donderdag, december 28, 2006

Leonard Cohen

Mijn slaapkamer in Gouda keek uit op een boom en rijtjeshuizen. Op het vuurhouten bureautje stond een oude typmachine. Ik was een groot dichter. Ik hoefde alleen nog maar de gedichten te schrijven om het te bewijzen. Daar had ik het erg druk mee. Leonard Cohen hielp me. Naar het lied 'the sisters of mercy' kon ik elf keer per dag luisteren. Muziek was tenslotte op zijn mooist als je het niet helemaal kon begrijpen. Een paar weken geleden ging de documentaire 'Leonard Cohen, I'm your man' in premiere. Voor de muziek in de film reisde filmmaakster Lunson in januari 2005 naar Sidney om opnamen te maken van het historische ´Came so far for beauty´-concert in het Sydney Opera House. Met live optredens van o.a. Nick Cave, Rufus Wainwright, Martha Wainwright, Beth Orton, Jarvis Cocker (Pulp) en Antony (Antony & the Johnsons). De liederen van Cohen zijn ijzersterk en blijven ook in de uitvoering van anderen recht overeind staan. In de interviews komen naast Cohen ook enkele andere artiesten aan het woord. De filmmaakster lijkt de balans hier kwijt. Ze toont teveel respect voor Bono, terwijl Nick Cave en Rufus Wainwright anekdotisch weten te vertellen beperkt de U2 zanger zich tot een eindeloze stroom van nietszeggende superlatieven. De momenten dat de grote meester zelf aan het woord is, maken de film interessant en goed. Cohen is elegant, heeft humor en een enorm relativeringsvermogen. I'm your man is een eerbetoon aan een legendarisch singer/songwriter. Zo'n film moet gemaakt worden nu het nog kan (kijk maar eens welke tijd zijn horloge aangeeft), maar volgende keer liever door iemand die vooral Cohen laat praten... en Antony laat zingen, want een mooier eerbetoon dan diens vertolking van 'If it be your will' is ondenkbaar.

donderdag, december 21, 2006

squash

Bravoure is mooi. Het is een luxe die je je kunt veroorloven als je wekelijks met Andre en Gertjan speelt. Hun wraak was zoet. Op mijn vrijgezellendag hebben ze me laten spelen tegen een vrouw die nummer 1 van Nederland is (ongeveer, het kan ook een plaatsje of wat lager zijn, dat vertelt de geschiedenis helaas niet precies). Dat was pijnlijk, leerzaam en vernederend. Erg interessant hoe haar baan veel kleiner leek dan de mijne terwijl het toch dezelfde was. Mijn lichaam lijkt nooit helemaal hersteld van die ervaring. Het leven gaat echter door, en de natuurlijke orde is weer boven komen drijven, wekelijks bijten Gertjan en Andre in het spreekwoordelijke stof. Vandaar ook dat ik vandaag met de borst vooruit de baan opstapte om met wat Sorghvlietleerlingen en docenten een toernooitje af te werken. De kindertjes kon deze oude man nog wel bijbenen, maar twee gymleraren en een tennisleraar... nauwelijks. Opnieuw heb ik hoekjes van de baan ontdekt waarvan ik het bestaan niet eens vermoedde. Heerlijk verfrissend is het wel. Volgende week ga ik natuurlijk weer gewoon met Gertjan en Andre... een man moet zijn ego tenslotte te vriend houden.

zaterdag, december 16, 2006

så som i himmelen

Van mijn therapeut heb ik geleerd om me niet te schamen als ik geraakt word door films waarin het sentiment niet wordt geschuwd. ‘Als je jezelf niet toestaat om je daaraan over te geven, kost het je bergen energie en het is nog ontzettend dom ook,’ waren ongeveer zijn woorden. ‘Het verstand wint al vaak genoeg.’ Verstandig gesproken, maar veel drama’s en feel good films raken mij in de verste verte niet. Så som i himmelen (as it is in heaven) van Kay Pollak wel. Een beroemd dirigent, die overwerkt is en vanwege een zwak hart tot rust moet komen, keert terug naar het dorp waar hij een ongelukkige jeugd doormaakte, daar besluit hij een plaatselijk koor dat op sterven na dood is nieuw leven in te blazen, eerst zijn er de gebruikelijke strubbelingen, maar die worden overkomen, de liefde ligt ook op de loer, heerlijk, maar het ware drama moet natuurlijk nog komen. De regisseur bewandelt ongeneerd de geijkte paden en je kunt het hem niet kwalijk nemen. Integendeel. As it is in heaven is zo eenvoudig goed dat je wel van steen moet zijn om niet voortdurend met een brok in je keel te zitten. De film is gevuld met louter levensechte karakters. Geen gladde, gevatte, veel te knappe acteurs op een gelikte soundtrack, maar echte mensen van vlees en bloed met alle gebreken van dien, soms weten ze gewoon even een tijdje niet wat ze moeten zeggen, en dat in een prachtig en ontroerend verhaal. As it is in heaven is een schitterende film. Om van te janken.

vrijdag, december 15, 2006

zittend naakt

Nog een schilderij. Het Sorghvliet had een personeelsdag. We reisden af naar Antwerpen, het Koninklijk Museum voor Schone Kunsten. Het is een leuk spelletje om in een museum het mooiste werk uit te kiezen. Er was veel moois te zien. Modigliani won. Een lekker wijf. Amadeo Modigliani schilderde tussen het buitenzetten van de bloemetjes door meesterwerken. Zijn vrouwen zijn allemaal even verleidelijk. Het gezicht van deze dame doet ver weg aan een Afrikaans masker denken, misschien beïnvloed door stadsgenoot en kennis Picasso. Kijkt ze schalks? In elk geval gaat haar blik langs de schilder naar iets of iemand anders in de kamer. Haar donkere haren vallen bijna weg tegen de achtergrond, haar blanke lijf daarentegen springt eruit. Elegant. Zacht. Schone kunst. Na een kleine twee uur in het museum, schreeuwden de cafés van Antwerpen om onze komst. Er mocht niet langer gewacht worden. Het serieuze innemen moest zijn aanvang hebben.

woensdag, december 06, 2006

portrait of an artist

Geinspireerd door Blaak heb ik in mijn luie stoel zitten bedenken wat het mooiste schilderij aller tijden is. Een kopje 'Roma' espresso erbij. Het nadenken was een genoegen. Het antwoord was er natuurlijk al voordat ik in de stoel neerzakte. Het mooiste schilderij aller tijden is ‘Portrait of an artist’ van de Britse schilder David Hockney. Het wordt ook wel 'two figures' genoemd, maar die aanduiding is minder mooi en je kunt je zelfs afvragen of die klopt. Hockney schilderde dit grote doek (het is ruim twee bij drie meter) in 1971. Hij was toen al popartist af.
De compositie is prachtig, maar ik houd van dit schilderij om het verhaal dat het vertelt. Let op hoe goed de man gekleed gaat. De schoenen, de lengte van de broek, de kleur van het jasje en vooral zijn haardracht en het witte shirt onder het paarse. Wat is de verhouding tussen deze twee mannen? Dat moet haast wel de liefde zijn, maar welke relatie, welke gebeurtenis wordt hier uitgebeeld? Zelden zie je in één beeld twee mensen zo dichtbij elkaar en tegelijk zo ver van elkaar verwijderd. Gekleed en bijna naakt. Lucht en water. Geluid en stilte. Twee werelden. De ene kijkt, maar wordt zelf niet gezien. De ander is zich misschien niet eens bewust dat hij bekeken wordt. Onze enige houvast is de lichaamshouding van de mooie man in het rode jasje. Die vertelt een belangrijk en prachtig verhaal.