dinsdag, april 22, 2014

de Ronde van Vlaanderen

Dit is de hoogmis van het wielrennen, en hij wordt ingezegend met abdijbier. De wekker gaat vroeg in Gent. Bandjes oppompen, kopje koffie en op naar Oudenaarde voor de start.

Na 23 kilometer fietsen kijken we elkaar aan.
‘Ik heb het idee dat we al de hele dag aan het koersen zijn.’
‘Je haalt me de woorden uit de mond.’
Op dat moment hebben we er drie kasseienstroken en twee bergjes, de Wolvenberg en de Molenberg, op zitten. Van rustig inrijden is in de Ronde van Vlaanderen geen sprake. We rijden 140 kilometer. Het is de finale van de grote mannen die morgen gaan koersen. Eigenlijk is er geen stuk vlak, en de seconde dat je jezelf op een rustig deel van het parcours waant, doemt er een kasseienstrook op. Het is heilige grond; en die is hobbelig. De kasseienstroken zijn eindeloos en liggen bezaaid met uit hun houders gestuiterde bidons. Tijdens het klimmen zijn die stenen te bedwingen, maar op vlakke delen, of bij het dalen schudden de kasseien je fiets en lijf dusdanig door elkaar dat je nieren tegen je huig aan kletsen en je derailleur bij je voorwiel zit. In al het gestuiter heb je geen idee hoe je je fiets vast moet houden. Vooraf werden we gewaarschuwd: hooguit 5 bar in je banden, grote versnelling, stuur losjes vasthouden. Het helpt allemaal niets. Het enige wat je op een kasseienstrook wanhopig kunt doen, is: verlangen naar het einde. En dan moeten de gemene kuitenbijters nog komen.

Gisteravond in Café ’t Einde aan het Gentse Sint-Veerleplein werden we al gewaarschuwd. Drie lokale blonde zussen raadden ons lokaal blond bier aan, Ommegang; ze proostten op ons geluk en spraken vol eerbied over de ‘Vlaamse Ardennen’.
‘De Paterberg en Koppenberg zijn Vlaamse Duivels,’ zongen ze in koor, ‘ge zult daar moeten afstappen.’ Onze Hollandse bravoure antwoordde met een resoluut ‘nee’. Te voet omhoog? Dat nooit. Wat dachten de dames wel?

Op het routekaartje staat bij de Koppenberg: een stijgingspercentage van gemiddeld 9,4 en op het steilste stuk 22 procent. Goedemorgen. Als we vanuit de Meldenstraat linksaf draaien, zien we ‘m liggen… de befaamde Koppenberg, een muur van kasseien. De ellende is dat we niet de enigen zijn die omhoog moeten. De weg is als een fuik en op het steilste stuk is die op z’n smalst en inderdaad… de meeste renners moeten daar van de fiets. Het is zo druk dat er voor ons geen ruimte is om te blijven trappen, mannen vallen, schelden, lachen, schreeuwen, het publiek, rijendik, joelt, het is een oerwoud van 22%. Gedwongen lopen we, inwendig vloekend, een stukje die berg op. Zodra het kan, stappen we op en rijden de wandelaars voorbij. Vanavond in het café zullen we liegen tegen de Gentse zussen. Zoveel is duidelijk. Nu eerst op naar de Oude Kwaremont en de Paterberg. Alleen de namen al. De eerste is een kasseienstrook van ruim twee kilometer die op het zwaarste stuk 12% helt… De Oude Kwaremont ruikt naar zweet, gras, stof, barbecue en bier. Vlaanderen viert dit weekeinde feest en wij rijden door het schitterende decor. De Paterberg is nog zwaarder en beruchter dan de Koppenberg. Hier deelde Cancellara vorig jaar de genadetik uit. En wij rijden hem schitterend, zonder ook maar een teentje aan de grond, omhoog. Alles wat volgt, is een zegetocht naar de zonovergoten Markt van Oudenaarde waar de opluchting voelbaar is, breeduit wordt gelachen en tussen een zee van fietsen her bier rijkelijk vloeit. De hoogmis zit erop. Het is volbracht. Proost.

dinsdag, december 04, 2012

Jeroen Willems 1962-2012

vrijdag, november 09, 2012

Herman de Coninck

Je truitjes en je witte en rode
sjaals en je kousen en je slipjes
(met liefde gemaakt, zei de reclame)
en je brassières (er steekt poëzie in
die dingen, vooral als jij ze draagt)-
ze slingeren rond in dit gedicht
als op je kamer.

Kom er maar in, lezer, maak het je
gemakkelijk, struikel niet over de
zinsbouw en over de uitgeschopte schoenen, gaat u zitten.

(Intussen zoenen wij even in deze
zin tussen haakjes, zo ziet de lezer
ons niet.) Hoe vindt u het,
dit is een raam om naar de werkelijkheid
te kijken, alles wat u daar ziet
bestaat. Is het niet allemaal
als in een gedicht?



Herman de Coninck

donderdag, juni 28, 2012

Sjaak de Wit in de HMH

maandag, april 23, 2012

Bond drinkt Grolsch

Of nee, Heineken. Zo'n foto als hierboven lijkt bij voorbaat goed te maken wat helemaal misgaat in de nieuwste Bond. Meneer drinkt Heineken. Het verhaal gaat dat hij zelfs een wodka-martini wegschuift om naar het flesje bouwvakkerspils te grijpen. Nu waren er puristen die moeite hadden met de zin: 'do I look like I give a damn', maar die begrepen niet dat Casino Royal eigenlijk de eerste James Bondfilm was. De held moest het vak nog enigszins leren. In Skyfall is Bond gewoon Bond en dus moet Bond zijn gewone drankje drinken, shaken not stirred. In de boeken drinkt 007 overigens ook weleens een glas bier, maar dat wegschuiven... Een pilsje na het neerschieten van een foute Rus en dan 's avonds in smoking nog een wodka-martini, het is blijkbaar teveel gevraagd. Maar die foto hierboven. Bond in Berlijn. Getormenteerd. Dame in zwarte jurk aan de overkant achter glas. Hoe Bond wil je het hebben? Au, woordgrap. Sorry.

zaterdag, maart 17, 2012

12

maandag, februari 20, 2012

schoonheid

Mijn club schiet tekort. Het is een gebrek aan kwaliteit. Daar kan deze jongen niets aan doen. Hij heeft juist een surplus aan kwaliteit, en hij maakte een ontzettende blunder, de oelewapper. Zit er schoonheid in domheid? Nu ja, als je vervolgens dit beeld ziet, kan het antwoord alleen maar 'ja' zijn.

Begrijpt u mij niet verkeerd. Ik baal, maar ik baal van een viertal matige spelers in ons elftal, ik baal niet van deze jongen die veel belangrijker voor Feyenoord is dan goed is voor hem, en goed is voor Feyenoord.

foto: OrangePictures

vrijdag, februari 17, 2012

het GBBBSP

Er is nog veel werk aan de winkel. Praktische zaken. Hoeveel jaar kost het om met het salaris van een onderwijsman al die strijkkwartetten te beluisteren? Wie speelt wat waar wanneer? En studie. Biografieen. Leesbare essays. Het kan niet anders of er moet poezie over geschreven zijn. Die moet gelezen.

Zeventien strijkkwartetten schreef Beethoven. Het is het allerhoogste dat ooit is gemaakt. Beter dan Bach. We willen ze horen. Alle zeventien. Live. Het Grote Blaakmeer en Beute BeethovenStrijkkwartettenProject is geboren.

Vorige week hebben we, zonder dat we het wisten, aan ons project een begin gemaakt. In Diligentia zaten we tussen een stervend publiek naar het Elias Quartet te luisteren. Opus 18 nr. 6. En hoewel we het vanavond weer zouden willen beluisteren strepen we die af. Nog zestien te gaan dus. De vrouwen, vrienden en vriendinnen, iedereen is welkom om deel te nemen, en we gaan er iets van maken, een verhaal, een boek, een blogje zo nu en dan, een film...

Zestien strijkkwartetten te gaan nog! Hoe gaan we die bijelkaar verzamelen? Wat een hemels kwarwei.

maandag, februari 13, 2012

Vitesse thuis 3-1

zaterdag, februari 04, 2012

verjaardagscadeautjes

Het is vast een goede gewoonte, in sommige kringen, om mensen voor hun verjaardag of bij andere bijzondere gelegenheden een gedicht cadeau te doen. Een bestaand gedicht welteverstaan. Zo niet, dan zou het... Voor de geboorte van mijn zoon kreeg ik van mijn vriend, de bebrilde en ook nog kale theoloog F., een lentegedicht van Herman de Coninck cadeau. Het ontroerde me.

Vandaag viert F. zijn 52e verjaardag. Ik heb een gedicht voor hem uitgezocht. Hij en ik, we houden van Kopland en daarom kan het dus geen gedicht van Kopland zijn. Het is dan ook van Kouwenaar, maar het had van Kopland kunnen zijn, nee, dat niet, maar wel van beide, als zoiets uberhaupt zou kunnen. Het komt uit een bundel met daarin een gedicht dat is opgedragen aan Kopland, maar dat is niet dit gedicht. En toch klinken hier de stemmen van alle twee de heren. Volgt u 't nog? Nu ja, voor F.'s verjaardag. Bij deze...

pad van water

Zoals de tijd, eenzamer, een oude vriend begroet
zo liefkoost de wind hier laagland en water

achter de dijk schept vrede nog adem, wegen
die er vroeger niet waren haasten zich langzaam

in het huis roest de kiek van het gouden bruidspaar
ritselt de fax, trilt de wijn in het melkglas

op het erf wuift de meikers haar kleumende handjes
het is weer eens voorjaar, straks komt de kievit

het vee staat al buiten in ruigere vachten
een eendere hemel hangt lager, de zee is een vijver

maar voor wie gist de inmaak onterfd in de kelder
niets zal ons ontbreken staat er geschreven
in de verte naderen beneveld de steden -


Is dat alles, hoor ik u denken, gierige vrek. Wel, u en ik verschillen van mening, en nee, het is niet alles. Als F.'s agenda het toelaat, gaan wij dinsdagavond in Diligentia luisteren naar Beethoven, het strijkkwartet in Bes op. 18 nr. 6. En ook naar moppies van Mendelssohn, Purcell en Britten.

Weet u wat? Ik doe er voor de zekerheid nog een Rothko bij. In de clubkleuren. Gefeliciteerd, F.! Oude man.

dinsdag, januari 10, 2012

Carnage

Het is een toneelstuk. Polanski doet geen enkele moeite om dat te verhullen. Integendeel. Een appartement. Vier mensen. Vijf kwartier. Dat is het.

De vier acteurs hebben het zo naar hun zin dat het spelplezier van het bioscoopscherm spat. Tegelijk slaagt de regisseur erin om het ene na het andere schilderij tevoorschijn te toveren. Erwin Olaf zal zijn hart op kunnen halen.

Een meesterwerk schudt niemand uit zijn mouw: ook Roman Polanski niet, maar deze film heeft de air van meesterlijk gemak over zich. En dat zijn de allerbeste.

zondag, november 06, 2011

geen goede avond

Waarom we toch blijven gaan, willen ze weten in de kroeg. Thuis in Den Haag. Na afloop. De avond was veelbelovend begonnen op HS met een man die ons zijn bierbuik liet zien, het Feyenoordlogo er groots op getatoeëerd. 'Ja, ik ben ook een fan,' waren de begeleidende woorden. Zaten wij met onze sjaaltjes.

Na de wedstrijd reden eerst de trams en daarna ook de treinen niet. Heel Rotterdam was tot stilstand gekomen. Iemand was voor de trein gesprongen. Of een schietpartij. Of iets. Gescheld. Harde grappen. Gezellig was het niet.

De kenner tegenover mij mopperde: 'die Klassie waar iedereen het over heeft, ik zie het niet, dat is gewoon een hele gewone voetballer.' Voor de vorm meldde ik hem dat Clasie ook vandaag zo'n beetje de enige was die bij tijd en wijle tempo in onze aanvallen bracht. 'Nee. Een heel gewone voetballer, die Klassie. Komt van Excelsior. Dan weet je het wel.' Tuurlijk.

Moegestreden bereiken we de stad. In de kroeg zitten meisjes. En dat hoort zo. Dat is goed. In jurkjes ook. En met neusjes. En je kunt het wel verklaren, maar het is zo; en daar gaat het toch maar om.

donderdag, november 03, 2011

Fin

Rij 3. In het midden. En Micha Maisky, 3 rijen naar voren, maar vechten met die cello. We horen hem puffen, zwoegen, de vingerzetting, we ruiken het zweet dat hij met een doekje dat achter zijn instrument hangt, wegveegt. De gedistingeerde dirigent Jarvi, een kruising tussen Hitchcock en Churchill, maant hem twee, drie keer met een haast onzichtbaar gebaar tot kalmte. Maisky zwoegt voort. Dvorak. Al moet ie er dwars doorheen. Die cello gaat eraan.

Toegift. Tsjaikovski. Rust.

En dan mag het Residentie Orkest solo. Sibelius 5. We duiken in duizend Finse meren. Koel. Fris. Wij zijn Fin. En de enige echte Fin danst op de bok. Sibelius rockt. Pizzicato.

de kinderboerderij


woensdag, oktober 12, 2011

a day in california


Gertjan liet me dit zien. Ik liet het Frank zien. Frank blogt niet meer. Ik wel. Frank wil dat u dit ziet. Ik ook.

De maker is Ryan Killackey.

maandag, september 05, 2011

tijger

"Er zat een tijger op het balkon en die wilde het glas en mij opeten. En dat deed hij ook. En mama en papa. En Teuntje.

Mijn droom wilde niet over iets moois gaan. Dat wilde die droom niet."

survivalkamp

foto: Bob Feenstra.

zondag, juli 31, 2011

Klaas doet het gemeentemuseum

Je had de titel niet moeten vergeten (2007), Daniël Richter, 1962

Carrousel (1988) Bruce Nauman, 1941

Klaas en duif voor het museum (2011), Michiel Beute, 1975

zaterdag, juli 23, 2011

exit Been

Ik was blij dat Been kwam, twee jaar terug, ik heb daar vast een lyrisch blogje over geschreven. Ik ben blij dat ie gaat.

Ik geloof niet dat ik slechter voetbal heb gezien in de Kuip dan vorig jaar. Ideeënloos. Passieloos. Kansloos. Het feit dat spelers als Wijnaldum en Fer weg willen, komt ook omdat ze het gevoel dat ze niet meer leren. Been voelde zich bedreigd door Van Hanegem terwijl hij hem gewoon naast zich op de bank had moeten zetten. Hij maakte ruzie met El Ahmadi, zeker in potentie een van de beste spelers. Been haalde Van Beukering. Been stelde Van Beukering op, ten koste van Castaignos nota bene. Been verkoos wedstrijden lang Leerdam boven Fer op het middenveld en liet zo Swerts in de basis. Beens elftal verloor met 10-0 bij PSV.

Van Feyenoord verwacht ik het komende jaar geen wonderen, maar ik ben blij dat we een nieuwe coach hebben. Ik wil niet onstuimig hoeven juichen om een 2-0 overwinning op De Graafschap. Het idee.

woensdag, juni 22, 2011

schuddende grond en krokodillen


Klaas vertelt: "Nog heel veel nachtjes slapen, en dan nog heel veel nachtjes slapen; en dan gaat de grond trillen, en dan komen er scheuren in, en die scheuren zijn overal, en uit de spleten in de grond komen dan krokodillen. Die gaan ons opeten."

"Ja, ho even," protesteer ik, "dat gaat echt niet gebeuren."

"Nee, want dan pak jij zo'n mes," hij wijst naar het messenblok op het aanrecht. "En dan ga jij die krokodil snijden, alleen z'n bek. Dan ga jij die krokodil snijden. Zoals je een komkommer snijdt."