vrijdag, maart 30, 2007

de Graaf van Monte Cristo

Het laatste beeld is van een ongekende schoonheid. De graaf loopt in het grote wit weg, de zee ruist, het oneindige niets wordt blauw, alsmaar donkerder, van de graaf blijft in slowmotion alleen nog een silhouet over en tenslotte verdwijnt ook dat. In het zwart. Hij heeft zijn wraak gekregen, maar blijft achter, over. Alleen.
Stefan de Walle is een heerlijk acteur. Hij zal er ongetwijfeld hard voor moeten werken, maar ook een zware rol als deze speelt hij met zulk ogenschijnlijk gemak dat je er als kijker rustig van wordt. Het stuk duurt een kleine vier uur en is voortdurend boeiend. In een lange flashback wordt verteld hoe Edmond Dantes wordt beetgenomen, hoe zijn verraders furore maken in Parijs en hoe hij, in gevangenschap, een man van de wereld wordt. De graaf van Monte Cristo. In het deel na de pauze volgt de precies uitgekiende wraakactie. En dat is genieten. Wat is het toch dat wraak zo interessant maakt? En zo ontzettend lekker? Theo van Doesburg, de regisseur, toont in dit stuk echter ook duidelijk de keerzijde van de wraak. Wanneer is er nog sprake van gerechtigheid? De graaf komt voor een moeilijke keuze te staan. Zijn wraak of de liefde. Het web dat hij heeft gesponnen vangt hemzelf uiteindelijk ook. Als hij voor de liefde kiest, blijkt hij allang niet meer terug te kunnen. De wraak volgt alsnog. Dat is smullen. Als hij in een duel zijn laatste vijand heeft vernietigd, wenst Mercedes, de vrouw van zijn leven hem niet meer te zien. 'Wij zijn in rouw,' zegt ze en loopt weg. Edmon Dantes blijft alleen achter. Alleen met het grote niets en de ruisende zee.