dinsdag, februari 27, 2007

cocaine in een vrouwenborst

Een succesvol plastisch chirurg wordt tijdens een operatie gestoord door de politie. Ze dreigen hem te arresteren. De chirurg heeft een zak cocaine bij zich. Hij weet die snel te verbergen in de borst van de jongedame die op zijn snijtafel ligt. Terwijl de chirurg voor een ander misdrijf drie jaar in de gevangenis doorbrengt, wordt de bewuste jongedame een beroemde soap-actrice. Als de chirurg vrijkomt, heeft hij snode plannen om de drugs terug te krijgen. "Daar, in die borsten, schudde zijn schat." De eerste poging mislukt heimelijk. Bij de tweede komt de actrice te overlijden. Ze wordt gecremeerd. De schat gaat verloren.
De Italiaan Niccolo Ammaniti schreef eerder de prachtige roman 'Ik ben niet bang'. Met dit miniboekje 'Jij bent mijn schat' doet hij niemand een plezier. Een verhaal kan tussen het realistische en het absurde in zweven onder de strikte voorwaarde dat het geloofwaardig blijft. Ammaniti, die bij het schrijven is geholpen door de acteur Antonio Manzini, lijkt er niet eens zijn best voor te doen. Het boekje hangt van onmogelijkheden aan elkaar. De actrice komt om het leven doordat de chirurg haar een injectie in haar borst geeft en de zak cocaine daarbij scheurt. De lezer verwacht nu op zijn minst een verklaring waarom er geen autopsie op het lichaam wordt gepleegd, maar nee, onze held is daarna gewoon weer van plan de lijkkist te ontvoeren om alsnog zijn coke te bemachtigen, en waarom eigenlijk? Kan een ooit succesvol plastisch chirurg zo aan lager wal raken? Natuurlijk, maar geloofwaardig weet Ammaniti ook dat niet te maken. Zelfs de omslag is uitermate ongelukkig. De ontwerper heeft het boekje hoogstwaarschijnlijk niet eens gelezen, want wat dit plaatje met de glamourwereld van coke, plastische chirurgie, voetbalsterren en soaps te maken heeft?
'Jij bent mijn schat' wekt toch vooral verbazing. Hoe is het mogelijk dat zo'n briljante schrijver van zo'n, laten we eerlijk zijn, prachtig plot zo'n knullig flutboekje heeft weten te maken? Teleurstellend.

zaterdag, februari 24, 2007

het shirt

Nog even over Feyenoord. Gisteravond in cafe de Spijkerbroek hebben we de kwestie nog eens doorgenomen. De aanhang van de club heeft geen bijzonder mooie reputatie, het heeft iets ordinairs zelfs. In Amsterdam is dat andersom, elke journalist, cabaretier, schrijver en kunstenaar lijkt daar in het bezit van een seizoenkaart. Wij moeten het doen met Wouter Bos, die het druk heeft met andere zaken, en Gerard Cox. Toch zit ik elke thuiswedstrijd met een filosoof en een theoloog op de tribune. In de auto hebben we het over het nieuwe stuk van het Nationaal Toneel, over de malaise van de moderniteit, over Shostakovitsj en over het nieuwe spitsenprobleem. En wij zijn niet de enige Feyenoorders die weleens een boek hebben gelezen. Kijk, je moet de club niet willen veranderen. Dat volkse, diep van binnen zijn ze daar in Amsterdam erg jaloers op, althans het volkse gedeelte, en dat is toch al gauw 93 procent van de Arena.
Vanmorgen lag er een heus voetbalshirt op de deurmat. Blij als een kind trok ik het direct aan. Het probleem met zo'n shirt is dat je er moeilijk met goed fatsoen mee in de tram of het stadion kunt gaan zitten. Ik overweeg de combinatie met een colbert, maar volgens Susan maakt dat de zaak er niet beter op. Sinds mensenheugenis draag ik op wedstrijddagen met trots mijn Feyenoordsjaal. Waarom kan een sjaal wel en een shirt niet? Er is in het leven veel om over na te denken. Voorlopig draag ik het shirt stiekem en binnenskamers. Vanmorgen lees ik de Trouw aan tafel met John Coltrane in de cd-speler, een ideale espresso bij de hand en in clubtenue. Ik vrees de deurbel.

donderdag, februari 22, 2007

hype-je

Zo maak je je druk over de muziek in het Feyenoordstadion en zo sta je op de voorpagina van de website van het AD.

FEYENOORD-FAN WIL AF VAN HOUSEMUZIEK
Door GERT ONNINK
ROTTERDAM - ,,We willen geen anonieme housemuziek, maar echte Feyenoord-clubliederen. Als ik in de Kuip zit, hoef ...

Het legioen moet weer ouderwetse 'echte' Feyenoord liederen te horen krijgen in de Kuip.

... ik voor de wedstrijd niet eerst drie kwartier herrie aan te horen.’’
Feyenoord-supporter Michiel Beute (31) doet, samen met drie andere aanhangers van de Rotterdamse voetbalclub, een opvallende oproep. Voor de aftrap van de thuiswedstrijden wil hij ‘leuke en nostalgische’ liedjes als ‘Feyenoord, Feyenoord, wat gaan we doen vandaag?’ (Cock van der Palm), ‘Het is feest bij Feyenoord’ (Hermes House Band) en ‘Huppie, huppie, huppie, Feyenoord is mijn cluppie’ (Willy Batenburg) horen. ,,En niet al die top 40-shit,’’ moppert de seizoenkaarthouder van vak VV.

Volgens de Hagenaar is het een trend, opzwepende muziek in voetbalstadions. Hij stuurt deze week een brief aan de directie van Feyenoord met zijn verzoek. ,,Laatst gingen er twee jongens van 14 jaar met ons mee. Die willen ook van de house af. Feyenoord heeft eeen prachtige traditie, die mag niet verloren gaan,’’ zegt Beute.
Volgens de Feyenoord Supportersvereniging (FSV) is er volop discussie over de muziek. ,,Er is pas een interne enquete gehouden onder de fans, waaruit een soort top 100 gekomen is,’’ zegt Joop Verschuuren. ,,De meeste supporters willen wat stevigere muziek, maar wel gemixt met Feyenoord-liedjes. Het mag niet te zoetsappig zijn, met Frans Bauer of iets uit Amsterdam hoeven we niet aan te komen.’’

Op de website van het AD en op verschillende Feyenoord-fansites stromen de reacties binnen.

dinsdag, februari 20, 2007

huppie huppie huppie

Het is mis in de Kuip. Dat begint al drie kwartier voor de wedstrijd. Niet alleen Kuyt en Kalou hebben de club van de zomer verlaten, ook is afscheid genomen van de traditie om voor aanvang van de wedstrijd clubliederen in de Kuip te laten horen. Die roemruchte Feyenoordliedjes zijn vervangen door anonieme housemuziek. Op zondagmiddag klinken geen prachtige stillistische wonderzinnen meer als: ‘Feyenoord, Feyenoord, wat gaan we doen vandaag?’, ‘niets aan de hand er kan er maar eentje de beste zijn’, ‘het is feest bij Feyenoord’ en natuurlijk het niet te versmaden: ‘huppie, huppie, huppie, Feyenoord dat is mijn cluppie.’
Onze volksclub heeft een prachtige traditie van clubliederen, er worden boeken over geschreven, geen Nederlandse club heeft zulke creatieve aanhangers, sterker nog, ten zuiden en ten noorden van de Maas kunnen ze een puntje zuigen aan zo’n clubtraditie.
Is deze traditie definitief vervangen? Is housemuziek de nieuwe cultuur van Feyenoord? Hebben de 40.000 mensen in het stadion allemaal de smaak van een opgeschoten jongen van twintig jaar? Zeker is dat die 40.000 mensen supporter zijn van Feyenoord. Het draaien van die clubliederen was een opmars naar de wedstrijd. Het waren ónze liederen in óns stadion. Zondagmiddag. Een lekker potje voetbal. De muziek van nu is anoniem, inwisselbaar, en dus net zo goed de muziek van Amsterdam en Eindhoven als die van ons Feyenoord. Er lijkt veel verloren te gaan in Rotterdam-Zuid. Laat ons sommige tradities alsjeblieft koesteren. Draai weer gewoon lekker Feyenoordliedjes in de Kuip.

donderdag, februari 15, 2007

Dimitri!

'Kutgedicht,' valt Jules Deelder met de deur in huis en begint aan zijn beroemde jazzy gedicht dat hij altijd en overal ten gehore brengt, 'o kut o snee o pruim o spleet o gleuf o naad o kier o reet...' Et cetera. Hafid Bouazza leest erotische Arabische poezie uit de middeleeuwen, verrassend plastisch en modern. 'Gisteren was uw endeldarm nog onbekend met kunst en wetenschap...' U begrijpt... het is Valentijn. Dichters en schrijvers komen samen in Zoetermeer om Saint Amour te aanbidden. Campert doet vanavond geen gedichten, maar leest uit Tot Zoens. Vooral het stukje waarin hij antwoord moet geven op de vraag waarom hij poezie schrijft om tenslotte ontkleed en verwikkeld met de vragenstelster op de vloer te belanden, daarom, daarom, daarom mompelend, is prachtig, maar wat raakt Campert oud. God verhoede dat hij een tweede Herman Brood wordt. De dichter verdient beter, al is het alleen maar om de regels: "de wereld swingt als de pest/de rest/is gemompel van bedelaars". Als na de pauze de voorleesbeurt aan Leonard Nolens is, begint een langdurige zen-oefening... wanneer de Vlaming erin zou slagen nog een greintje meer monotoon voor te dragen, zou hij louter een donkere brommende toon voortbrengen. Munsterman wekt de zaal allerminst. Onmogelijke zinnen aanelkaar frummelen is een vak op zich. Schrijven ook. Gelukkig komt Dimitri Verhulst nog het podium op. Rauw, maar stillistisch briljant en vooral ook grappig. Een verademing. De Helaasheid der Dingen is een prachtige roman. En als Verhulst eruit voordraagt, gebeurt er iets bijzonders. Het is voor een schrijver helaas een zeldzaamheid, maar deze man kan voorlezen! Hoera voor Dimitri. Hoera voor Belgie.

maandag, februari 05, 2007

blow-up

In de ogen van mijn vriend Blaak ben ik een onmens als het om films gaat. Hij houdt wel hoop. Met enige regelmaat krijg ik een stapel 'verantwoorde' dvd's mee naar huis die ik dan braaf bekijk. Gisteravond was het de beurt aan Antonioni's blow-up. Kijk, en dan ben ik direct weer een tevreden mens. De jazz-soundtrack van Herbie Hancock maakt de film al helemaal de moeite waard. Het beeld van artistiek Londen in de jaren zestig is stoer. Het plot is flinterdun. Blitse, hooghartige fotograaf scheurt in Rolls Royce cabriolet door de stad, bekt modellen af, vrijt met ze en fotografeert zonder het te weten een moord in een park. Dat levert enige spanning op, maar als het lijk is verdwenen en de foto-afdrukken uit het hippe atelier zijn gestolen, blijft er letterlijk niets van de verhaallijn over. Het decor is het onderwerp en dat is boeiend genoeg. Als tenslotte een groepje mime-spelers in het parkje, waar ook de moord plaatsvond, een potje denkbeeldig tennis speelt, kan het niet anders dan dat onze held de over het hek gespeelde bal opraapt en terug het veld ingooit. Uitzoomen. Aftitelen. Niets meer aan doen. Eenvoudig mooi. Blaak kan trots op me zijn.

zondag, februari 04, 2007

even voorstellen

Mag ik u voorstellen aan mijn dochter of zoon, Dirk. Op dit moment heeft zij/hij de respectabele leeftijd van circa min 20 weken. De foto vertoont wat gebreken en is niet van behoorlijke kwaliteit. Dirk wel. Vijf vingers per hand, vijf tenen per voet, ruggenwervels, lippen, neus, ogen, hartkamers, hij of zij is van alle gemakken voorzien en heeft alles wat een klein hartje kan wensen. Dezer dagen beginnen Dirk's moeder en ondergetekende met de opvoeding. Mozart luisteren. Het clublied oefenen. Tijdens de echo zwaaide Dirk er vrolijk op los. Die heeft er flinke zin in. Wij ook.