse coffeeshop in the middle of nowhere, maar dat ben je hier al gauw. De verkopers hebben hun handelswaar zelf opgerookt. Ze hebben een fantastische dag. Al gauw laat Rob al zijn moppen op ze los en zij lachen tot ze er ziek van worden. Onze Masaikrijger verdwijnt op zijn fiets om vier minuten later terug te komen met koude pils. Die drinken we, pole-pole, onder de boom. Zo kan het soms opeens zijn. Domweg gelukkig in Mto Wa Mbu.

woensdag, mei 23, 2007

reactie van Wertheim

Hieronder de reactie van Micha Wertheim op mijn U-blad column (zie 5 mei jl. op deze blog). De inhoud en spelfouten zijn voor zijn rekening.

Via via kwam mij een eigenaardige column onder ogen van Ublad columnist Xander Michiel Beute. In de column maakt Xander Michiel zich boos over iets dat ik drie weken geleden op de radio heb gezegt. Helaas heeft hij er niet zo veel van begrepen.
Daarom nog één keer. Ruim een maand geleden zat er een Imam bij Pauw en het Wittemannetje in het programma. Hij was daar op uitnodiging van Pauw en het Wittemannetje. Ze hadden gevraagd of hij naar de studio wilde komen, en dat had hij gedaan op voorwaarde dat er geen wijn zou worden geschonken. Pauw en het Wittemannetje hadden daar zonder morren mee ingestemd. Pas toen de camera aan ging hadden ze de behoefde en de moed om daar schande van te spreken. Op de radio herinnerde ik er aan dat de Dalai Lama (Een Lama die niet improviseert maar mediteert) ooit bij Adriaan van dit te gast was geweest, en dat ook deze geestelijke geen wijn in de studio wilde. Adriaan van Dis ging daar mee akkoord en dat was dat. Als ik Xander en Michiel mag begrijpen was dat dus 'politiek correct' gedrag van Adriaan van Dis. Adriaan van Dis had net als Pauw en het Wittemannetje moeten inhakken op de Dalai Lama, om hem duidelijk te maken dat hij zich diende aan te passen.
Nogmaals, de Imam in kwestie heeft nooit geëist dat hij op TV moest, hij was te gast in een programma dat hem graag wilde, en niet andersom.
Dat de imam in kwestie misschien abjecte meningen heeft, werd in het programma van Pauw en het Wittemannetje in het geheel niet duidelijk, omdat de gastheren net als Xander en Michiel bijvoorbaat zo boos en verontwaardigt waren dat ze niet eens de moeite namen om een gewoon gesprek te voeren.
Xander en Michiel verwijten mij dat ik politiek correct ben. Het is opmerkelijk dat  correct zijn, tegenwoordig een scheldoord is.
Xander en Michiel raden mij aan om voor de spiegel te gaan staan, en mij diep te schamen. Ik zal hun advies opvolgen.  Ik zal voor de spiegel gaan staan en mij diep schamen voor het fijt dat ik mij heb laten verlijden een reactie te schrijven op een zo marginaal, dom, en zoals Xander en Michiel zelf aan aangaven, incorrect (niet juist) stuk.
Zelf  willen Xander en Michiel zich voortaan richten op het schrijven van stukjes over mooie meisjes besluiten ze hun column. Dat lijkt mij een zinnig voornemen. Al houd ik mijn hard vast voor die mooie Meisjes.

Micha Wertheim

dinsdag, mei 22, 2007

voetballende vrouwen

Vrouwenvoetbal is niets totdat je elf Sorghvlietmeisjes over het veld hebt zien dartelen. Vanmiddag speelden ze tegen de 'Sharks' van the American International School Rotterdam. Uit. Altijd lastig. Zeker als je nog nooit samen gespeeld hebt en je team grotendeels uit hockeyers bestaat. Enthousiast waren de meisjes wel, gedisciplineerd ook. Rosie was een ausputzer om van te dromen, Hedwych ontpopte zich tot een van de meest goed gebekte, maar ook een van de meest begaafde mid-mids in het vrouwenvoetbal ooit. De rest deed niets voor deze twee heldinnen onder. Laurie bestreek de gehele rechterhelft en hield voortdurend twee 'Sharks' bezig. Nadine dribbelde erop los. Katie is een van de eerste backs aller tijden die tot drie keer toe een tegenstander uitkapte die een kleine meter groter was dan zij, net zo makkelijk, Merel heeft niet alleen techniek, maar ook overzicht, Nienke bleek een keiharde verdedigster met opbouwende kwaliteiten, Ayla de harde werker die alle duels inging en won, Sophia toonde een inzet waar trainers alleen van kunnen dromen en maakte een wonderschone 1-2 met Nadine, Quirine hoefde haar keeperskwaliteiten nauwelijks te tonen en Spekkie, onze spits, scoorde een onvervalste hat-trick. Sorghvliet veegde de vloer aan met de (competitie spelende) 'Sharks'. 5-0. De twee andere goals kwamen van de begaafde voet van Hedwych. Droomelftal. Een prachtige sport, vrouwenvoetbal.

zondag, mei 20, 2007

the Hague Jazz

Het North Sea Jazz Festival heeft de stad verlaten. Vanwege gedoe. Gelukkig zijn er mensen die dan een nieuw festival organiseren dat dan gewoon hetzelfde is. In het congresgebouw. Twee dagen. Uitverkocht. Ambitieus programma. De zalen hebben jazzy namen. De grote tent achter is zo goed verstopt dat de massa eerst door "Louis' Basement" moet om dan buitenlangs de garage in te wandelen, hoekje om en de tent in. Solomon Burke zit in zijn glitterpak in zetel op het podium, hij gooit eens een roos de kolkende massa in. De goede man is tenslotte de heavyweight world champion of soul. In "Blakey's Corner" swingen de Brooklyn Funk Essentials. In "Chet's House" wordt gelounged. In Glenn's Blue Note speelt een erg hippe Zweedse jazzband met mannen in jurken en een heerlijke zangeres, en dan is het weer rennen naar "the A Train Tent" voor Kid Creole and the Coconuts of het nog veel swingerende en o zo foute Earth, Wind & Fire. Den Haag. Waanzinnige stad. Soms. Lekker jazzfestival.

(even tussen haakjes: zo'n slogan, don't jazzytate, het is vast een goedbedoelde woordspeling, maar een beetje verdrietig word je er wel van)

woensdag, mei 16, 2007

de kapper en ironie

In de grote, hippe kapperszaak op de Fahrenheitstraat staat een happy house-cd op. Iets te hard.
'Ik ga nu achter je oor knippen,' zegt de kapper, een jongen van begin twintig met lang haar, een peircing in zijn onderlip en een ringbaardje. 'Dat moet heel precies. Dus ik ben even stil.'
'Geen probleem. Kan ik lekker naar de muziek luisteren.'
'Vind je het mooi?'
'Ik heb al hun platen.'
'Echt?'
'Nee.'
Hij grijpt naar een nieuwe schaar, herschikt een paar haren op mijn hoofd en knipt vrolijk verder.
'Op school zullen ze morgen zeker wel wat zeggen over je haar?'
'Ja, kinderen zien alles.'
'Ik zag het vroeger ook meteen als een leraar bijvoorbeeld een nieuwe trui had. '
'Ja, het is onvoorstelbaar. Als ik nieuwe sokken draag, krijg ik al opmerkingen.'
'O, dat was bij mij niet zo. Truien wel, maar sokken niet.'
Ik schud mijn hoofd. Heel voorzichtig. 'Sorry, misschien overdreef ik een beetje.'
'Ik dacht al.' Hij glimlacht naar me. 'Mogen de bakkebaarden iets korter?'
'Absoluut niet.'

dinsdag, mei 15, 2007

boven is het stil

Het Nederland van Gerbrand Bakker kennen veel Nederlanders niet meer. Het boerenleven, polder, een molentje, kraaien, schapen, het IJsselmeer, geen mobieltjes, geen televisie en ergens in de verte de grote stad. Helmer, de held van de roman, verlangt na een lang leven op de boerderij - "met mijn hoofd onder de koeien" - om eindelijk weg te kunnen. Waarheen? Denemarken. De kaart van het exotische land hangt boven zijn bed. 's Avonds leert hij de plaatsen uit zijn hoofd. Hollandser kan het niet.
Op zolder ligt Helmers vader te sterven. Helmer maakt het hem zo ongemakkelijk mogelijk. Wraak. En dan zijn er nog de gestorven tweelingbroer, de zoon van diens grote liefde, de knecht en Helmers sluimerende homoseksualiteit. In deze roman waarin nauwelijks iets wordt uitgesproken is de norse, stervende vader die enige die het in de gaten lijkt te hebben. In de beschrijvingen van de natuur doet Bakker aan Nescio denken. Hij is een stilist, legt zo weinig mogelijk uit en dat is wel zo lekker. Er valt hier en daar wel wat op te merken aan 'Boven is het stil', die plotselinge waardeoordeeltjes tussendoor. Bovenal is het een heerlijk Hollands boek. Dat je ineens zin krijgt in een koe.

zaterdag, mei 12, 2007

De Dijk in het Paard en dan backstage

De Dijk drinkt Grolsch. Want zo zijn ze. Als verlegen schooljongetjes staan we in de kleedkamer. We hebben handjes geschud. Nico Arzbach deelt blikjes bier uit. De beroemde Jantien Keunen grijpt naar de bijna lege fles Jack Daniels. Die komt morgen weer van pas. Huub van der Lubbe kleedt zich in een hoekje haastig om. Druk. In een blauwgebloemde blouse, een leren jack en getooid met een drukke sjaal neemt hij afscheid. Wij zijn de gast van Mike Booth, trompettist, die samen met saxofonist, Ronald Brunt, de Hot Haarlemmer Dijk Horns vormt. De Bolle Beer schiet een plaatje. De Dijk is de beste Nederlandse band van de wereld, na De Dijk is er heel lang helemaal niks, en dat komt niet omdat de rest zo slecht is, maar zó goed is De Dijk. Misschien zijn veel van hun nummers onderhand wel te mooi om in een rokerige rumoerige ruimte als Het Paard gespeeld te worden, maar ja, rock & roll. Zoals ze Onderuit speelden... zo'n tekst, zulke muziek, de beleving. Dat is De Dijk. En wij drinken een biertje met ze, schudden nog eens een handje en lopen tenslotte blij als kleine kinderen het Paard uit.

woensdag, mei 09, 2007

pufcursus

De papa-avonden voor de zwangerschapsgym worden doorgaans keurig op Champions Leagueavonden gepland. Dat heeft nauwelijks invloed op de opkomst, want je moet wel erg sterk in je schoenen staan om de druk te kunnen weerstaan. Een man moet weten welke lijdensweg zijn vrouw af moet leggen om hem vader te maken. Een man moet zijn vrouw bijstaan, masseren, meepuffen, vasthouden, afdeppen, afkoelen en kalm houden. Acht mannen en acht vrouwen op een matje in een zaaltje aan de Hanenburglaan. 'Door de neus inademen en door de mond uitademen, alsof je een veertje wegblaast, indien nodig in stukjes, puffen dus.' Af en toe eens een voetmassage. Echt. Een kind kan de was doen. Wat de vaders betreft.

dinsdag, mei 08, 2007

Capote

"Capote" toont hoe de schrijver worstelt met zijn non-fictieverhaal. Het conflict is prachtig. Capote doet er alles aan om het vertrouwen van de moordenaars Smith en Hickock te winnen, regelt een goede advocaat voor ze, bezoekt ze regelmatig in de gevangenis en noemt zichzelf 'hun vriend'. Als Perry Smith hem eindelijk in details heeft beschreven hoe hij de familie Clutter heeft vermoord - "I thought he [Clutter] was a very nice, gentle man. I thought so right up until I slit his throat" - heeft hij ze niet meer nodig. Om zijn boek af te kunnen schrijven, moet de opgelegde doodstraf voltrokken worden. Capote wordt er zenuwachtig van dat het maar niet gebeurd. "If they win this appeal," zegt hij op een gegeven moment, "I may have a complete nervous breakdown." Die krijgt hij inderdaad, maar niet omdat ze het hoger beroep winnen. Mede dankzij Capote's weigering een advocaat te zoeken verliezen ze. Capote bezoekt de mannen een laatste keer, minuten voordat ze opgehangen worden. Op verzoek van Perry Smith woont hij ook de executie bij. Na afloop lijkt Capote het schuldgevoel niet aan te kunnen. Op een hotelkamer, in een jongenspyjama, belt hij zijn vriendin Harper Lee. "There wasn't anything I could have done to save them." Zij antwoordt: "Maybe, but the fact is you didn't want to." De schrijver heeft zes jaar van zijn leven gegeven. Het heeft hem een onvoorstelbaar goed boek en eeuwige roem gebracht, en hem definitief gesloopt.

maandag, mei 07, 2007

the lost city

Je kunt ook te hard je best doen. Andy Garcia wil als debuterend regisseur alles tegelijk. The Lost City heeft trekjes van een maffiafilm, een komedie, een romantisch drama, een politiek drama, een historische film en een muziekfilm. Andy Garcia zelf speelt Andy Garcia zoals alleen hij Andy Garcia kan spelen: een autoritaire, maar elegante charmeur. De man kan niet anders. De manier waarop de Cubaanse revolutie wordt behandeld is vergelijkbaar met zoals het in The Godfather II gebeurt: zijdelings, als decor. Toch is het de belangrijkste gebeurtenis van de film. Garcia laat intussen veel dansers zien die zich Cubaans mooi op heerlijke muziek voortbewegen. Hij is geboren in Cuba en is duidelijk persoonlijk betrokken bij zijn eerste film. Dat is mooi, maar een filmmaker moet wel durven kiezen. Er zitten zes prachtige films in The Lost City. Dat zijn er vijf teveel.

zaterdag, mei 05, 2007

Wertheim

Het begint vaak met een glaasje wijn, een goede discussie, soms zelfs letterlijk. Een paar weken geleden alweer wenste een imam niet aan de tafel van Pauw en Witteman te zitten zolang daar wijn op tafel stond. Zo erg is dat niet. Je kunt twee dingen doen: hem naar huis sturen of de wijn weghalen en de man eens flink aan de tand voelen waarom hij anderen zijn wil oplegt. Er werd, verstandig, voor het laatste gekozen. En nu zou je denken dat we in dit land zo onderhand hadden afgerekend met het politiek correcte denken. Nu ja, dat is een nogal lastige term omdat rechtse mensen daar eigenlijk alle linkse ideeën onder rekenen. Vanuit dat oogpunt bestaat het gelukkig nog. Ik bedoel meer de volgende politieke correctheid: Micha Wertheim die in een radiocolumn Pauw en Witteman aanvalt omdat ze de ‘excentrieke imam’ te hard zouden hebben aangepakt en hem onverdraagzaamheid hebben verweten. Nou ja zeg, het idee! Hoe komen ze erbij?
Kunnen we alsjeblieft, alsjeblieft, alsjeblieft eens af van de halfbakken kleutermeninkjes van dit soort halvegare slapjanussen? Ik word er zo moe van dit ik daar dan over moet schrijven, dat doe ik liever over een mooi roodharig meisje in een blauw jurkje in de schaduw van een lindeboom, maar dan hoor ik op de radio iemand serieus opkomen voor deze ‘excentrieke’ imam. Een man die na zeventien jaar in dit land de Nederlandse taal niet beheerst, die zijn volgelingen adviseert om de Nederlandse staat schade toe te brengen, geen belasting te betalen, die meent dat het goed is om vrouwen zo nu en dan te slaan en die nog nooit een vinger heeft uitgestoken als een homoseksueel, door een van zijn geloofsgenoten, onrein wordt genoemd. Nederland is een prachtige democratie en elke imam mag denken wat hij wil, maar dat geeft anderen toch op zijn minst het recht hem ‘onverdraagzaam’ te noemen. Micha Werthheim, ga voor een spiegel staan en je verdraaid diep staan schamen, jongeman. Dan kan ik volgende keer tenminste weer gewoon stukjes over mooie meisjes schrijven.

dinsdag, mei 01, 2007

leve de republiek

Vlakbij de haven van Woudrichem staat op de dijk het huis van een zekere heer Groeneveld. De NOS bracht het gisteren mooi in beeld: een shot van de koningin op een boot en dan het dak van de heer Groeneveld waar de koninklijke familie langzaam voorbij voer. Dat is goede televisie. Vanmorgen las ik dat de republikein de tekst van zijn dak heeft moeten verwijderen, anders zou hij op grond van een noodverordening gearresteerd zijn. Hij heeft de tekst verwijderd. De NOS had haar slag gelukkig al geslagen.