zaterdag, maart 31, 2007

Verkade

Meisjes heb ik niet gezien, maar wel een boel oude machines en prachtige reclameaffiches van Verkade. Het was in Zaandam in een oude fabriekshal. Aan die posters is werkelijk alles goed: het lettertype, de kleuren, de afbeeldingen. Ze zijn eenvoudig en strak vormgegeven en honderd jaar na dato nog altijd modern. Kom daar vandaag de dag nog maar eens om in de reclame. Geen onaangenaam logo, maar simpelweg de merknaam met de juiste letters. Van Nelle had daar ook een handje van. Een paar jaar geleden kreeg je bij de aanschaf van twee pakken koffie (supra) een mok met de merknaam in het geel, blauw en rood. Maar ja, gewone koffie uit een gewoon pak gemaakt met een gewoon koffiezetapparaat drinkt geen mens meer en trouwens: een Illy espressokopje is ook een mooi ding. Alleen de posters laten te wensen over.

vrijdag, maart 30, 2007

de Graaf van Monte Cristo

Het laatste beeld is van een ongekende schoonheid. De graaf loopt in het grote wit weg, de zee ruist, het oneindige niets wordt blauw, alsmaar donkerder, van de graaf blijft in slowmotion alleen nog een silhouet over en tenslotte verdwijnt ook dat. In het zwart. Hij heeft zijn wraak gekregen, maar blijft achter, over. Alleen.
Stefan de Walle is een heerlijk acteur. Hij zal er ongetwijfeld hard voor moeten werken, maar ook een zware rol als deze speelt hij met zulk ogenschijnlijk gemak dat je er als kijker rustig van wordt. Het stuk duurt een kleine vier uur en is voortdurend boeiend. In een lange flashback wordt verteld hoe Edmond Dantes wordt beetgenomen, hoe zijn verraders furore maken in Parijs en hoe hij, in gevangenschap, een man van de wereld wordt. De graaf van Monte Cristo. In het deel na de pauze volgt de precies uitgekiende wraakactie. En dat is genieten. Wat is het toch dat wraak zo interessant maakt? En zo ontzettend lekker? Theo van Doesburg, de regisseur, toont in dit stuk echter ook duidelijk de keerzijde van de wraak. Wanneer is er nog sprake van gerechtigheid? De graaf komt voor een moeilijke keuze te staan. Zijn wraak of de liefde. Het web dat hij heeft gesponnen vangt hemzelf uiteindelijk ook. Als hij voor de liefde kiest, blijkt hij allang niet meer terug te kunnen. De wraak volgt alsnog. Dat is smullen. Als hij in een duel zijn laatste vijand heeft vernietigd, wenst Mercedes, de vrouw van zijn leven hem niet meer te zien. 'Wij zijn in rouw,' zegt ze en loopt weg. Edmon Dantes blijft alleen achter. Alleen met het grote niets en de ruisende zee.

woensdag, maart 28, 2007

Huub

Sommige schrijvers, kunstenaars of muzikanten lopen als een rode draad door je leven. Op mijn vijftiende leerde ik op zeilkamp, met mijn beste vriendje Bjorn, De Dijk kennen. Het was verplichte kost tijdens de afwas. Sindsdien heb ik elke plaat eindeloos beluisterd en tientallen concerten bezocht. Zo'n band wordt een deel van je leven. Gisteren speelde Huub van der Lubbe solo met zijn vriend Jan Robijn in de Regentes in de Weimarstraat. Het was een mengeling van humor en ernst, licht en zwaar, het schelpenlied, de grote Jaap Stobbeshow, de legendarische rock & rollband Big Shot and his Rocking Guns, de glazenspoeler, maar ook de prachtige nummers van Concordia. Het is vreemd om het rockidool van je jeugd het nummer 'Konijntje Zwiebelstaart' te zien en horen brengen, maar het was duidelijk dat het volgens beide mannen in het theater en in de muziek vooral ook om het plezier moet gaan, welnu, dat droop er vanaf. Een schitterende, vertaalde cover van Bob Dylans 'Make you feel my love.' Prachtige avond. Heerlijke zanger. Goede tekstschrijver.

Morgen begin ik meteen

Zo zit ik iedere avond
Weer neem ik mij allerlei voor
Zo kan het niet langer
Zo blijf ik behanger
En de tijd tikt genadeloos door

Ik neem een paar andere ogen
Blauw en niet meer zo zwart
Want het is niet wat het lijkt
Maar hoe je het bekijkt
Dus ik krijg ook een heel ander hart

maandag, maart 26, 2007

poll

Het Feyenoord E-zine heeft een poll gehouden. "Moet de house-muziek in De Kuip plaatsmaken voor Feyenoordliedjes?" Uitslag:

Ja: 62,7 %
Nee: 32,1 %
Geen mening: 5,2 %

zaterdag, maart 24, 2007

kaarsje

Op het moment dat ik een kaarsje opsteek, gaat mijn mobiel over. Snel druk ik het telefoontje weg en probeer een slecht gebedje. De Santa Maria sopra Minerva is een van de weinige grote kerken in Rome waar je nog een echt kaarsje aan kunt steken. Met vuur. Veel kaarsjes zijn elektrisch en die tellen naar mijn idee niet. 50 cent voor het omzetten van een schakelaar is raar en wil de symboliek een beetje charmant zijn dan is een vlammetje toch wel het minste. In mijn ooghoek staat de gekuiste Jezus van Michelangelo tegen zijn kruis te leunen. Voor Maria hier branden tientallen kaarsen. De mijne nu ook. Omdat ik geen wisselgeld heb, betaal ik met een twee euro muntstuk. Daarvoor zou ik vier lichtjes kunnen laten branden, maar eentje is genoeg. Er is een boel in te halen: de oma's, mijn zieke nicht, de ziel van mijn oom en natuurlijk Dirkje. In mijn broekzak meldt mijn mobiel rinkelend dat er een berichtje is. "Chiel, we drinken bier in de zon, terras links voor het Pantheon." Nog een paar seconden buig ik het hoofd voor Maria, dan haast ik me naar het Pantheon.

Trastevere

We staan in Rome, in Trastevere om precies te zijn (denk eraan: de eerste e is, heel on-Italiaans, een lange). Franz legt de groep uit hoe de wijk aan haar naam is gekomen. De meesten hebben enigszins opgelet bij Latijn en tenslotte komen ze dan ook zelfstandig tot de conclusie dat het zoveel betekent als: de overkant van de Tiber. Franz is verrukt. 'Prima,' zegt hij, 'het klopt ook, want als je aan de overkant van de Tiber staat, dan is dit de overkant van de Tiber.'

vrijdag, maart 09, 2007

de dichter

Bagdad. De man heeft vanmorgen zijn pak aangetrokken, is naar de vernietigde boekenmarkt aan de Mutanabistraat gewandeld en op de motorkap van een uitgebrande auto gaan staan. De dichter draagt voor uit eigen werk.

Arib, Wilders en Dijsselbloem

Dagblad Trouw geeft Wilders vandaag een flinke veeg uit de pan. Als iemand zich deloyaal opstelt jegens onze democratie, meldt het commentaar, dan is híj het. Zijn opstelling druist tegen alle democratische normen en waarden in.
Het blijft schrikken: een gekozen staatslid die ronduit hatelijke ideeen uit en zich gesteund weet door een miljoen, of meer, Nederlanders. De democratie is broos.
Pim van Galen van Nova had gisteren even gevinkt: 30 keer nam Wilders het woord schande in de mond. Dat ging om mevrouw Arib die in Marokko opkomt voor de mensenrechten. Inderdaad een schande. Het idee alleen al. Gelukkig wist Jeroen Dijsselbloem het gisteren in de Tweede Kamer goed te verwoorden. Hij zei het volgende: "Aan het einde van de opmerkingen van de heer Wilders rest ons eigenlijk maar één vraag, en dat is: Hoe haalt u het in uw hoofd om de positie van een collega ter discussie te stellen, de integriteit van een collega die zich al meer dan twintig jaar inspant voor mensenrechten, die een staat van dienst heeft waar u bij lange na niet aan kunt tippen, een collega die in een Marokkaanse gevangenis heeft gezeten samen met haar kleine kinderen in 1989 vanwége haar inzet voor de mensenrechten, hoe haalt u het in uw hoofd om haar integriteit op deze manier ter discussie te stellen? Meneer Wilders, ú moet zich schamen."

woensdag, maart 07, 2007

de Boylestraat

Voor de wijd geopende deuren van het oude schoolgebouwtje in de Boylestraat, een knusse zijstraat van de Valkenboskade, staan maar liefst vier borden:
"ingang stembureau". Aan de overkant wordt een Ford Taunis onder handen genomen in Garage Bunschoten. "Reparaties aan alle merken," staat op de gevel te lezen. Een klein Bovagvlaggetje wappert in een zuchtje wind. De fiets hoeft niet op slot. Als ik het stembureau binnenwandel begint het opnieuw te regenen. 'Dat kan er ook nog wel bij,' moppert de grijze man achter de tafel. De thermoskan met koffie gaat rond. Er staan twee stemcomputers. Eentje links en eentje rechts van het zaaltje. Ik kan kiezen. Op de vier medewerkers na is er niemand. Provinciale Staten. Ik kies. Links. Na gedane zaken mompel ik: 'nou, tot ziens maar weer.' De vier mompelen iets soortgelijks terug. De regen valt langzaam in de Boylestraat. Mijn fiets staat er nog. De democratie werkt als een zonnetje... het is meteen een stuk veiliger op straat. Met goed gemoed rijd ik de Boylestraat uit.

dinsdag, maart 06, 2007

huppie huppie huppie (2)

Beloofd, hierna houd ik erover op, maar onze kleine campagne heeft zijn vruchten afgeworpen. Afgelopen zondag werden voor aanvang van de wedstrijd weer gewoon Feyenoordliedjes in het stadion gedraaid. Hier en daar werd zelfs voorzichtig meegeklapt. Het hielp overigens weinig. Vandaag presenteerde Feyenoord, geheel tegen haar eigen motto 'geen woorden, maar daden' in, een heus beleidsplan. Daarin staat dat de club over drie tot vijf jaar weer hoofdprijzen wil gaan winnen. Goed plan.

vrijdag, maart 02, 2007

Rutte

Dat Wilders zichzelf en zijn nog altijd groeiende achterban belachelijk maakt met zijn ridicule aandachttrekkerij is irritant, maar was te verwachten. Van de week echter kondigde het volgende fenomeen zich aan: de VVD gaat achter de xenofobe praalwagen van de PVV aanlopen. Kamp zei bij Pauw en Witteman dat Albayrak een mooi gebaar zou maken door haar Turkse nationaliteit op te geven en Rutte herhaalde dit gisteren in de Tweede Kamer. Kleutergedrag. Zwak. Zielig. Leefde Rita Verdonk nog maar.