Bond drinkt Grolsch

Of nee, Heineken. Zo'n foto als hierboven lijkt bij voorbaat goed te maken wat helemaal misgaat in de nieuwste Bond. Meneer drinkt Heineken. Het verhaal gaat dat hij zelfs een wodka-martini wegschuift om naar het flesje bouwvakkerspils te grijpen. Nu waren er puristen die moeite hadden met de zin: 'do I look like I give a damn', maar die begrepen niet dat Casino Royal eigenlijk de eerste James Bondfilm was. De held moest het vak nog enigszins leren. In Skyfall is Bond gewoon Bond en dus moet Bond zijn gewone drankje drinken, shaken not stirred. In de boeken drinkt 007 overigens ook weleens een glas bier, maar dat wegschuiven... Een pilsje na het neerschieten van een foute Rus en dan 's avonds in smoking nog een wodka-martini, het is blijkbaar teveel gevraagd. Maar die foto hierboven. Bond in Berlijn. Getormenteerd. Dame in zwarte jurk aan de overkant achter glas. Hoe Bond wil je het hebben? Au, woordgrap. Sorry.

12

schoonheid

Mijn club schiet tekort. Het is een gebrek aan kwaliteit. Daar kan deze jongen niets aan doen. Hij heeft juist een surplus aan kwaliteit, en hij maakte een ontzettende blunder, de oelewapper. Zit er schoonheid in domheid? Nu ja, als je vervolgens dit beeld ziet, kan het antwoord alleen maar 'ja' zijn.

Begrijpt u mij niet verkeerd. Ik baal, maar ik baal van een viertal matige spelers in ons elftal, ik baal niet van deze jongen die veel belangrijker voor Feyenoord is dan goed is voor hem, en goed is voor Feyenoord.

foto: OrangePictures

het GBBBSP

Er is nog veel werk aan de winkel. Praktische zaken. Hoeveel jaar kost het om met het salaris van een onderwijsman al die strijkkwartetten te beluisteren? Wie speelt wat waar wanneer? En studie. Biografieen. Leesbare essays. Het kan niet anders of er moet poezie over geschreven zijn. Die moet gelezen.

Zeventien strijkkwartetten schreef Beethoven. Het is het allerhoogste dat ooit is gemaakt. Beter dan Bach. We willen ze horen. Alle zeventien. Live. Het Grote Blaakmeer en Beute BeethovenStrijkkwartettenProject is geboren.

Vorige week hebben we, zonder dat we het wisten, aan ons project een begin gemaakt. In Diligentia zaten we tussen een stervend publiek naar het Elias Quartet te luisteren. Opus 18 nr. 6. En hoewel we het vanavond weer zouden willen beluisteren strepen we die af. Nog zestien te gaan dus. De vrouwen, vrienden en vriendinnen, iedereen is welkom om deel te nemen, en we gaan er iets van maken, een verhaal, een boek, een blogje zo nu en dan, een film...

Zestien strijkkwartetten te gaan nog! Hoe gaan we die bijelkaar verzamelen? Wat een hemels kwarwei.

Vitesse thuis 3-1

verjaardagscadeautjes

Het is vast een goede gewoonte, in sommige kringen, om mensen voor hun verjaardag of bij andere bijzondere gelegenheden een gedicht cadeau te doen. Een bestaand gedicht welteverstaan. Zo niet, dan zou het... Voor de geboorte van mijn zoon kreeg ik van mijn vriend, de bebrilde en ook nog kale theoloog F., een lentegedicht van Herman de Coninck cadeau. Het ontroerde me.

Vandaag viert F. zijn 52e verjaardag. Ik heb een gedicht voor hem uitgezocht. Hij en ik, we houden van Kopland en daarom kan het dus geen gedicht van Kopland zijn. Het is dan ook van Kouwenaar, maar het had van Kopland kunnen zijn, nee, dat niet, maar wel van beide, als zoiets uberhaupt zou kunnen. Het komt uit een bundel met daarin een gedicht dat is opgedragen aan Kopland, maar dat is niet dit gedicht. En toch klinken hier de stemmen van alle twee de heren. Volgt u 't nog? Nu ja, voor F.'s verjaardag. Bij deze...

pad van water

Zoals de tijd, eenzamer, een oude vriend begroet
zo liefkoost de wind hier laagland en water

achter de dijk schept vrede nog adem, wegen
die er vroeger niet waren haasten zich langzaam

in het huis roest de kiek van het gouden bruidspaar
ritselt de fax, trilt de wijn in het melkglas

op het erf wuift de meikers haar kleumende handjes
het is weer eens voorjaar, straks komt de kievit

het vee staat al buiten in ruigere vachten
een eendere hemel hangt lager, de zee is een vijver

maar voor wie gist de inmaak onterfd in de kelder
niets zal ons ontbreken staat er geschreven
in de verte naderen beneveld de steden -


Is dat alles, hoor ik u denken, gierige vrek. Wel, u en ik verschillen van mening, en nee, het is niet alles. Als F.'s agenda het toelaat, gaan wij dinsdagavond in Diligentia luisteren naar Beethoven, het strijkkwartet in Bes op. 18 nr. 6. En ook naar moppies van Mendelssohn, Purcell en Britten.

Weet u wat? Ik doe er voor de zekerheid nog een Rothko bij. In de clubkleuren. Gefeliciteerd, F.! Oude man.

Carnage

Het is een toneelstuk. Polanski doet geen enkele moeite om dat te verhullen. Integendeel. Een appartement. Vier mensen. Vijf kwartier. Dat is het.

De vier acteurs hebben het zo naar hun zin dat het spelplezier van het bioscoopscherm spat. Tegelijk slaagt de regisseur erin om het ene na het andere schilderij tevoorschijn te toveren. Erwin Olaf zal zijn hart op kunnen halen.

Een meesterwerk schudt niemand uit zijn mouw: ook Roman Polanski niet, maar deze film heeft de air van meesterlijk gemak over zich. En dat zijn de allerbeste.

geen goede avond

Waarom we toch blijven gaan, willen ze weten in de kroeg. Thuis in Den Haag. Na afloop. De avond was veelbelovend begonnen op HS met een man die ons zijn bierbuik liet zien, het Feyenoordlogo er groots op getatoeëerd. 'Ja, ik ben ook een fan,' waren de begeleidende woorden. Zaten wij met onze sjaaltjes.

Na de wedstrijd reden eerst de trams en daarna ook de treinen niet. Heel Rotterdam was tot stilstand gekomen. Iemand was voor de trein gesprongen. Of een schietpartij. Of iets. Gescheld. Harde grappen. Gezellig was het niet.

De kenner tegenover mij mopperde: 'die Klassie waar iedereen het over heeft, ik zie het niet, dat is gewoon een hele gewone voetballer.' Voor de vorm meldde ik hem dat Clasie ook vandaag zo'n beetje de enige was die bij tijd en wijle tempo in onze aanvallen bracht. 'Nee. Een heel gewone voetballer, die Klassie. Komt van Excelsior. Dan weet je het wel.' Tuurlijk.

Moegestreden bereiken we de stad. In de kroeg zitten meisjes. En dat hoort zo. Dat is goed. In jurkjes ook. En met neusjes. En je kunt het wel verklaren, maar het is zo; en daar gaat het toch maar om.

Fin

Rij 3. In het midden. En Micha Maisky, 3 rijen naar voren, maar vechten met die cello. We horen hem puffen, zwoegen, de vingerzetting, we ruiken het zweet dat hij met een doekje dat achter zijn instrument hangt, wegveegt. De gedistingeerde dirigent Jarvi, een kruising tussen Hitchcock en Churchill, maant hem twee, drie keer met een haast onzichtbaar gebaar tot kalmte. Maisky zwoegt voort. Dvorak. Al moet ie er dwars doorheen. Die cello gaat eraan.

Toegift. Tsjaikovski. Rust.

En dan mag het Residentie Orkest solo. Sibelius 5. We duiken in duizend Finse meren. Koel. Fris. Wij zijn Fin. En de enige echte Fin danst op de bok. Sibelius rockt. Pizzicato.

de kinderboerderij

a day in california

Gertjan liet me dit zien. Ik liet het Frank zien. Frank blogt niet meer. Ik wel. Frank wil dat u dit ziet. Ik ook.

De maker is Ryan Killackey.

tijger

"Er zat een tijger op het balkon en die wilde het glas en mij opeten. En dat deed hij ook. En mama en papa. En Teuntje.

Mijn droom wilde niet over iets moois gaan. Dat wilde die droom niet."

survivalkamp

foto: Bob Feenstra.

Klaas doet het gemeentemuseum

Je had de titel niet moeten vergeten (2007), Daniël Richter, 1962

Carrousel (1988) Bruce Nauman, 1941

Klaas en duif voor het museum (2011), Michiel Beute, 1975

exit Been

Ik was blij dat Been kwam, twee jaar terug, ik heb daar vast een lyrisch blogje over geschreven. Ik ben blij dat ie gaat.

Ik geloof niet dat ik slechter voetbal heb gezien in de Kuip dan vorig jaar. Ideeënloos. Passieloos. Kansloos. Het feit dat spelers als Wijnaldum en Fer weg willen, komt ook omdat ze het gevoel dat ze niet meer leren. Been voelde zich bedreigd door Van Hanegem terwijl hij hem gewoon naast zich op de bank had moeten zetten. Hij maakte ruzie met El Ahmadi, zeker in potentie een van de beste spelers. Been haalde Van Beukering. Been stelde Van Beukering op, ten koste van Castaignos nota bene. Been verkoos wedstrijden lang Leerdam boven Fer op het middenveld en liet zo Swerts in de basis. Beens elftal verloor met 10-0 bij PSV.

Van Feyenoord verwacht ik het komende jaar geen wonderen, maar ik ben blij dat we een nieuwe coach hebben. Ik wil niet onstuimig hoeven juichen om een 2-0 overwinning op De Graafschap. Het idee.

schuddende grond en krokodillen

Klaas vertelt: "Nog heel veel nachtjes slapen, en dan nog heel veel nachtjes slapen; en dan gaat de grond trillen, en dan komen er scheuren in, en die scheuren zijn overal, en uit de spleten in de grond komen dan krokodillen. Die gaan ons opeten."

"Ja, ho even," protesteer ik, "dat gaat echt niet gebeuren."

"Nee, want dan pak jij zo'n mes," hij wijst naar het messenblok op het aanrecht. "En dan ga jij die krokodil snijden, alleen z'n bek. Dan ga jij die krokodil snijden. Zoals je een komkommer snijdt."

Jan Janssen Classic

Nederland is niet vlak. Onder meer dan barre, bijna ongekend zware, weersomstandigheden hebben vier Haagse mannen dit weekeinde bewezen kerels te zijn. In storm en regen fietsten zij zaterdag de befaamde Jan Janssen Classic. 156 kilometer. 32 beklimmingen. Om even over acht uur in de ochtend vertrokken zij vanuit Wageningen om de strijd met de elementen aan te gaan. De route ging over de toppen van onder andere de Woeste Hoogte, de Posbank, de Galgenberg en de Muur van Roscam Abbing. Tegen vier uur in de middag waren de elementen verslagen.

Trouw

Geachte redactie,

Zoals veel van uw lezers ben ik opgegroeid met Trouw. In mijn studententijd heb ik geflirt met andere kranten. Goedkope proefabonnementen. Zodra ik het kon betalen heb ik me geabonneerd op Trouw. Proefondervindelijk immers misschien wel de beste krant...

Dat mijn krant weinig aandacht had voor het betaalde voetbal en dat de boekenbijlage er steevast in slaagde om onleesbare historische romans en biografieën te prefereren boven nieuwe steengoede fictie werd probleemloos goedgemaakt door een eigen geluid, een spannende Letter en Geest, de prachtige vormgeving en door de Verdieping.

Noem me een oppervlakkig mens, maar ik vond het ‘cool’ om een Trouwlezer te zijn, ging graag met de krant dandyachtig in de zijzak van mijn jasje over straat en las trots Trouw op een terras. Wie schetste dan ook mijn verbazing toen ik door mijn krant werd gebombardeerd tot vrijetijdsfotograaf, wandel- en fietsfanaat en inmiddels zelfs tot een grijze tuinier. Trouw maakt me nog ouder en kaler dan ik al ben. Van hip naar oubollig.

Ik neem afscheid, met pijn in het hart, een beetje weemoedig ook wel, maar ik hoef u niet te vertellen dat een krant meer is dan alleen een boodschapper van nieuws en duiding. Een goede krant is een verlengstuk van de lezer. Een abonnee is trots op zijn krant en hoeft niet de neiging te onderdrukken zich voor die krant te verontschuldigen. Met dat laatste houd ik nu op.

Dank u voor de goede jaren.

Hoogachtend en met vriendelijke groet,


Michiel Beute

zomers gediggie

Zuiderstrand


Gistermorgen aan het Zuiderstrand
begonnen
met het tellen van zandkorrels.

’s Middags, ’k was een eind op weg, kwam de zon langs.
Bovenstukjes verdwenen in kleurige tassen,
de dood flaneerde in een kek jasje langs de branding.

Bij de ondergang proosten we op Zuid
op goud, en Bob Marley, steeds hij weer,
zong wat
tot we zat op onze tweewielers stapten.

Het was nacht.

Vanmorgen was ik ouder
en zonder
idee waar ik gebleven was.

sneeuwglobe

Klaas heeft nog nooit een sneeuwglobe gezien. In de zijne zit het Colosseum. In die van zijn zusje de Sint-Pieter.
'Als je ermee schudt, gaat het sneeuwen,' leg ik uit.
Klaas doet het en kijkt bewonderend hoe de sneeuw op het Colosseum neerdaalt. 'Heeft Teuntje dezelfde?' vraagt hij.
'Nee, die heeft een andere.'
'O,' hij gluurt naar zijn zusje die de hare nog niet uit de verpakking heeft gehaald. 'Heeft zij regen?'