de prins en de maan

Op woensdag gaat de prins naar de zaak. Knippen. Plakken. Buiten spelen. 's Avonds haal ik hem weer op. Met de fiets. Als we buiten voor de deur staan, wijst hij naar boven.
'Kijk, papa, de maan.'
Ik volg zijn vinger. Boven Eik en Duinen hangt in de heldere gitblauwe lucht een prachtig schitterende maan.
Op de fiets vertel ik honderduit over mijn dag. Dat Teuntje de hele dag heeft geslapen, heel saai, en dat oma op bezoek was, maar nu weer weg is, dat ik een heel dik boek over Feyenoord heb gekregen. Klaas vertelt dat hij in de sneeuw heeft gespeeld en dat hij is gevallen, maar dat het geen pijn deed.
Als ik thuis voor de deur de fiets parkeer, wijst Klaas weer met zijn vinger omhoog.
'Kijk papa, de maan is ook naar huis gegaan.'

Teuntje Floor Beute

Remco Campert

Onderstaande is verwennerij. De opdracht voor klas 5 was om een presentatie te verzorgen over een Nederlandse dichter. Bart en Alexander trokken naar Amsterdam en maakten deze film. Het is prachtig, niet alleen omdat Campert een held is, of vanwege de laatste dertig seconden. Het is prachtig omdat deze film laat zien dat ze het begrepen hebben. En als je dat dan ook nog zo goed in beeld weet te brengen... Dank, heren.

23 Nov. from Bcp Films on Vimeo.

Summersault

Wat ik nou in mijn schoen vond... Opgenomen geluk. Summersault. Een jazzplaatje van de Nederlandse trompettist, 'de Miles aan de Maas', Eric Vloeimans.

Jazzmuziek zonder percussie. Het is luchtig, maar nergens makkelijk en nergens te zwaar. Martin Bril beschreef deze muziek als de ideale stranddag.

Muziek van nog een laatste glas wijn in de tuin, zacht getwinkel van bestek aan de andere kant van de schutting, een enkele lach elders in de binnentuin, een maan die opkomt, de gloed die je nog voelt van de hele dag in de warmte, het zand tussen je tenen, het zilte zout in het haar van je vrouw als je in het voorbijgaan je neus er even in steekt. Daarna samen douchen en de rest.

Martin Bril had gelijk. Summersault is práchtig. Het doet denken aan John Coltrane die muziek wilde maken die zieken kon genezen, de ongelukkigen gelukkig kon maken en de armen rijk. Coltrane slaagde daar een beetje in. Eric Vloeimans ook. Zijn muziek betovert.

de taal van de prins

"Eerst Kikker verliefd," zegt Klaas zittend in bad. Hij kijkt alvast vooruit op het voorlezen voor het slapen gaan. "En dan rupsje en dan goedenacht maan." Als hij zijn pyjama aanheeft, roept hij van bovenaan de trap zijn moeder: "SUSA-HAN! O, nee. MA-MA! Kom je?"
Op weg naar boven neemt Susan Klaas' nieuwste liefde mee: de giraffe.
"Wat goed van mama," zeg ik. Klaas vormt een nieuw bijvoeglijk naamwoord: "Mama is goetig." Peuters en woorden. De prins zegt 'wilderijntje' in plaats van mandarijntje en heeft het woord voor douchen onherstelbaar verbeterd, wij Beutes zeggen tegenwoordig: doeselen.
Het moment is bereikt waarop hij óns voorleest uit Rupsje Nooitgenoeg. Hij kent de tekst: 3 pruimen. 4 sinaasappels. 5 aardbeien. Een stuk kersenvlaai.
Na Rupsje eindigen we altijd met het boekje goodnight moon. 'Goedenacht koe die over de maan springt.' En dan in bed, zingen en licht uit.
"Slaap lekker, prins."
"Slaap lekker, papa. Kou van je."

concert wenslijst

Wie willen we nog live zien optreden? Wat is de ultieme wenslijst? We komen er niet helemaal uit. Ook omdat sommigen bepaalde bands al live hebben gezien. Paul was bij Radiohead en REM. Ondergetekende bij REM en Coldplay, met Gert bij U2. Vorig jaar bezochten we in Antwerpen een concert van de ultieme grootheid Leonard Cohen. Willemijn zag Nick Cave. Viel tegen. Frank heeft in De Doelen te Rotterdam The Boss, Bruce Springsteen, zien optreden. Wat bijft over? Denk mee. Natuurlijk Tom Waits, maar of dat een reële wens is? Wat u zegt. En nou op met die suggesties!

1. Tom Waits
2. Antony and the Johnsons
3. Belle and Sebastian
4.

DE HEER IS MIJN HERDER

Sta ik net de geit te neuken
Wie komt er binnen zonder kloppen?
David! Wie anders? Kan niet missen!
Niet dat die me zal verlinken
Die heppet immers uitgevonden?
Die neukt alles waar een gat in zit
en anders maaktie er wel een in
Dus nee die zal me niet verlinken
Toch voel ik me door hem betrapt
en lichterlijk verlegen met een
situatie die minimaal als "onge-
makkelijk" mag omschreven
Ha die David roep ik of m'n neus
bloedt in zijn richting wat kom
jij nou doen? Je was toch niet
plan me je nieuwste psalm
voor te zingen? Dan ga ik liever
gewoon dood...! Want naast herder
is David ook nog dichter en niet
zonder talent volgens kenners
uit geletterde kringen in de stad
waar hij geregeld op moet treden
begeleid door trek- of doedelzak
om na afloop en als het zo uit-
komt óók voor aanvang reeds
plaatselijke letterlievenden van
beiderlei kunne ongeacht leef-
tijd of geloof een fikse door-
smeerbeurt te geven en in voor-
komende gevallen zelfs hun olie
te verversen wat we met gerust
hart aan hem kunnen overlaten
want voorwaar ik zeg u dat geen
dichter ooit zwaarder geschapen
de Zangberg afdaalde dan hij
met een lul van hier tot Den Haag
en ik voel aan m'n water dat
David het hier op aarde voor
zo'n simpele herdersjongen
nog héél ver gaat schoppen...

top 2000

Geen regels. Nu ja, een beperkinkje dan... een esthetische: van elke artiest of band hooguit één nummer. Dit jaar houden we maar gewoon eens helemaal geen rekening met mainstream of andere onzin. Gewoon de allermooiste platen ooit gemaakt en verder geen gedoe. Tien stuks. In willekeurige volgorde.

Antony and the Johnsons - if it be your will
Jeff Buckley - hallelujah
the Beatles - for no one
Rolling Stones - let it loose
Tom Waits - never let go
REM - try not to breathe
De Dijk - mag het licht uit
Tori Amos - winter
Tindersticks - tiny tears
Radiohead - paranoid android

gericht plassen

De prins is zindelijk. Meneer is ook een keiharde onderhandelaar.

De juf van de creche vertelde dat we Klaas het best konden belonen voor elk juist gedeponeerd plasje. 'Een sticker,' zei de juf, 'op een kaart. Dat is leuk.' Wij hebben een grote kaart met een kikker gekocht. En stickers. Van Nijntje.

Het is dinsdagmiddag. Klaas wil televisie kijken. De dvd van Nijntje. In huize Beute wordt overdag geen televisie gekeken. Principes.
'Nee,' zegt deze papa gedecideerd.
Klaas moet plassen. Hij springt van de bank, wandelt naar het toilet, doet zijn broek naar beneden en plast. Keurig in de pot.
'Goed zo, Klaas,' juicht papa. 'High five.'
Klaas geeft een high five.
'Box?'
Klaas balt zijn vuist en drukt die tegen de mijne. Hijst zijn broek op.
'Zo, nou gaan we een mooie sticker uitzoeken,' zeg ik.
'Nee.'
'Nee?'
'Ik wil geen sticker, papa.'
'Huh?'
'Ik wil televisie kijken. Nijntje.'

Drie maal raden wat de prins een minuut later op de bank zit te doen...

Inderdaad.

het Zuiderstrand

Behouden!

De wethouder geeft toe. De leden van de VVD hebben zich massaal tegen een cruiseterminal aan het Zuiderstrand gekeerd en zo bleef in de gemeenteraad alleen de PvdA over. Tja. Officieel was de wethouder natuurlijk nooit vóór, maar in zijn reactie toont hij zich wel een erg matig verliezer. "Het is echt zonde dat in de discussie het belang van bijvoorbeeld de economie, de werkgelegenheid, de dynamiek van Den Haag en het toerisme ondergesneeuwd zijn geraakt. Veel partijen zijn bij een kortetermijnafweging het strategisch belang voor de langere termijn kwijt geraakt."

Korte termijnafweging? Een strand vernietigen?

Zo'n man heeft er werkelijk niets van begrepen. Ach, wat kan ons het schelen? Ik ga van het weekeinde lekker een stukje wandelen. Aan het strand. Leve Den Haag!

Coen Moulijn

Coen Moulijn. "Beetje ouwelijk in mijn gezicht," zei hij over het standbeeld dat vandaag voor de Kuip van hem onthuld is. Na Van Hanegemen maakte uitgeverij De Buitenspelers ook over hem een boek. Moulijn. Brombeer. Mopperkont. Genie. Linksbuiten. Legende. Feyenoorder. En een groter compliment bestaat niet.

Gotcha!

Een paar jaar geleden maakte Holland Casino, toen hoofdsponsor van de eredivisie, een serie commercials over de clichés rond het voetbal. In eentje daarvan zagen we een jong stel dat boodschappen doet. De vriendin doet een fles schoonmaakmiddel van het merk Ajax in het karretje. Een seconde later zet haar vriend de fles, achter haar rug, terug in het schap. Als ze het merkt, zegt ze zuchtend iets van: 'wat kinderachtig'. Dat weet die jongen zelf ook wel. Daarom vinden we hém ook sympathiek. Haar niet.

De Haarlems funkband Gotcha! is weer bijelkaar. Wat een feest. Lekkere muziek. Een kleine twintig jaar geleden kreeg ik een single van ze cadeau. Daarop staat onder andere: words and music from the lowlands. Een heerlijk nummer met een hoogst beroerd einde. Want wat schreeuwen alle bandleden, als het nummer eigenlijk al is afgelopen, uit volle borst?

'Ajax.'

Nooit meer naar geluisterd.

Grunberg, de literatuur en wat er mis mee is...

Wat is er toch mis met Grunberg? En omdat de vraag een soort van retorisch is... wat is er mis met de Nederlandse literatuur? Van de week heb ik de Asielzoeker gelezen en, hoewel het een fantastische roman is, begaat de schrijver dezelfde onvergeeflijke fout als bij Tirza, ook al zo'n mooi boek. Grunberg laat het na om zijn romans op een vakkundige wijze op te bouwen, te structureren. Het resultaat is steeds hetzelfde: een stilistisch knap en inhoudelijk interessant verhaal met een spanningsboog van lik-me-vesje (en voor wie het niet weet, vesje komt van het Frans en betekent 'reet'). Op ongeveer driekwart van de roman begint het verhaal zich pas te ontwikkelen. Dat is driekwart te laat.

Blijkbaar is het stadium bereikt waarop een redacteur niet meer tegen de gevierde schrijver durft te zeggen: 'in potentie briljant, maar kijk hier eens naar...' en waarop de gevierde schrijver desalniettemin gewoon in de prijzen valt.

Het is van een zeldzame treurigheid. De romans van Grunberg zijn goed, maar kunnen gemakkelijk beter, en zijn daarom dus eigenlijk helemaal niet goed. Het is zonde. Het is roepen in de woestijn. De goegemeente staat al met de volgende prijs in de handen.

We zijn amateurs. En we doen het zelf.

Hopper in de Kunsthal

Edward Hopper nam in zíjn stad, New York, vaak de 'L'. Vanuit die trein, meters boven de straat, staarde hij bij honderden appartementen naar binnen. Dit gluren leverde prachtig verhalende schilderijen op. En dan was hij ook nog meester van de ruimte, de rust.

Inmiddels heb ik er zo'n tien jaar naar verlangd: een échte Hopper zien. Gisteren zag ik er acht. Klaas, die nog helemaal niet weet dat hij Hoppers wil bekijken, was ook mee. 'Nee, papa, deze vind ik niet leuk. Dié is leuk.'

Er waren nog negentig andere schilderijen. Van tijdgenoten. Landgenoten. Maar ja, echt zien deed ik ze niet. Gauw nog maar even naar het echte werk kijken. Voor je het weet, zijn ze weer weg.

Charlie Wilson's War

In huize Beute hebben we een nieuwe regel als het om het huren van films gaat: zorg dat Philip Seymour Hoffman erin zit; zit je altijd goed. Vanavond was het Charlie Wilsons War, of hoe een drankzuchtig en doodgewoon congreslid de koude oorlog beëindigde. Goed geschreven script. Prachtige dialogen.

'The Congressman has never been to rehab. They don't serve whisky at rehab.'

Tom Hanks, Julia Roberts en de held van de moderne Amerikaanse cinema dus. Geromantiseerde waargebeurde geschiedenis. Politiek. CIA. Afghanistan. Slick. Het doet denken aan Wag the dog. Hoe regel je achter de schermen een oorlog? Een echte dit keer. Het wordt een succesverhaal, maar met die Amerikanen is het een neverending story. De keiharde politieke realiteit is dat het volk na afloop aan zijn lot wordt overgelaten. Gevolg? Een nog grotere ellende. We schreven geschiedenis, zegt Charlie Wilson, dat was prachtig and the we fucked up in the endgame...

… en zo kan Oliver Stone een waardeloze film over 9-11 maken. Zonder Philip Seymour Hoffman. Eeuwig zonde.

Antony

Alles wat Antony (van 'and the Johnsons') aanraakt, verandert in breekbaar goud. Soul heeft nooit eerder zo fragiel geklonken. De band is inmiddels zó hip dat het bijna niet cool meer is om ze goed te vinden, maar de laatste plaat is dan wel weer zó buitencategorie dat geen mens er op een fatsoenlijke wijze omheen kan. En dan is er ook nog het op internet rondzingende 'crazy in love' dat we kennen van Beyoncé. Carice van Houten toonde het in Zomergasten. Het meest prachtig in al deze pracht is het nummer 'if it be our will', een cover van Leonard Cohen. Ook gewoon te vinden op You Tube. Het heeft iets bizars. Al die schoonheid is zo uit de laptop te toveren. In seconden. Heiligschennis. Bijna. Laten we er maar van genieten.

eerste herfstdag

De dekens zijn de tuin van de buurvrouw ingewaaid. Storm. Bladeren. Susan leest Klaas Sneeuwwitje voor. De dwergen werken. We luisteren naar vioolsonate nummer 3 van Bach. Lekkere kop thee. Ik lees Campert en blader even later door oude fotoboeken. Zo'n dag is het. Zulk weer. Ik vind een oude foto van twee broertjes en hun grote zus. In de herfst. Amerongen. Vanavond RKC thuis. Altijd lastig. Wat zal ik aantrekken? Sjaal?

rock and roll op een boot

Een boot die in de jaren zestig vanaf de Noordzee het vaste land van rock en roll moet voorzien. Dat klinkt ons bekend in de oren. In Engeland was het al niet anders. En daar is een film over gemaakt. Pretentieloos. Een verhaal van niks. Flauwe grappen. Maar mét Philip Seymour Hoffmann. En wat een lekker zorgeloos sfeertje. Dat kijkt lekker. Het luistert goed ook. Het is een soundtrack om je vingers bij af te likken. De film opent met een jongeman die op de boot bij de dandyeske baas wordt gebracht.
'Sou, you got expelled from school?'
'That's right.'
'What for?'
'I suppose smoking was the clincher.'
'Drugs or cigarettes?'
'Well, both.'
'Well done! Proud of you. So your mum sent you here in the hope that a little bracing sea air would sort you out?'
'Something like that.'
'Spectacular mistake.'

Vul de rest zelf in en kleur de plaatjes.

vioolconcert van Tchaikovsky

"Bravo" schreeuwde een man in de laatste seconde. Uit volle borst. In het applaus deden velen hem na. Vanaf het moment dat de eerste noten van het thema klonken dat uiteindelijk zwierig en allesoverheersend wordt overgenomen door het orkest, was de zaal als was in de handen van Janine Jansen. Magiek. Het applaus hield zo lang aan dat de violiste en het orkest het derde deel nog een keer speelden. Het is als bij een briljante voetballer... het meest onmogelijke eruit laten zien alsof het niet de minste moeite kost. Het spel van Jansen is zo frivool dat Susan tot twee keer toe doodstil zat te grinniken. Even later weer zo intens dat mijn hele lijf ervan vervuld was. Na afloop kon ik het wel uitschreeuwen. Bravo! Gelukkig zijn, het is makkelijk zo.